بین‌المللی

از چندین ماه پیش، پژوهشگران و متخصصان ضد‌اطلاعاتی (نادرست) از رشد کارزارهای هماهنگی خبر می‌دادند که مخاطبان ایرانی را هدف قرار داده‌اند. این کارزارها از طریق شبکه‌هایی از کاربران ناشناس در خارج از ایران صورت می‌گیرد که برای تأثیرگذاری بر افکار عمومی ایرانیان، مطالب جعلی یا تولیدشده با هوش مصنوعی منتشر می‌کنند. این پژوهشگران انگشت اتهام را به سوی اسرائیل نشانه می‌روند که هدف آن حمایت از اعتراضات و نیز تقویت چهرهٔ رضا پهلوی، پسر شاه برکنارشدهٔ ایران در سال ۱۹۷۹، است.

بر پایه اصول همبستگی بین‌المللی و مسئولیت مشترک برای حفظ صلح و امنیت جهانی، حزب کمونیست عراق فراخوانی فوری به نیروهای دموکراتیک و مترقی در سراسر جهان—به‌ویژه احزاب کمونیست و چپ—صادر می‌کند تا تلاش‌ها برای دستیابی به آتش‌بس فوری، بازگشت به مسیر دیپلماتیک و اولویت دادن به راه‌حل‌های سیاسی را تشدید کنند؛ چرا که تنها از این طریق می‌توان منطقه را از ویرانی بیشتر مصون داشت

وزارت امور خارجه نروژ ایمیل شما درباره وضعیت کنونی در ایران را دریافت کرده است.

نروژ در موارد متعددی به‌روشنی خشونت، سرکوب و نقض حقوق بشر توسط رژیم ایران را محکوم کرده است. نروژ همچنین چندین بیانیه در رابطه با وضعیت بحرانی و نگران‌کننده صادر کرده است.

در این لحظه حساس، از اتحادیه اروپا می‌خواهیم موضعی مستقل و اصولی اتخاذ کند: با اقداماتی که مغایر با حقوق بین‌الملل و اصول منشور ملل متحد است مخالفت ورزد، راه‌حل‌های فعال دیپلماتیک را ترویج کند و برای برقراری آتش‌بس فوری فشار آورد. حفاظت از جان و حقوق مردم ایران و جلوگیری از بی‌ثباتی بیشتر در منطقه باید در کانون پاسخ اروپا قرار گیرد.

حزب چپ ایران از دولت کانادا میخواهد که این حمله را که با قوانین و معاهدات بین‌المللی در تقابل است محکوم کند و با بکارگیری تمام تمهیدات و اهرم‌های لازم خواهان پایان دادن به آن شود.

با توجه به موارد فوق، ما از سازمان ملل متحد می‌خواهیم که اقدامات مغایر با قوانین بین‌المللی و اصول منشور ملل متحد را محکوم کرده، برای جلوگیری از تشدید بیشتر تنش‌ها به طور فعال تلاش کند و برای حفاظت از جان و حقوق مردم ایران و برقراری صلح در منطقه، خواستار توقف فوری درگیری‌ها شود

نکته پایانی این که حمله به ایران، که با هدف اعمال کنترل بر مسیرهای کشتیرانی حامل انرژی صورت گرفت، در عین ضربات سنگین به زیر ساخت های ایران و نابودی ثروت های ملی کشورمان، از دیگر سو نیز قطعاً ترامپ، چه در داخل و چه در خارج از آ مریکا، صدمات جدی که چه بسا از قبل وسعت آن قابل پیش بینی نبود، وارد خواهد آمد

او سال‌ها به عنوان نماینده سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف) در ایرلند، دانمارک، هلند و سپس به عنوان نماینده عالی فلسطین در فرانسه و اتحادیه اروپا خدمت کرد. حتی مخالفان سرسخت او، از جمله سفیران سابق اسرائیل، او را «مبارزی پرشور» توصیف می‌کردند که با وجود ملی‌گراییِ راسخ، همواره به دنبال مسیرهای ممکن برای صلح بود.

بیش از دو دهه است که مذاکرات هسته‌ای بین ایران و ایالات متحده یکی از دشوارترین مسائل در سیاست جهانی بوده است. این مباحث نه تنها مربوط به برنامه هسته‌ای ایران بود، بلکه منعکس کننده رویارویی عمیقی بر سر برداشت واشنگتن از نقش ایران در ساختارهای سیاسی منطقه‌ای و جهانی نیز بود. همانطور که تاریخ نشان می‌دهد، ایالات متحده اغلب فشار، تهدید و اجبار را به جای پذیرش واقعیت‌های ژئوپلیتیکی انتخاب کرده است. این رویکرد تنها به بی‌اعتمادی و بی‌ثباتی دامن زده است.

سه کشور سومالی، یمن و اتیوپی به‌رغمِ همه‌ی مسائل و موانعِ داخلی ناشی از توسعه‌نیافتگی در عرصه‌های مختلف، پتانسیلِ زیادی برای تحول داشتند، اما سیاست‌های قدرت‌های بزرگ استعماری و امپریالیستی، رقابت‌های این قدرت‌ها، جنگ سرد، و مداخله‌های کنونی منطقه‌ای، نه‌تنها موانع درونیِ تحول این کشورها را برطرف نکرد، بلکه آن‌ها را شدت بخشید. آن‌چه را که شاهد آن هستیم تشدید عقب‌ماندگی‌های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی، قبیله‌گرایی و بنیاد‌گرایی مذهبی و جنگ‌های بی‌پایانِ داخلی است که شیرازه‌ی این کشور‌ها را از هم گسیخته است.

بر اساس گزارش لو فیگارو و داده‌های نهادهای پژوهشی مستقل، فضای فارسی‌زبان شبکه‌های اجتماعی در سال‌های اخیر شاهد فعالیت‌های هماهنگ و پرحجم دیجیتالی بوده است که هدف آن‌ها تأثیرگذاری بر افکار عمومی، سیاست‌گذاران خارجی و روایت‌های مربوط به آیندهٔ سیاسی ایران عنوان شده است. این گزارش تأکید می‌کند که چنین کارزارهایی بخشی از رقابت‌های ژئوپلیتیک گسترده‌تر در منطقه بوده و نیازمند بررسی انتقادی و مستقل از سوی رسانه‌ها و مخاطبان است.

خشونتی که از سوی رژیم ایران علیه معترضان اعمال می‌شود، کاملاً غیرقابل‌قبول است. دولت هلند بر این باور است که معترضان در ایران حق کامل دارند که نظرات خود را به‌صورت مسالمت‌آمیز بیان کنند. هلند به‌طور فوری از رژیم ایران می‌خواهد که به این خشونت‌ها پایان دهد، افرادی را که به ناحق بازداشت شده‌اند آزاد کند و دسترسی به اینترنت را بازگرداند.

اگر اصلاً الگویی برای تغییر نظام در ایران وجود داشته باشد، بیشتر پایان آپارتاید در آفریقای جنوبی یا گذار از دیکتاتوری‌های نظامی در آمریکای جنوبی خواهد بود. اما این امر نه‌تنها به صبر، فداکاری و خرد خود ایرانیان نیاز دارد، بلکه به توجه جهان نیز محتاج است. جمهوری اسلامی باید همچون رژیم آپارتاید یا آلمان نازی به یک منفور جهانی بدل شود، و کشتار اخیر به‌اندازهٔ کافی دلیل و تصویر برای این کار فراهم کرده است.

پارلمان اروپا همبستگی کامل خود را با مردم ایران و جنبش شجاعانه و مشروع اعتراضی آنان اعلام می‌کند و استفاده گسترده، عامدانه و نامتناسب از زور توسط نیروهای امنیتی را به‌شدت محکوم می‌نماید. پارلمان از شورای اتحادیه اروپا (یعنی وزیران دولت‌های کشورهای عضو اتحادیه اروپا) می‌خواهد که سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را فوراً به‌عنوان یک سازمان تروریستی معرفی کند. همچنین خواستار گسترش و اجرای سخت‌گیرانه‌تر تحریم‌های اتحادیه اروپا، از جمله مسدودسازی دارایی‌ها و ممنوعیت صدور ویزا، است.

وضعیت ایران احساسات شدیدی را، از جمله در هلند، برانگیخته است. تصاویر دلخراش تأثیر عمیقی بر بسیاری از مردم گذاشته است. دولت متعهد به پیشگیری و کاهش تنش‌هاست و نگرانی‌های جدی خود را درباره این وضعیت با دیگران سهیم می‌داند. ما در تلاش برای توقف هرچه سریع‌تر خشونت، با کشورهای دیگر و نهادهایی مانند اتحادیه اروپا و سازمان ملل متحد همکاری می‌کنیم.

ما بر حق غیرقابل‌انکار ملت‌ها برای تعیین سرنوشت خویش تأکید می‌کنیم. آزادی نه صادرشدنی است و نه موضوع معاملهٔ میان دولت‌ها. هیچ مداخلهٔ امپریالیستی هرگز عدالت یا کرامت را برای مردمانی که مدعی «آزادسازی» آنان بوده، به ارمغان نیاورده است. تاریخ این را به ما آموخته و ویرانه‌هایی که برجای می‌گذارد، بارها و بارها آن را تأیید می‌کند.

ایالات متحده که مدت‌ها سپر دفاعی FDS بود، به دمشق چراغ سبز نشان داد، بدون هماهنگی با سایر متحدان ائتلاف ضد داعش، از جمله فرانسه. دیروز، سخنگوی وزارت خارجه فرانسه اعلام کرد که فرانسه «کردها را رها نمی‌کند. ما می‌دانیم چه بهایی به آن‌ها مدیونیم، آن‌ها برادران جنگی ما هستند.» بعلاوه، ریاست جمهوری فرانسه (کاخ الیزه)، با صدور اطلاعیه ای اعلام کرد که ادغام سیاسی و نظامی  کردها  که مورد تایید فرانسه  است نمی تواند با زور صورت گیرد. با این وجود، در میدان، کردها در حل باخت کامل هستند. 

حزب کمونیست عراق همچنین تصریح می‌کند که دستاوردهای سیاسی، اجتماعی و اداری مناطق «اداره خودگردان شمال و شرق سوریه» دستاوردهایی ارزشمند و غیرقابل‌انکار بوده و به‌مثابه یکی از پایه‌های اصلی ثبات، دموکراسی و مقابله مؤثر با تروریسم در سوریه عمل کرده‌اند. هرگونه تلاش برای تضعیف یا نابودی این دستاوردها از طریق زور و سلطه نظامی، تنها به تعمیق بحران، گسترش هرج‌ومرج و تضعیف چشم‌انداز یک راه‌حل سیاسی ملی، فراگیر و دموکراتیک منجر خواهد شد.

تنها یک راه عادلانه به سوی آینده وجود دارد: حق تعیین سرنوشت مردم ایران. حق آنان برای تصمیم‌گیری دربارهٔ آیندهٔ خود، غیرقابل مذاکره است. تنها مبارزهٔ مستقل و خودمختار مردم ایران — به‌دور از هرگونه دخالت خارجی و وعده‌های دروغینِ نظام‌های اقتدارگرای رقیب — می‌تواند راه کشور را روشن کند و دموکراسی و عدالت واقعی را برای آن به ارمغان آورد.

اکنون بر عهده شورای امنیت سازمان ملل و به ویژه پنج عضو دائم آن است که فورا برای بررسی وضعیت ایران گرد هم آیند تا به نام منافع مردم ایران، راهکارهای مشترکی برای یک گذار مسالمت‌آمیز و مذاکره‌شده بیابند. این نشست باید به مسیری عملی منجر شود: ایجاد یک چارچوب بین‌المللی برای تنش‌زدایی، مطالبه پایان سرکوب و آزادی زندانیانِ خودسرانه، تضمین وحدت سرزمینی و عدم اشاعه سلاح‌های هسته‌ای در خدمت امنیت پایدار منطقه‌ای، و تعیین یک میانجی با مأموریت از سوی سازمان ملل که قادر باشد فضای مذاکره را بدون مصادره کردن صدای ایرانیان، باز کند.

هدف اصلی حمله ترامپ از سرگیری بهر برداری(گسترده تر) دوباره از منابع نفتی فراوان ونزوئلا به نفع ثروتمندترین اقشار آمریکا است. اولین اوج این بهره برداری به دهه ۱۹۵۰ یعنی دوران «عصر طلایی» باز میگردد. جنبش «امریکا را دوباره قوی کنیم» ( MAGA ) هم از این دوران اسطوره ساخت.

در روزهای منتهی به حمله اسرائیل، دولت ترامپ وانمود کرد که هنوز درگیر مذاکرات فعال با ایران است. قرار بود آقای ویتکوف آنچه را که خودش به عنوان گفتگوی سازنده با همتایان ایرانی خود تبلیغ کرده بود، در روز یکشنبه، ۱۶ ژوئن از سر بگیرد. بنابراین، کاملاً منطقی بود که ایرانی‌ها فرض کنند که ایالات متحده و نماینده آن، اسرائیل، حداقل تا روز یکشنبه اقدام نظامی را آغاز نخواهند کرد. یا شاید هرگز. با این حال، ترامپ می‌دانست که بعداً چه چیزی را اعتراف کرد: اینکه حمله به ایران روز جمعه، چند روز قبل از از سرگیری مذاکرات، انجام خواهد شد!

او مبانی سنتی سیاست خارجی امریکا را یکباره کنارگذاشت، متحد و رقیب و دشمن بالقوه را به میز مذاکره (و مناقشه) کشاند. او به اروپای متحد اخطار کرد که نمیتوان همچون گذشته ها روی پشتوانه ی امریکا حساب کرد و اروپا باید بمراتب سهم بیشتری از مخارج نظامی و دفاع ازخود را به عهده بگیرد. او تعهدات امریکا در مورد محیط زیست را زیرپا گذاشت و دست تولید کنندگان امریکائی را باز گذاشت که سودشان را – علیرغم محدودیتهای محیط زیستی - بالا برند و درهمان حال استخراج نفت و گاز را تشویق کرد.

با تغییر موازنه قدرت در خاورمیانه، با خروج ایران از رقابت ژئوپلیتیکی علنی و ظهور اسرائیل و ترکیه به عنوان بازیگران کلیدی، تشدید رقابت بین تل آویو و آنکارا، آنگونه که ناظران خارجی خاطرنشان می‌کنند، دیگر مسئله زمان نیست، بلکه نوع پیشبرد آن است. پرسش این نیست که آیا آنها رقابت را انتخاب خواهند کرد یا خیر، بلکه این است که چگونه به آن پاسخ خواهند داد: با رویارویی یا حل و فصل مسالمت‌آمیز. این رقابت در چندین عرصه در حال گسترش است که اصلی‌ترین آنها غزه، سوریه و مدیترانه شرقی است.

این مسئولیت بر عهده رهبران اسرائیل نیز هست. آن‌ها با نفرت ضد یهودی نامیدن  هر انتقاد از اقدامات خود (مثلاً اقدام به محکومیت رفتار کلنی ‌نشینان در کرانه باختری)، مفهوم یهودی ستیزی را عادی‌سازی می‌کنند. یهودی‌ستیزان واقعی آنقدر زیادند که نیازی به افزودن موارد جدید نیست. علاوه بر این، برخی معتقدند خشونت‌های افراطی علیه فلسطینیان نیز به رشد نفرت ضد یهودی را دامن می‌زند.

یافته‌های این پژوهش گسترده نشان می‌دهند که ثروت و درآمد در جهان به‌شدت متمرکز شده‌اند: ۱۰ درصد بالای جمعیت جهان نزدیک به ۷۵ درصد ثروت را در اختیار دارند، درحالی‌که نیمی از طبقات پایین جامعه کمتر از دو درصد ثروت و در بسیاری از کشورها، نیمی از طبقات پایین جامعه به‌‌ندرت بیش از پنج درصد ثروت ملی را در اختیار دارند.

سی‌وپنج سال پس از پایان دیکتاتوری نظامی در شیلی ــ دیکتاتوری‌ای که میراث آن هزاران کشته، زندانی و قربانی شکنجه بود ــ تاریخ بار دیگر چهره‌ای آشنا به خود می‌گیرد. در پی انتخاباتی که زیر سلطه‌ی گفتمان ترس و نفرت، با تمرکز بر «امنیت» و «مهاجرت»، شکل گرفت، یکی از وارثان آشکار پینوشه به رأس قدرت رسید. خوزه آنتونیو کَست، فرزند یک افسر ورماخت (ارتش آلمان نازی )و عضو حزب نازی، اکنون ساکن کاخ لا مونه دا میشود؛ همان کاخی که با کودتای ۱۹۷۳ و قتل سالوادور آلنده به نماد و سمبل شکست دموکراسی در شیلی بدل شد.

در سال‌های اخیر، دانمارک به یکی از پرهزینه‌ترین بازیگران اروپایی در جنگ اوکراین تبدیل شد؛ جنگی که نه از دل جامعهٔ دانمارک برخاسته و نه مردم این کشور در شکل‌گیری آن نقشی داشته‌اند. با این‌حال، دولت‌های پی‌درپی به‌ویژه کابینهٔ تحت رهبری سوسیال‌دموکرات‌ها، میلیاردها دلار از دارایی شهروندان را صرف مشارکت در این نبرد کرده‌اند

سربازان ارتش اسرائیل اهمیتی نمی‌دهند که در «تقاطع زیکیم» جهنمی به پا کرده‌اند، زیرا آنها با وفاداری از دستورات پیروی می‌کنند. همانطور که از دستورات پیروی کردند، مناطق مسکونی غزه را به همراه غیرنظامیان نابود کردند. بنابراین، تصاویر تخریب با بولدوزر نازی‌های آلمانی در بابی یار، که همین کار را با اجداد اخیرشان انجام دادند، در ذهن آنها باقی نمانده است؟ به ذهنشان خطور نمی‌کند که آنها در تخریب وحشیانه ملت‌های دیگر، جانشین نازی‌های آلمانی شده‌اند.

تبانی میان دولت ترامپ و کرملین کامل است. این رویکرد بر این باور استوار است که باید با پوتین، به‌عنوان رهبر قدرتمند و با توجه به ظرفیت اقتصادی روسیه، به توافق رسید. نه با کشوری که هدف تهاجم بوده و به‌زعم ترامپ «کارت‌های لازم را در دست ندارد»، همان‌گونه که در دفتر بیضی به زلنسکی گفته بود.

در مقاطع ای از تاریخ مشاهده شده است که ایالات متحده آمریکا، به‌عنوان یک قدرت جهانی، به‌صورت مستقل درباره انتقال قدرت یا پایان یک بحران تصمیم‌گیری کرده و دولت‌های مستقر را در روند مذاکرات مشارکت نداده است. سه نمونه مشخص این رویکرد را می‌توان در ایرانِ دوران انقلاب ۱۳۵۷، افغانستان در دوره اشرف غنی، و وضعیت کنونی اوکراین مشاهده کرد. آنچه این سه نمونه را به هم پیوند می‌دهد، دور زدن حکومت‌های رسمی توسط آمریکا است؛ هرچند شرایط هر کشور و زمینه‌های داخلی آن متفاوت بوده‌اند.

اسرائیل شاید خود را هژمون جدید منطقه ببیند، اما در واقع خود را کمتر ضروری و کمتر مفید کرده است. پس از حمله به قطر، رهبران دولت‌های خلیج بعید است همچنان همهٔ سامانه‌های پدافندی خود را به‌سوی ایران و یمن نگه دارند. شاید آنان نابودی غزه به‌دست اسرائیل را تحمل کرده باشند، اما حالا اسرائیل خود به تهدیدی برای امنیتشان تبدیل شده است. اینکه اسرائیل تاکنون بهای جدی برای گسترش‌طلبی نظامی یا ویرانی غزه نپرداخته، این تصور را در آن کشور تقویت کرده که هرگز نخواهد پرداخت.

این جنگ درعین‌حال بخشی از طرحی منطقه‌ای، بین‌المللی و امپریالیستی است که هدف آن تضعیف دولت سودان و فراهم آوردن زمینهٔ فروپاشی و تجزیهٔ کشور است تا توان مردم، ثروت‌های ملی و حاکمیت کشور را تحلیل برد. این بُعد سیاسی و اقتصادیِ چندسطحی (محلی، منطقه‌ای و بین‌المللی) مسئولیت جامعهٔ جهانی را دوچندان می‌کند تا فوراً برای توقف این جنگ و این کشتارها مداخله نماید.

حزب چپ ایران بعنوان تنها جریان ایرانی در این جشن شرکت داشت. هیئت نمایندگی حزب؛ مهدی ابراهیم زاده و محمود علیزاده دبات های مختلف فستیوال از نزدیک دنبال کردند. انریکه سانتیاگو گفتگوی ویژه ای با نمایندگان احزاب بین‌المللی داشت. وی با اشاره به خطر میلیتاریسم و ضرورت مقابله جدی با آن مطرح نمود، که باید روی خروج از ناتو و انحلال این پیمان نظامي فکر کرد، همان‌گونه که پیمان ورشو منحل شد. هزینه ای که صرف ناتو می‌شود، باید برای بهبود زندگی مردم هزینه شود.

در مجموع، سیاست دولت ترامپ در قبال ونزوئلا و کارائیب، با خطرات استراتژیک فراوان و دستاوردهای اندک همراه است. ادامه مسیر کنونی نه تنها اهداف اعلامی واشنگتن را برآورده نمی‌سازد، بلکه ایالات متحده را در مسیر انزوا، بی‌اعتمادی و درگیری‌های پرهزینه قرار می‌دهد. تجربه دو دهه گذشته نشان داده است که مداخلات نظامی یکجانبه، اغلب به نتایجی خلاف انتظار منتهی می‌شود. بازنگری در رویکرد و بازگشت به راهکارهای دیپلماتیک و همکاری منطقه‌ای، تنها گزینه‌ای است که می‌تواند از تشدید بحران در آمریکای لاتین جلوگیری کند.