می 2026

روز های  ۲۵ تا ۲۸ اردیبهشت  ضربات بسیار گسترده ای به خانه های تیمی  چریکهای فدایی وارد شد من هم  در روز ۲۸ اردیبهشت  ۵۵ از طریق کنترل طولانی مدت قرار های خیابانی و مکالمات تلفنی  دستگیر شدم . ساعت ۲ بعداز ظهر بود  که ماموران ساواک  با محاصره کامل منطقه به  خانه ام ریختند و مرا دستگیر کردند. در این روز دهها نفر دیگر  در ارتباط با چریک های فدایی خلق دستگیر و تحت شکنجه های وحشیانه ساواک قرار گرفتند و به سال های طولانی زندان محکوم شدند . 

در شرایط فاجعه‌بار میهن مان که مردم  انواع دردها ورنج‌هایی مانند گرانی، تورم، بیکاری وکمیابی داروهای ضروری، دستگیری‌ها، اعدام‌ها و نگرانی ازحملات دوباره را تحمل می‌کنند، در خارج از کشور نیز با یک جریان شبه‌فاشیستی  مواجه هستیم که با لباس‌های متحدالشکل وآرم ساواک  و سلام دادن شبیه نازی‌ها در خیابان‌ها عرض اندام می‌کنند و افزون بر هتاکی و فحاشی، دگراندیشان را تهدید به‌انواع شکنجه واعدام می‌کنند.

رژه‌های نمادین گارد جاویدان یا تبلیغ و تطهیر ساواک، علاوه بر تشدید دوقطبی در فضای سیاسی خارج کشور، عملاً به بی‌اعتبار شدن بخشی از جریان هوادار رضا پهلوی انجامیده است. این رفتارها به‌ویژه در دوره آتش‌بس و پس از کاهش تنش‌های منطقه‌ای تشدید شده‌اند؛ دوره‌ای که برخی از هواداران سلطنت، در جریان حملات آمریکا و اسرائیل، تصور می‌کردند جمهوری اسلامی در آستانه سقوط قرار گرفته و قدرت سیاسی به آنان منتقل خواهد شد.

در ادامه کارزار جهانی مجموعه فعالین حقوق بشر ایرانی و غیر ایرانی در جای جای جهان برای اعتراض علیه صدور احکام اعدام و اجرای انها خاصه در مورد دستگیر شدگان اعتراضات دی ماه سال گذشته، در روز ۰۷-۰۵-۲۰۲۶ انجمن ایرانی دفاع از حقوق بشر- اسپانیا ملاقاتی داشت با فرانسینا ارمنگل رئیس پارلمان، در این ملاقات نمایندگان جامعه بهاییت و تنی چند از فعالین مستقل حقوق بشر همچنین حضور داشتند.

جمعی از وکلای حقوق بشری داخل ایران نیز در نامه‌ای با عنوان «وکلای امنیتی؛ شریک دزد و رفیق قافله» به تأثیر عملکرد وکلای تسخیری در پرونده‌های امنیتی پرداخته‌اند. این نامه که نخستین‌بار در حساب‌های رسانه‌های اجتماعی آموزشکده توانا منتشر شد، ضمن افشای سازوکارهای دقیقی که این وکلای تسخیری ازطریق آن عملاً زمینه اعدام معترضان را فراهم می‌کنند، تأیید می‌کند که محرومیت از وکیل مستقل، دامی عامدانه و مرگبار برای متهمان است.

ما امضاکنندگان این بیانیه، با نگرانی عمیق نسبت به تشدید سرکوب، افزایش اجرای احکام اعدام، موج تازه بازداشت‌ها و وخامت شرایط زندانیان سیاسی و عقیدتی در ایران، خواستار آزادی فوری، کامل و بی‌قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی هستیم. در روزهای اخیر، غلامحسین محسنی اژه‌ای، رئیس قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران، و دیگر مقامات قضایی و امنیتی بار دیگر بر تداوم سرکوب و اجرای احکام اعدام تأکید کرده‌اند. این اظهارات نشان می‌دهد که حکومت همچنان اعدام، زندان، شکنجه و ارعاب را ابزار اصلی خود برای هراس‌افکنی در جامعه و خاموش کردن هرگونه صدای منتقد می‌داند.

تمامیت‌خواهی، ماهیتاً یکی است. نمودها هستند که متفاوت‌اند با بروزهایی متنوع. هم اکنون شب‌های تهران قرقگاه بسیجی‌های مسحور از ۱۲ ساله تا مداحان موگندمی‌ است؛ عربده می‌کشند و شعار کاذب ای ایران سرمی‌دهند تا اسلام‌شان هر سحرگاه جوانی از مردم را حلق‌آویز کند. این تاج خواهان هم در لس آنجلس، تورنتو، لندن، مونیخ، سیدنی، آمستردام و بروکسل... به قصد چشم درآوردن‌ها چشم در چشم هر غیر خود می‌دوزند. تکرار تهران امروز در فردای موعود‌اند.

-فرود ۴۰ قطعه فلامینگو در تالاب بین المللی پارک ملی بوجاق
-آیا آتش‌سوزی در تالاب میقان عمدی است؟
-آخرین فرصت برای نجات بابل از شیطان تالابی
-برخورد محیط زیست ملارد با تخلیه فاضلاب صنعتی در حریم رودخانه شور
-پسماندهایی که هنـــــوز می‌جنگند

براساس کنوانسیون نسل‌کشی سازمان ملل، کشورهای امضاکننده موظف به «پیشگیری و منع» نسل‌کشی هستند. دولت‌های حاکم در آمریکا، آلمان و بریتانیا نه تنها تأمین‌کنندگان بمب در این نسل‌کشی هستند؛ بلکه تقریباً همه‌ی کشورهای اتحادیه اروپا و ناتو - به استثنای ایرلند، اسپانیا، اسلوونی و نروژ - نیز با امتناع از اقدام علیه آن، در این امر سهیم‌اند.