بین‌المللی

اعزام «امکانات نظامی» از سوی فرانسه برای «حفاظت» از تأسیسات یَنبُع (Yanbu)، که یکی از حلقه‌های راهبردی شبکه تأسیسات انرژی عربستان سعودی به شمار می‌رود، تنها «اعلام (مهم)» رئیس‌جمهور در این مصاحبه بود. او در توضیح این اقدام گفت: «ما امکانات نظامی، یعنی نیروهای نظامی، رادارها و سامانه‌های دفاعی، اعزام خواهیم کرد تا از این تأسیسات حفاظت کنیم؛ نه برای اینکه وارد هیچ‌گونه درگیری یا جنگی شویم، بلکه برای حفاظت از این تأسیسات.»

مجمع عمومی سازمان ملل متحد قرار است صحنه دیپلماسی باشد؛ اما در بسیاری از موارد به تریبونی برای نمایش سیاسی رهبران و مصرف داخلی سخنرانی‌ها تبدیل می‌شود. سخنرانی بنیامین نتانیاهو نمونه آشکاری از این واقعیت بود: او در برابر جهانی سخن گفت که بخشی از نمایندگانش سالن را ترک کرده بودند، اما مخاطب اصلی‌اش بیش از آنکه جهان باشد، جامعه و سیاست داخلی اسرائیل بود.

گرینلند در مرکز درگیری‌های امپریالیستی امروزی است. این جزیره، که برای هزاران سال خانه‌ی اینویت‌ها بوده، اکنون به مهره‌ای در شطرنج ژئوپلیتیک قدرت‌های بزرگ دگرگون شده است. بورژوازی دانمارک، که خود را پشتیبان دموکراسی و حقوق بشر می‌نمایاند، پشت درهای بسته، سرنوشت این سرزمین و مردم آن را به امپریالیسم آمریکا می‌فروشد. این فروش نه یک استثنا، بل‌که قاعده‌ی سامان سرمایه‌داری امپریالیستی است. همان‌گونه که لنین گفت، سرمایه‌داری در مرحله‌ی امپریالیستی، جهان را به دامنه‌های نفوذ تقسیم می‌کند و برای تقسیم دوباره‌ی آن می‌جنگد.

اگر نفت در قرن بیستم موتور صنعتی‌شدن، حمل‌ونقل و قدرت نظامی بود، در قرن بیست‌ویکم مفهوم امنیت انرژی گسترده‌تر شده است. مسئله فقط مالکیت یک میدان نفتی نیست ، مسئله این است که چه کسی منابع را استخراج می‌کند، چه کسی فناوری و سرمایه را در اختیار دارد، چه کسی مسیرهای انتقال را کنترل می‌کند، چه کسی بازار و قیمت را تحت تأثیر قرار می‌دهد و چه کسی می‌تواند در زمان بحران، دسترسی رقیب خود را محدود کند. از همین رو، قطب‌بندی جدید جهان را باید تا اندازه‌ای بر روی نقشه انرژی نیز خواند: میدان‌های نفت و گاز، خطوط لوله، بنادر، تنگه‌های استراتژیک، پالایشگاه‌ها، مسیرهای کشتیرانی، شبکه‌های مالی و حتی فناوری‌های انرژی آینده، بخشی از جغرافیای قدرت جهانی شده‌اند.

اکنون آزمون واقعی این است که آیا تهران می‌تواند این فضای دیپلماتیک را به کاهش تنش، توافق با واشنگتن و دستاوردهای ملموس اقتصادی تبدیل کند یا نه. اگر نتواند، بیشکک بیش از آنکه به‌عنوان یک گشایش راهبردی به یاد آورده شود، به‌عنوان یک موفقیت نمادین دیپلماتیک در تاریخ ثبت خواهد شد.

رقابت منطقه‌ای را نمی‌توان تنها رقابت «جمهوری اسلامی در برابر عربستان» یا «جمهوری اسلامی در برابر ترکیه» دانست. این رقابت چندلایه است و در زمینه‌های گوناگونی مانند بازرگانی، انرژی، راه‌های ترابری، رسانه، فرهنگ، مذهب، سرمایه‌گذاری، دیپلماسی و فناوری خود را به خوبی نشان می‌دهد. پژوهش‌گران قدرت نرم در خاورمیانه، جمهوری اسلامی، ترکیه و عربستان را از مهم‌ترین بازیگران این رقابت می‌دانند.

همکاری چین و روسیه می‌تواند به پدیداری نظمی چندقطبی یاری رساند؛ نظمی که در آن یک قدرت یگانه نتواند بر سرنوشت همه‌ی جهان فرمانروایی کند. آمریکا نیک می‌داند که این همکاری یکی از بزرگ‌ترین بازدارنده‌های سرکردگی جهانی آن است؛ از همین رو می‌کوشد روسیه را از چین جدا کند و فشار بر چین را افزایش دهد. اگر آمریکا بتواند روسیه را از چین دور کند، چین از یکی از مهم‌ترین پشتوانه‌های راهبردی خود به دور می‌ماند و روسیه نیز در برابر فشار غرب تنها می‌ماند.

در جنگ قدرت داخلی میان دموکرات‌های ایالات متحده، جناح چپ اخیراً موفقیت‌های انتخاباتی را جشن گرفته است. اینکه آیا حزب اساساً تغییر خواهد کرد یا خیر، می‌تواند به انتخابات مقدماتی غرب میانه بستگی داشته باشد. عبدل السید، با کفش‌های کتانی نایک و تی‌شرت مشکی، در کافه‌ای در حومه دیترویت، در مقابل چند ده رأی‌دهنده ایستاده است و با اعتماد به نفس می‌گوید که در انتخاباتی که تمام کشور نظاره‌گر آن است، پیروز خواهد شد.

بامداد روز شنبه ۳ مرداد ۱۴۰۵، برابر با ۲۵ ژوئیه ۲۰۲۶، کشتی تجاری ایرانی که از بندر آستاراخان روسیه به‌سوی بندرانزلی در حرکت بود، در دریای خزر هدف حمله پهپادی نیروهای اوکراینی قرار گرفت. در اثر این حمله،   دریانورد جوان اهل بندرانزلی، جان خود را از دست داد و دست‌کم یک تن دیگر زخمی شد. دولت اکرائین مدعی شده است که شناورهای هدف‌گرفته‌شده در انتقال محموله‌های نظامی میان ایران و روسیه نقش داشته‌اند. ادعایی که تاکنون با شواهد مستقل و قابل بررسی عمومی اثبات نشده است.

نام او فقط یک نام نیست، بلکه یک تعهد نامه قدردانی است. لامین و یامال دو همسایه‌ای بودند که اجاره والدینش را وقتی که تهدید به اخراج می‌شدند، پرداخت می‌کردند. هر بار که او گل می‌زند، انگشتانش عدد ۳۰۴، کد پستی روکافوندا، منطقه فقیر و بدنام شده‌ای که در آن بزرگ شده بود، را تشکیل می‌دهند. در مقابل دو میلیارد بیننده در بزرگترین صحنه جهان، محله‌های فراموش شده روشن می‌شوند.

در سپیده دم نهم جولای، نیروی هوایی ایالات متحده موشک‌های کروز را به سمت پل راه‌آهن کلیدی آک-تکه خان در منطقه آک-قلعه، که در «شاخه شرقی» کریدور حمل و نقل بین‌المللی شمال-جنوب واقع شده است، شلیک کرد. این کریدور ایران را از طریق قزاقستان و ترکمنستان به روسیه و از طریق کشورهای آسیای مرکزی به چین متصل می‌کند. این کریدور امکان دور زدن مسیرهای دریایی را فراهم می‌کند و به عنوان جایگزینی برای تنگه هرمز، به ویژه در زمان محاصره بنادر ایران توسط نیروی دریایی ایالات متحده، عمل می‌کرد.

این نخستین بار نیست که یک تنگه یا کانال دریایی در تاریخ معاصر مسدود می‌شود. رفت‌وآمد در تنگه هرمز پیش‌تر نیز در دهه ۱۹۸۰، هم‌زمان با جنگ ایران و عراق، دچار اختلال شده بود. کانال سوئز پس از جنگ شش‌روزه سال ۱۹۶۷ به مدت هشت سال بسته ماند. مسیر دریای سرخ از طریق باب‌المندب نیز بر اثر حملات حوثی‌های یمن، که با ایران پیوند دارند، در فاصله سال‌های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵ به‌شدت خطرناک شد و همچنان نیز مسیری پرخطر باقی مانده است. حتی بیش از یک قرن پیش، در جریان جنگ جهانی اول، رفت‌وآمد از داردانل و بسفر نیز متوقف شده بود.

علت این موضع گیری آشکار ترامپ علیه روسیه را در جنبه سیاسی موضوع، می‌توان از جنبه های مختلف دید؛ از جمله شکست‌های پیاپی سیاسی ترامپ که خود را "ناجی" صلح جهانی می‌دید و در خاک اوکراین به گل نشست و نیز جنگ با ایران که ده‌ها بار ایران را شکست خورده و خود را پیروز جنگ نامید؛ و نیز اعلام محکومیت قاطع حمله آمریکا و اسرائیل به ایران از جانب روسیه و چین نیز و در نهایت اعلام پشتیبانی روسیه از کشور کوبا.

ورود اعضای جدید به حزب با چالش‌های مخصوص به خود همراه خواهد بود، اما قابل مقایسه با دوره‌ ای که تنش های درون حزبی به انشعاب سارا واگنکنشت منجر شد، نیست. گرچه اختلاف نظر در درون حزب، مثل هر جریان چپ دیگر وجود دارد، اما توافق روی اهداف سیاسی و برنامه ای توأم با اعتماد و برخورد رفیقانه، امید به موفقیت را در حزب نگه داشته است. نیروهای تازه تنفس حزب با انگیزه و انرژی فراوان خود وزن قابل توجه در سمت دهی حزب علیه جنگ، میلیتاریسم، علیه میلیاردها و در دفاع از مردم فلسطین و محکومیت عملکرد دولت نتانیاهو دارند.

آمریکا از ناتو هم‌چون ابزاری برای کنترل اروپا، آمادگی نظامی در قاره اروپا و یورش‌های خود در خاورمیانه، آفریقا و آسیا بهره‌برداری کرده است. برای واشنگتن، اروپا نه یک شریک برابر، بل‌که یک پایگاه استراتژیک و بازار فروش جنگ‌افزار است. ترامپ این واقعیت پنهان را آشکار کرده و به رک و راست گفته است: «شما باید برای پاسبانی از مرزها خودتان هزینه کنید، وگرنه ما می‌رویم و شما را در برابر روسیه، چین یا هر خطری دیگری رها می‌کنیم».

استراتژیست‌های نظامی هنوز سال‌ها به بررسی این پرونده خواهند پرداخت: دو مدرن‌ترین و قدرتمندترین نیروهای نظامی جهان ــ ایالات متحده و اسرائیل ــ اگرچه خسارت‌های نظامی عظیمی به رژیمی منزوی و منفور نزد مردم خود وارد کردند، اما نتوانستند حتی یکی از اهداف سیاسی خود را محقق کنند. جنگ ترامپ و نتانیاهو، با وجود موفقیت‌های عملیاتی فراوان که در نهایت به شکستی راهبردی انجامید، نمونه‌ای دراماتیک از محدودیت‌های قدرت نظامی است. از این تجربه می‌توان برای ژئوپلیتیک آینده، هفت درس استخراج کرد.

پس از هفته‌ها گمانه‌زنی و انتشار گزارش‌های متناقض، سرانجام دیروز تفاهمنامۀ میان ایران و آمریکا منتشر شد. اگرچه این تفاهمنامۀ چهارده‌بندی هنوز پرسش‌های فراوانی درباره نحوه اجرای دقیق آن برمی‌انگیزد، اما تحلیلگران از هم‌اکنون در یک مورد به روشنی اتفاق نظر دارند: آمریکا در این توافق دست پایین را دارد.

آینده‌ی چین نه چندان به استراتژیِ ژئوپلیتیکی، بل‌که به تواناییِ درونیِ آن در پاسبانی از حاکمیتِ ملی، نیرومندیِ جایگاهِ طبقه‌ی کارگر، و جهت دادن به رشدِ اقتصادی در راستای پاسخگویی به نیازهای واقعیِ مردم بستگی دارد؛ نه منافعِ اندکی سرمایه‌دار و طبقه‌ای که چشم‌به‌راهِ پیوندِ ناگسستنی با «غرب» است. این خطر تنها در مرزهای چین خود را وانمود نمی‌کند؛ چراکه اگر این طبقه پیروز شود، پیامدهایی سنگین‌تر و ناگوارتر از فروپاشیِ اتحاد جماهیر شوروی برای جنبشِ «چپ» و آرمان‌های سوسیالیستی در سراسرِ جهان به همراه خواهد داشت.

نابودی ایران در مقیاسی که تصور شده، به سال‌ها بمباران سنگین نیاز دارد. باز هم این موضوع برنامه‌ریزی شده است—برای جنگی که قرار است در یک ماه به پایان برسد، از کنگره درخواست ۲۰۰ میلیارد دلار نمی‌کنید. همچنین، ادعاهای ترامپ درباره اینکه از پیش پیروز شده، اهداف تحقق یافته‌اند و شاید به‌زودی پایان یابد، همگی صرفاً فریب و پوشش هستند. ابعاد و وحشت آنچه برای ایران برنامه‌ریزی شده، باید پنهان بماند تا از شکل‌گیری انزجار عمومی—که می‌تواند در بخش‌هایی از ساختار حکومتی نیز بازتاب یابد—جلوگیری شود.

بستن تنگه هرمز که برخی از آن با عنوان «طوفان هرمز» یاد می‌ کنند، صرفاً در چارچوب یک تقابل نظامی قابل تبیین نیست، بلکه حاکی از پیامدهای عمیق‌تر در سطوح منطقه‌ای و بین‌المللی است و پیام‌هایی چندلایه را به نظم جهانی منعکس می‌کند...

در سطح بین‌المللی، این رخداد به‌طور قابل‌توجهی جایگاه ایالات متحده را، به‌ویژه در چارچوب ائتلاف‌های سنتی همچون ناتو، تضعیف کرده است. برخی از کشورهای اروپایی از جمله اسپانیا، ایتالیا، فرانسه و سوئیس با محدود کردن یا عدم ارائه دسترسی به پایگاه‌های نظامی خود، نارضایتی خود را از سیاست‌های واشنگتن نشان دادند. علاوه بر این، گزارش‌ها حاکی از آن است که برخی همکاری‌های نظامی میان آمریکا و کشورهای کلیدی اروپایی مانند فرانسه و بریتانیا دچار وقفه یا بازنگری شده است.

جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران دو ماه است که ادامه دارد. این جنگ نه تنها خاورمیانه، بلکه کل جهان، از جمله اقتصاد جهانی را تحت تأثیر قرار داده است. تأثیر آن بر اقتصاد جهانی خود را نشان داده و همچنان در افزایش قیمت انرژی، به ویژه نفت، آشکار می‌شود. در روزهای اول جنگ، ایران تنگه هرمز را که تقریباً ۲۰ درصد از طلای سیاه معامله شده در بازارهای جهانی از آن عبور می‌کرد، مسدود کرد. سهم مشابهی از گاز طبیعی مایع (LNG) نیز عبور کرد.

نروژ، کشوری که زمانی در دوران جنگ سرد همچون «مرد خردمند ناتو» شناخته می‌شد و با سیاست‌های هم‌سنگ خود، الگویی از سوسیال دموکراسی اسکاندیناویایی را به جهانیان نشان داده بود، اکنون در آستانه یک دگرگونی ژرف و پرتنش ایستاده است. این کشور که با پشتیبانی از سرچشمه‌های هنگفت نفت و گاز، بهشتی از سرمایه‌داری با چهره‌ای انسانی ساخته بود، امروز فروپاشی اندک‌اندک بافت‌های اجتماعی، افزایش بی‌پیشینه هزینه‌های نظامی و شکاف ژرف میان نخبگان سیاسی و مردم را تجربه می‌کند.

قدرت بیش از حد و بی ثباتی همواره همراه یکدیگرند. یک جهان بدون قانون، جهانی ناامن است؛ جهانی که در آن هر کس ممکن است قربانی بعدی باشد. خشونت نمی‌تواند جایگزین گفتگو شود و زور نیز نمی‌تواند بر دیپلماسی غلبه کند. امتیازات اعضای دائم شورای امنیت، در نظمی بین‌المللی که بر برابری حاکمیتی کشورها استوار است، از پیش نیز غیرقابل توجیه بوده اند. هنگامی که این امتیازات به‌صورت غیرمسئولانه اعمال شوند، غیرقابل تحمل می‌شوند. زمان آن رسیده است که با اراده‌ای قاطع پاسخ دهیم و توانایی یک سازمان مللِ اصلاح شده را برای اقدام احیا کنیم، تا دیگر صرفاً نظاره گر رویدادهایی نباشیم که بر همۀ ما تأثیر می‌گذارند

آزادی‌های سندیکایی در ایران در طول رژیم تئوکراتیکِ کنونی کشور به‌شدت محدود شده‌اند، همان‌گونه که در دوران رژیم شاه نیز محدود بودند. این وضعیت باعث خفه شدن معدود ابتکارهای شکل‌گیری سندیکایی مستقل و خودمختار از قدرت سیاسی شده است. سازمان‌هایی که تلاش کردند در برابر رژیم فعلی حاکم بر ایران مقاومت کنند و هویت خود را حفظ نمایند، به‌عنوان «سازمان‌های چپ‌گرا» معرفی و غیرقانونی اعلام شدند.

با درگذشت زنده یاد سلطانعلی کشتمند، افغانستان یکی از رجل تاثیرگذار خود را از دست داد. این فقدان غمبار را به مردم افغانستان، به جنبش چپ، ترقیخواه و دمکراتیک این کشور همسایه، به همه‌ی همرزمان وی، و به ویژه بازماندگان این انسان شریف تسلیت می‌گویم و با رفیق دیرینه‌ام اسد کشتمند ابراز هم دردی می کنم.

یک امپراتوری تنها در صورتی امپراتوری است که قادر باشد کنترل خود را بر برخی از منابع خاص حفظ کند، و این دقیقاً همان چیزی است که امروز دارد اتفاق می‌افتد. ایالات متحدهٔ آمریکا تصمیم گرفته است که نقشهٔ خاورمیانه را تغییر دهد و با وسیله قراردادن متحدش اسرائیل نقشهٔ جدیدی را از این منطقه ترسیم کند. آمریکا هم می‌داند که بابت این کار باید به اسرائیل پاداش دهد، و این پاداش شکل حمایت و پشتیبانی از پروژهٔ سیاسی اسرائیل بزرگ را به خود می‌گیرد، پروژه‌ای که ذیل آن جمعیت فلسطینی ساکن در غزه و جاهای دیگر باید محو شود.

از چندین ماه پیش، پژوهشگران و متخصصان ضد‌اطلاعاتی (نادرست) از رشد کارزارهای هماهنگی خبر می‌دادند که مخاطبان ایرانی را هدف قرار داده‌اند. این کارزارها از طریق شبکه‌هایی از کاربران ناشناس در خارج از ایران صورت می‌گیرد که برای تأثیرگذاری بر افکار عمومی ایرانیان، مطالب جعلی یا تولیدشده با هوش مصنوعی منتشر می‌کنند. این پژوهشگران انگشت اتهام را به سوی اسرائیل نشانه می‌روند که هدف آن حمایت از اعتراضات و نیز تقویت چهرهٔ رضا پهلوی، پسر شاه برکنارشدهٔ ایران در سال ۱۹۷۹، است.

بر پایه اصول همبستگی بین‌المللی و مسئولیت مشترک برای حفظ صلح و امنیت جهانی، حزب کمونیست عراق فراخوانی فوری به نیروهای دموکراتیک و مترقی در سراسر جهان—به‌ویژه احزاب کمونیست و چپ—صادر می‌کند تا تلاش‌ها برای دستیابی به آتش‌بس فوری، بازگشت به مسیر دیپلماتیک و اولویت دادن به راه‌حل‌های سیاسی را تشدید کنند؛ چرا که تنها از این طریق می‌توان منطقه را از ویرانی بیشتر مصون داشت

وزارت امور خارجه نروژ ایمیل شما درباره وضعیت کنونی در ایران را دریافت کرده است.

نروژ در موارد متعددی به‌روشنی خشونت، سرکوب و نقض حقوق بشر توسط رژیم ایران را محکوم کرده است. نروژ همچنین چندین بیانیه در رابطه با وضعیت بحرانی و نگران‌کننده صادر کرده است.

در این لحظه حساس، از اتحادیه اروپا می‌خواهیم موضعی مستقل و اصولی اتخاذ کند: با اقداماتی که مغایر با حقوق بین‌الملل و اصول منشور ملل متحد است مخالفت ورزد، راه‌حل‌های فعال دیپلماتیک را ترویج کند و برای برقراری آتش‌بس فوری فشار آورد. حفاظت از جان و حقوق مردم ایران و جلوگیری از بی‌ثباتی بیشتر در منطقه باید در کانون پاسخ اروپا قرار گیرد.

حزب چپ ایران از دولت کانادا میخواهد که این حمله را که با قوانین و معاهدات بین‌المللی در تقابل است محکوم کند و با بکارگیری تمام تمهیدات و اهرم‌های لازم خواهان پایان دادن به آن شود.

با توجه به موارد فوق، ما از سازمان ملل متحد می‌خواهیم که اقدامات مغایر با قوانین بین‌المللی و اصول منشور ملل متحد را محکوم کرده، برای جلوگیری از تشدید بیشتر تنش‌ها به طور فعال تلاش کند و برای حفاظت از جان و حقوق مردم ایران و برقراری صلح در منطقه، خواستار توقف فوری درگیری‌ها شود

نکته پایانی این که حمله به ایران، که با هدف اعمال کنترل بر مسیرهای کشتیرانی حامل انرژی صورت گرفت، در عین ضربات سنگین به زیر ساخت های ایران و نابودی ثروت های ملی کشورمان، از دیگر سو نیز قطعاً ترامپ، چه در داخل و چه در خارج از آ مریکا، صدمات جدی که چه بسا از قبل وسعت آن قابل پیش بینی نبود، وارد خواهد آمد

او سال‌ها به عنوان نماینده سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف) در ایرلند، دانمارک، هلند و سپس به عنوان نماینده عالی فلسطین در فرانسه و اتحادیه اروپا خدمت کرد. حتی مخالفان سرسخت او، از جمله سفیران سابق اسرائیل، او را «مبارزی پرشور» توصیف می‌کردند که با وجود ملی‌گراییِ راسخ، همواره به دنبال مسیرهای ممکن برای صلح بود.