نقد و نظر

فراتر رفتن از جمهوری اسلامی نیز به معنای انتخاب مسیر خشونت، انتقام یا حذف نیست. برعکس، می‌توان و باید از گذار مسالمت‌آمیز، تدریجی و دموکراتیک سخن گفت ، گذاری که بر گفت‌وگو، توافق ملی، مشارکت مردم و رقابت آزاد نیروهای سیاسی استوار باشد و در آن هیچ گروه و جریان سیاسی خود را مالک انحصاری ایران نداند. آینده کشور باید متعلق به همه ایرانیان باشد و هیچ شهروندی به دلیل باور دینی یا غیردینی، عقیده سیاسی یا شیوه زندگی خود از حقوق اساسی محروم نشود.

اپوزیسیون مسئول و نه مسموم، موظف است سیاست‌ورزی مشخص لحظه‌ی کنونی را، در ورود به چند و چون مفاد همین «تفاهم‌نامه» به تماشا نهد تا از این طریق به جامعه‌ بگوید که پیگیری در مخالفت با جنگ و جلوگیری از بازگشت جنگ در چه سیاست‌هایی باید بروز بیابد. گفتمان سازی و بسیج مدنی در حال حاضر هم از همین گرهگاه می‌گذرد. درخواست من از نادر عصاره عزیز که بر «تعیین‌کنندگی  تنگه‌ی هرمز» تاکید دارد، اینست که بگوید موضع مشخص‌ او در این زمینه چیست و پیشنهادش پیرامون آن از جایگاه مسئولیتی که در حزب دارد، کدامست؟

در این میان، نقش نیروهای رهایی‌خواه و آزادی‌طلب - که قاعدتاً باید طرفدار تفاهم‌نامه و تنش‌زدایی باشند - هنوز در صحنه دیده نمی‌شود. این نیرو تنها زمانی می‌تواند تأثیرگذار باشد که به شکلی متحدانه علیه جریانِ ضد تفاهم‌نامه در حکومت موضع بگیرد و با پیوند زدن مطالبات معیشتی، حقوق مدنی، تشکل‌های صنفی و آزادی زندانیان سیاسی، همبستگی جمعی ایجاد کند.