کارگری

زهرا، کارگر شاغل بخش خدمات با حقوق حداقلی، سن ۴۵ سال، ساکن تهران با بیماری فشار خون و دیابت:

من برای بیماری دیابت، قرص متفورمین مصرف می‌کنم، قیمت هر جعبه قرص، قبل عید ۱۷۰ هزار تومان بود اما هفته پیش، ۴۵۰ هزار تومان خریدم، تا امروز ممکن است به ۵۰۰ هزار تومان هم رسیده باشد، چون داروخانه‌ها می‌گفتند داروی جدید بیاید بازهم گران‌تر است.

دفاع از برگزاری مستقل و گسترده اول ماه مه در ایران، دفاع از نیاز فوری و زنده طبقه کارگر است. هر مراسم، هر تجمع، هر بیانیه و هر ابتکار در این روز می‌تواند گامی در جهت تقویت سازمان‌یابی، افزایش اعتماد به نیروی جمعی و آماده شدن برای مبارزات بزرگ‌تر باشد. اول ماه مه روز جهانی کارگر است، زیرا کارگران جهان در آن به هم می‌رسند؛ و در ایران امروز، این روز بیش از هر زمان دیگری باید به روز اتحاد، همبستگی و عزم برای ادامه مبارزه تبدیل شود

بنا بر گزارش مرکز آمار مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، طی بررسی گزارش های کارگری منتشر شده در ۱۲ ماه اخیر (۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۴ تا ۷ اردیبهشت ۱۴۰۵)، مرگ دست کم ۵۸۶ کارگر در این مدت در پی حوادث کار ناشی از فقدان ایمنی محیط یا شرایط کار توسط رسانه‌ها یا سازمان‌های فعال در این حوزه مخابره شده است.

بیش از یک صد سال است که کارگران خواست‌های سیاسی و اقتصادی خود را وبال گردن طبقه‌های بهره‌کش کرده‌اند و در این راه به پیروزی‌های بزرگی نیز رسیده‌اند. به ویژه در کشورهای پیشرفته‌ی سرمایه‌داری، کارگران در درازنای سال‌ها به شرایط کاری بهتر و مزدهای بیشتر دست یافته‌اند. ولی امروز همه‌ی آن دستاوردها زیر تازش پیوسته‌ی نئولیبرال‌هاست و روز به روز واپس رانده می‌شود. در بسیاری از کشورهای جهان، کارگران همچنان با ستم طبقاتی و زور می‌جنگند. نه طبقه‌ی کارگر و نه پیکار او برای زندگی بهتر، از میان نرفته و کهنه نشده است. اول ماه مه نشانه‌ی همبستگی جهانی کارگران و رنجبران با یکدیگر است.

در این مقطع حساس و بحرانی تاکید بر موارد زیر را ضروری میدانیم
نه به جنگ و توقف حملات نظامی
آزادی بلافاصله و بدو قید شرط زندانیان سیاسی و معترضین
دسترسی کامل وآزاد انیترنت برای همه مردم ایران
نه با اعدام و لغو بلافاصله کلیه احکام اعدام
حمایت و تقویت همبستگی جهانی با کارگران و تشکل های مستقل کارگری در ایران

کارگران ایران، بویژه با درس آموزی از این روز بزرگ، باید آگاه باشند که دستاوردهای مبارزاتی خود را ارج بگذارند و برای به کار بستن و حفظ آن دستاورده ها مبارزه کنند. گر چه جمهوری اسلامی از آغاز به قدرت رسیدن مانعی بزرگ در برگزاری و پاسداشت روز کارگر بوده است، اما کارگران و تشکل های مستقل کارگری هر ساله کوشیده‌اند به رغم هر سرکوب گری و ممانعت از برگزاری این روز بزرگ به اقتضای شرایطی که توسط حاکمیت سیاسی بر جامعه اعمال شده است، روز کارگر را گرامی دارند

جنبش دانشجویی و جنبش کارگری در سال‌های گذشته بارها بر مطالبات مشترکی همچون عدالت اجتماعی، حق تشکل‌یابی مستقل، آزادی بیان و مبارزه علیه سرکوب حکومتی تأکید کرده‌اند. سندیکا بر گسترش همبستگی میان محیط‌های کار و دانشگاه، تداوم سنت همبستگی تاریخی کارگر و دانشجو در جنبش‌های اجتماعی ایران و دفاع از استقلال تشکل‌های دانشجویی و کارگری از دولت، نهادهای حکومتی و مدافعان هر شکل دیگری از استبداد، اقتدارگرایی و تمامیت‌خواهی تأکید می‌کند.

کارگران از شرایط زندگی خود ناراضی‌اند اما حق اعتراض هم ندارند. و جالب اینجاست که تمام مسئولان، از نمایندگان مجلس گرفته تا بالاتر، پشت هم اذعان می‌کنند که سفره‌ی کارگر کوچک شده و وضعیت خوب نیست؛ اما در واقعیت، همه این اظهارات فقط شعار است یا اینکه برآمده از دعواهای جناحی‌ست؛ همه مسئولان سعی می‌کنند خودشان را سفید جلوه دهند اما واقعیت این است که همه مقامات اعم از رئیس جمهور تا نمایندگان مجلس و ...، در این وضعیت مقصرند.

نان نیست، رفاه نیست، هوا نیست، تورم بیداد می‌کند، دارو و درمان گران است و گران‌تر هم می‌شود، آینده ناایمن است و خانواده‌های مزدبگیر و دست به دهان، با کوچک‌ترین تلنگری از هم می‌پاشند، امروز شاغل هستی و نان خالی می‌توانی بخوری، شب به خانه می‌روی و سر بر بالین بیم و امید می‌گذاری اما فردا صبح دیگر شغلی نیست، نان خالی هم نمی‌توانی بخری......سیاهه‌ی بی‌سروسامانی‌های زندگی با همین چند جمله به پایان نمی‌رسد؛ «زندگی» دشوار است، گاهی حتی غیرممکن.

شما نه فقط فرزندان خانواده‌های خود،
که فرزندان این خاکید.
شما نه فقط یادگاران یک روز،
که چراغ راه نسل‌های آینده‌اید.
آرام بخوابید…
ما بیداریم.
ما ایستاده‌ایم.
و ما ادامه‌دهنده‌ی راه روشن شما خواهیم بود

براساس اعلام مرکز آمار ایران،  تورم نقطه‌ای کلی در ماه گذشته (دی ماه)  حدود ۶۰ درصد و تورم نقطه به نقطه خوراکی‌ها و آشامیدنی‌ها ۹۰ درصد ثبت شده است. این افزایش قیمت ناشی از اثر حذف ارز ترجیحی بوده است اما اثرات این سیاست یکجانبه، هنوز هم ادامه دارد، در بهمن نیز گرانی کالاهای خوراکی و به تبع آن سایر کالاها و خدمات ادامه دارد.  دولت کمبود ارز و جیب خالی خود را از سفره‌های خالی فرودست‌ترین طبقات مردم جبران می‌کند.

ما کارگران نفت دست در دست یکدیگر اعتصاب و اعتراض و تجمع میکنیم تا فریاد دادخواهی خود و تمامی مردم تحت ستم را به گوش جهان برسانیم. ما دادخواه خون تک تک جوانانمان هستیم که بسادگی با یک دستور از بالا با بیرحمی درو شدند. می ایستیم و حقوقمان را تا ذره آخر از حلقوم پیمانکاران و کارفرمایان بیرون می کشیم.

هر روز اخبار اجرای اعدام‌ها به گوش می‌رسد. حاکمیت بداند که حتی اعدام هزاران زندانی سیاسی در دهه‌ی ۶۰ نیز نتوانست مانع تداوم حق‌خواهی و مطالبات آزادی خواهانه و برابری طلبانه مردم شود. کشتار جمعی و اعدام‌های امروز نیز، در جامعه‌ای به‌مراتب گسترده‌تر، آگاه‌تر و متکثرتر، نه‌تنها قادر به مهار اعتراضات و نارضایتی‌های عمیق اجتماعی نخواهد بود، بلکه بر دامنه‌ی خشم عمومی خواهد افزود. کم‌هزینه‌ترین راه برای مردم و کشور، کنار رفتن فوری همه شما و توقف بی‌درنگ ماشین کشتار، سرکوب و ویرانی کشور است.

راه رهایی کارگران و زحمتکشان نه از مسیر رهبرتراشی از بالای سر مردم، نه با تکیه بر قدرت‌های خارجی و نه از طریق جناح‌های درون حاکمیت، بلکه از مسیر اتحاد، همبستگی و ایجاد تشکیلات مستقل در محیط‌های کار و زندگی و در سطح سراسری می‌گذرد. ما نباید اجازه دهیم بار دیگر قربانی بازی‌های قدرت و منافع طبقات حاکم شویم. سندیکا همچنین هرگونه تبلیغ، توجیه یا حمایت از دخالت نظامی دولت‌های خارجی، از جمله آمریکا و اسرائیل، را قویاً محکوم می‌کند. ما خواهان آزادی فوری و بی‌قید و شرط تمامی بازداشت‌شدگان هستیم و بر لزوم شناسایی و محاکمه آمران و عاملان کشتار مردم تأکید داریم.

تداوم قاطعانهٔ اعتراضات، گسترش اعتصابات، هوشیاری و اتحاد، ضامن پیشروی ما و تحقق آرزوهای سرکوب‌شده‌مان است. راهی را که انتخاب کردیم با قدرت ادامه میدهیم و با اتحاد و همبستگی خود به این بردگی، فقر، خفت و نابرابری پایان خواهیم داد.

شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران، خود را جزئی جدایی‌ناپذیر از مردم می‌داند و در کنار آنان ایستاده و خواهد ایستاد. نه برای سهم‌خواهی، نه برای قدرت، بلکه برای کرامت انسانی، عدالت اجتماعی و آینده‌ای که دیگر بر پایه‌ی ترس و فقر بنا نشود. این صدا، صدای مردم است و مردم، صاحبان اصلی این سرزمین‌ هستند.

اعتراضات موج وار کارگران و کارکنان رسمی و پیمانی هر روز کە می گذرد خروشانتر می شود. کار بجایی رسیدە کە کارکنان حراست در شرکتهای نفتی بە اعتراضات پیوستەاند. در روزهای ١٧و ١٨آذر دستکم چهار اعتراض و راهپیمایی اعتراضی وسیع برگزار کردەاند تنها در پارس جنوبی ٥هزار کارگر خشمگین و بە تنگ آمدە از فشار معیشتی راهپیمایی کردند. فردا ١٩ آذر نیز کارگران ارکان ثالث فراخوان بە اعتراض در میدان بهارستان را دادەاند

اتحاد کارگر و دانشجو، اتحاد همه‌ی اقشار تحت ستم و برابری‌طلب می‌تواند در برابر سرکوب ایستادگی کند و برای ساختن جهانی انسانی‌تر، آزادتر و عادلانه‌تر گام‌های مؤثرتری بردارد. همان‌طور که همواره گفته‌ایم، چاره‌ی کارگران و کلیه‌ی زحمتکشان وحدت و تشکیلات است.

هم‌زمان با روز جهانی داوطلب، جمعی از معلمان کانال کانون صنفی معلمان ایران (تهران)، گرد هم آمدند؛ گفت‌وگو کردند، جشن گرفتند، کیک بریدند و با بنرهایی در دست، ۲۶ سال ایستادگی و تلاش بی‌وقفه برای حقوق خود و همکاران‌شان را گرامی داشتند

اما در این روزها  با بیانیه دانشجویان دانشگاه تبریز علیه ورود وزیر علوم، ایستادگی دانشگاه علوم پزشکی در برابر حضور پزشکیان در مراسم روز دانشجو، و بیانیه های دیگر دانشجویان  به همراه شعارهای دانشجویی نقش‌بسته بر دیوارهای شهرها،  درست در روزی که تصور می‌کردند دانشگاه دیگر توانی برای اعتراض ندارد، بار دیگر ثابت کرد جنبش دانشجویی نه‌تنها نمرده، بلکه در این لحظه‌های حساس تاریخ ایران دوباره توان بازآفرینی خود را  به رخ استبداد کنونی می‌کشد.

اول کالاها را گران می‌کنند بعد می‌گویند با کالابرگ این گرانی‌ها جبران می‌شود (که البته نمی‌شود) بعد برای پرداخت همین کالابرگ ناچیز، پول و بودجه کم می‌آورند؛ با اعمال یک سیاست جدید، دوباره کالاها را گران می‌کنند و وعده می‌دهند این پول را صرف کالابرگ می‌کنیم؛ چرخه‌ی بی‌پایانی که نتیجه آن تورم بیشتر در اقتصاد و فقر افزون‌تر طبقه‌ی کارگر است. 

امروز تورم نقطه به نقطه‌ی واقعیِ خوراکی‌ها بالای ۷۰ درصد است؛ بعد از شوک جدید، مزدبگیران حتی آن‌هایی که ۲۰، ۲۵ یا حتی ۳۰ میلیون تومان حقوق می‌گیرند، سقوط می‌کنند، دیگر نمی‌توانند چرخ زندگی را بگردانند. به گزارش خبرنگار ایلنا، در شرایطی که قیمت سبد خوراکی مورد نیاز خانوارهای کارگری از مرز دستمزد حداقلی یا حتی دستمزد متوسط کارگری فراتر رفته، داده‌های تورمی آبان نشان می‌دهد که رکوردشکنی قیمت‌ها در پاییز امسال بی‌محابا ادامه دارد.

آنیشا اسداللهی، معلم، مترجم و از حامیان جنبش کارگری، که بابت دو اتهام «اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی» و «تبلیغ علیه نظام» به پنج سال و هشت ماه حبس ظالمانه محکوم شده است، همچنان در زندان به سر می‌برد. سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، خواهان آزادی فوری و بدون قید و شرط آنیشا اسداللهی است. ما همچنین خواستار آزادی بی‌قید و شرط تمامی فعالان کارگری، معلمی، مدنی و دانشجویی هستیم.

دندانپزشکی، مثل کالایی لوکس، در ویترین کلینیک‌های خصوصی برق می‌زند و کارگران و بازنشستگان با دندان‌درد در صف داروخانه برای گرفتن مُسَکن ایستاده‌اند؛ در نهایت مجبور می‌شوند دندان‌های پُردرد خود را بکشند و از سلامت جسم، لبخند و زندگی سالم محروم شوند.
به گزارش خبرنگار ایلنا، وقتی می‌خندد، جلوی دهانش کاملاً خالی‌ست؛ شلنگ آب را در باغچه مقابل پیاده‌رو می‌گذارد و می‌گوید: «نصف دندان‌هایم افتاده؛ من سال‌هاست بیشتر غذاها را با لثه‌هایم به سختی می‌جوم، به خاطر همین بیشتر وقت‌ها معده‌درد دارم و باید قرص معده بخورم».

سیطره‌ی اصحاب ثروت و قدرت بر ابرشهر تهران، جایی برای ساکنان عادی و مزدبگیر نگذاشته است؛ شهر فقط برای ثروتمندان است. رویکرد غالب سیاستگذاران شهری در دهه‌های اخیر به خصوص در این ده سال، بر این هدف اصلی متمرکز بوده که ساکنان عادی کلانشهرها و به طور مشخص تهران به حاشیه‌های بیرون شهر یا شهرک‌های تازه‌ساز و غالباً بی‌امکانات، همان گتوهای دولت‌ساخته یا شرکت‌ساخته برای سکونت آدم‌هایی که از قطار تورم عقب مانده‌‌اند، رانده شوند یا در بدترین حالت، آن چنان درمانده شوند که حتی سقفی شخصی برای سکونت نداشته باشند.

اما تلخ‌ترین بخش این نمایش، نه تجملات آن، بلکه فراموشیِ خون‌هایی‌ست که ریخته شد تا امروز دختر شمخانی بتواند بی‌حجاب در میان مهمانانش قدم بزند.
این «بی‌حجابی» مدیون مهساها و نیکاهاست؛
مدیون دخترانی‌ست که در خیابان‌ها، مدارس و دانشگاه‌ها کتک خوردند، بازداشت شدند، از محیط کار و تحصیل اخراج شدند و جان دادند تا مفهوم «زن، زندگی، آزادی» در این خاک ریشه بگیرد

سازمان‌های سندیکاییCFDT، CGT، UNSA، Solidairesو FSU به اقدامات اتخاذ شده از سوی کنفدراسیون بین‌المللی اتحادیه‌های کارگری می پیوندد تا از دولت ایران بخواهند حکم اعدام شریفه را لغو کرده و هرگونه پیگرد علیه او را متوقف کند. همین درخواست شامل همه فعالان سندیکایی و دیگر مدافعان حقوق بشر نیز می‌شود که تنها دلیل بازداشت شان استفاده از حقوقی که در کنوانسیون‌های سازمان جهانی کار و میثاق‌های بین‌المللی تضمین شده است.

ما، کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری اسپانیا، «کمیسیون‌های کارگران»، با این نامه از شما می‌خواهیم فوراً برای لغو حکم غیرقانونی و غیرانسانی اعدام که علیه شریفه محمدی، فعال شناخته‌شده‌ی کارگری و حقوق زنان در ایران، صادر و اخیراً تأیید شده است، اقدام کنید.

بار دیگر مثل همیشه حاکمیت با نادیده گرفتن اصول قانون اساسی وحق شهروندی در اقدامی عجولانه واتهاماتی واهی تعدادی از بهترین معلمان کوردستان را از رفتن به کلاس درس منع و این عزیزان را از آموزش و پرورش اخراج، تبعید و انفصال از خدمت مواجه ساخته است

آزادی فوری و بی‌قیدوشرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی، نخستین گام ضروری برای خروج کشور از بحران‌های موجود است.
۳ .کانون صنفی معلمان تهران به‌طور مشخص خواستار لغو احکام اعدام سه زن زندانی سیاسی شریفه محمدی، پخشان عزیزی و وریشه مرادی و آزادی هرچه سریع‌تر آنان است.
ما بر این باوریم که صدای اعتراض فرهنگیان، پژواکی است از وجدان بیدار جامعه که در برابر ظلم و ناعدالتی سکوت نخواهد کرد

سارا اصغری – با انتشار آمار نرخ بیکاری بهار ۱۴۰۴ و مقایسه آن با فصل مشابه سال گذشته از سوی مرکز آمار، برخی صاحب‌نظران نسبت به انتشار کاهش نرخ بیکاری به ۳/‌‌۷‌درصد در این فصل ابراز تعجب کردند. این ابراز تعجب در حالی است که نرخ مشارکت اقتصادی نیز در این مدت کاهش نیافته و به میزان بسیار اندکی نیز افزایش یافته است

اگر متوسط قیمت عرضه در بازار یعنی ۲۰ هزار تومان را در نظر بگیریم و فرض کنیم یک خانواده متوسط کارگری روزانه ۵ عدد نان سنگک خریداری کند و بسیاری از وعده‌های برنجی خود را به دلیل گرانی به وعده نانی تبدیل کند، هر روز باید چیزی حدود ۱۰۰ هزار تومان و ماهی ۳ میلیون تومان پول نان خالی بدهد؛ حداقل دستمزد کارگران حدود ۱۵ میلیون تومان است و این یعنی یک‌پنجم حداقل دستمزد فقط برای نان خالی صرف می‌شود.

" غنی سازی زندگی حق مسلم ماست "
تنها راه در مقابل ما، مبارزه بر سر همین خواستها ست. بیایید تا با فریاد مشترک اعتراضمان، به این جنگ افروزیها و چپاول و غارت زندگی مان پایان دهیم. از مبارزات یکدیگر حمایت و پشتیبانی کنیم و صف متحدی از اعتراض باشیم