می 2026

آینده‌ی چین نه چندان به استراتژیِ ژئوپلیتیکی، بل‌که به تواناییِ درونیِ آن در پاسبانی از حاکمیتِ ملی، نیرومندیِ جایگاهِ طبقه‌ی کارگر، و جهت دادن به رشدِ اقتصادی در راستای پاسخگویی به نیازهای واقعیِ مردم بستگی دارد؛ نه منافعِ اندکی سرمایه‌دار و طبقه‌ای که چشم‌به‌راهِ پیوندِ ناگسستنی با «غرب» است. این خطر تنها در مرزهای چین خود را وانمود نمی‌کند؛ چراکه اگر این طبقه پیروز شود، پیامدهایی سنگین‌تر و ناگوارتر از فروپاشیِ اتحاد جماهیر شوروی برای جنبشِ «چپ» و آرمان‌های سوسیالیستی در سراسرِ جهان به همراه خواهد داشت.

ما به‌عنوان نمایندگان انجمن‌های جمهوری‌خواه ایرانی فعال در سوئد، دانمارک و نروژ، این نامه را با نگرانی عمیق نسبت به روند نگران‌کننده تحولات در ایران به حضورتان می‌نویسیم؛ جایی که اعدام به ابزاری برای سرکوب سیاسی و ایجاد وحشت حکومتی تبدیل شده است.

حزب چپ ایران بر این باور است که فضای جنگی دست سپاه، ارگان های امنیتی و افراطی‌ترین نیروهای ارتجاعی درون حکومت را برای تداوم سرکوب باز‌تر می‌کند. امروز به رغم این‌که دولت آمریکا پرنسیپ‌های شناخته شده بین المللی را زیر پا می‌گذارد و می خواهد جمهوری اسلامی تسليم شود، اما شرایطی ایجاد شده است که اگر ترامپ و دولت جمهوری اسلامی دست ازخواست‌های حداکثری بردارند امکان این که توافق حاصل شود، امکان این که حداقل برای یک دوره‌ سایه جنگ از سر مردم ایران دور گردد، وجود خواهد داشت.

قلیچ‌خانی از جمله نام‌آوران نسلی از ورزشکاران ایران بود که ورزش را با غرور ملی و انسانیت و آرمان عدالت اجتماعی پیوند زدند. سرمشق قلیچ‌خانی در نزدیکی به مردم و ایستادن در برابر خودکامگان به نحوی که او خود در مصاحبه‌ای گفته‌است، جهان‌پهلوان تختی بود. قهرمانی قلیچ‌خانی منحصر به زمین فوتبال نبود، در زندگی اجتماعی نیز او با سربلندی زیست. در مقابل رژیم پهلوی سر فرود نیاورد، حاضر به بوسیدن دست شاه نشد، توسط ساواک بازداشت و به خاطر گرایش‌ها و باورهای سیاسی‌اش بازجوئی شد و آزار دید؛ در برابر رژیم جمهوری اسلامی ایستاد و با استبداد دینی به مبارزه برخاست

اولین خاطره‌ی رفاقت من با پرویز هم در این لحظات بود که ثبت شد. زمانی که، من در زندان بودم و از طریق تلویزیون، پایانی دل خواسته‌ از بازی ایران – اسرائیل در سال‌های بیشترین کشتار و آواره‌کردن فلسطینی‌ها توسط نظامیان اسرائیل را به انتظار نشسته بودم و پرویز در استادیوم، با دلی پیش جانباختگان و ما زندانیان، پا به پشت توپ همه زمین ملی را می‌دوید! در زمانی که، من و او هنوز هم همدیگر را ندیده بودیم، اما هر دو تایمان به یک جنبش تعلق داشتیم و متعلق به آن هم ماندیم.

حزب چپ ایران، با اندوهی عمیق، درگذشت رفیق پرویز قلیچ‌ خانی را به نجمه موسوی‌پیمبری یار و همراه او و به دو دختر عزیزش هاله و الدوز، به یاران و نزدیکانش، به مردم ایران، به جامعه ورزشی کشور، به همراهان راه آزادی و عدالت و به همه کسانی که از موضع چپ علیه استبداد و برای آزادی و سوسیالیسم مبارزه می کنند، تسلیت می‌گوید.

چشم‌انداز مذاکرات ایران و آمریکا در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. درحالی که فشارهای اقتصادی و فرسایش نظامی هر دو طرف را به سمت میز مذاکره کشانده است، نیروهای قدرتمندی در منطقه و داخل آمریکا برای جلوگیری از حصول توافق - به‌ویژه توافقی که در آن هر دو طرف احساس پیروزی کنند - در تلاش هستند

قلیچ‌ خانی در زمین فوتبال، نماد قدرت عمل و جسارت بود. درخشش او در تیم ملی و بازی‌های او در  باشگاه‌‌های بزرگ، هنوز هم در حافظه‌ی جمعی فوتبال ایران زنده است، اما قهرمانی او منحصر به زمین فوتبال نبود، بعد از فوتبال، از آن‌جا آغاز شد که به ذلت تن نداد و دست‌بوس قدرت نشد، برعکس، در کنار مردم ایستاد. استقلال عمل خود را حفظ کرد؛ هم به رژیم پهلوی نه گفت، هم به جمهوری اسلامی‌ تن نداد و مبارزه با استبداد دینی را برگزید و نهایتا چهار دهه رنج تبعید را بر خود هموار ساخت؛

کنفرانس‌های بین المللی زمانی موفق هستند که بتوانند بر پایه تنش زدائی بین دولت‌ها و بر پایه‌ی تفاهم‌ها و توافق‌هائی که صورت گرفته، برگزارشده و نتایج این توافق‌ها را به عنوان سندی مشترک رسمیت بخشند. چنین کنفرانس‌هائی محل حل اختلاف و درگیری نیستند و نهایتا به جای حل مشکلات به صف‌بندی‌های خصمانه منجر خواهند شد. فضای متشنج بین‌المللی کنونی، جنگ‌ها و تنش‌های متعدد، امکان تفاهم و توافق بر سر راهبردهای دراز مدت را بیش از پیش کاهش داده‌اند.