دقیقاً ۴۰ سال پیش، رآکتور چهارم نیروگاه هستهای چرنوبیل منفجر شد. در آن زمان، کمتر کسی از ابعاد آنچه اتفاق میافتاد، آگاه بود. مردم شایعاتی رد و بدل میکردند و معتقد بودند که میتوانند آن را کشف کنند، تعمیرش کنند و به زندگی عادی بازگردند. اما عواقب آن بسیار جدیتر از آن چیزی بود که هر کسی میتوانست تصور کند. چهار دهه از آن زمان گذشته است و این داستان به گذشته نپیوسته است - چرنوبیل هنوز با ماست.
چه اتفاقی در ۲۶ آوریل ۱۹۸۶ رخ داد؟
این حادثه در جریان یک آزمایش در واحد ۴ نیروگاه هستهای چرنوبیل آغاز شد. این آزمایش برای تعیین اینکه آیا ژنراتور توربین میتواند پس از قطع برق خارجی، موقتاً برق سیستمهای ایمنی را حفظ کند یا خیر، طراحی شده بود. انتظار نمیرفت که خود آزمایش منجر به فاجعه شود، اما در یک حالت عملیاتی خطرناک راکتور و تحت ترکیبی از عوامل فنی، سازمانی و انسانی انجام شد.
حدود ساعت ۱:۲۳ بامداد، افزایش شدید قدرت، تخریب هسته و انفجار رخ داد. این یک انفجار هستهای مانند بمب اتمی نبود: فاجعه از طریق انفجار بخار، تخریب راکتور، آتشسوزی و انتشار مواد رادیواکتیو رخ داد. در هفتههای اول پس از حادثه، دهها کارگر نیروگاه و آتشنشان جان باختند و بیش از صد نفر دچار بیماری حاد ناشی از تشعشع شدند. کمیته علمی سازمان ملل متحد در مورد اثرات تشعشعات اتمی بعداً خاطرنشان کرد که یکی از پیامدهای اصلی اثبات شده برای جمعیت، افزایش موارد سرطان تیروئید در بین کسانی بود که در زمان حادثه کودک یا نوجوان بودند.
شهر پریپیات تنها روز بعد از ساکنان آن تخلیه شد. به ساکنان گفته شد که آنها به طور موقت آنجا را ترک میکنند و بسیاری از آنها اسناد، عکسها، کتابها، اسباببازیها و حیوانات خانگی خود را جا گذاشتند. در سال ۱۹۸۶، بیش از ۱۰۰۰۰۰ نفر از خطرناکترین مناطق تخلیه شدند و در سالهای بعد، صدها هزار نفر دیگر از ساکنان اوکراین، بلاروس و روسیه اسکان داده شدند.
این فاجعه ناشی از ترکیبی از نقصهای طراحی راکتور، خطاهای آزمایش، آموزش ناکافی پرسنل و یک سیستم مدیریت ریسک بسته بود. این توضیح که اپراتورها صرفاً مرتکب اشتباه شدهاند، اکنون بیش از حد سادهانگارانه تلقی میشود.
امروزه، چرنوبیل یک منطقهی ممنوعه، یک مکان منهدم شده صنعتی، یک محدوده آزمایش علمی و یک مکان یادبود است.
چرنوبیل را نمیتوان تنها از طریق راکتور روایت کرد. افرادی که در هنگامه حادثه و پس از آن، در جلوگیری از فاجعهبارتر شدن آن قرار داشتند: آتشنشانان، مهندسان، سربازان، معدنچیان، کارگران ساختمانی، رانندگان، پزشکان و متخصصان تندازه گیری حد تشعشعات هسته ای. طبق گزارش سازمان بهداشت جهانی، تقریباً ۳۵۰،۰۰۰ نفر از دست اند اران مباره با فاجعه رخداده و کسانی که در به احداقل ممکن رساندن پیامدهای آن که در سالهای ۱۹۸۶-۱۹۸۷ در این اقدام شرکت کردند و تقریباً ۶۰۰،۰۰۰ نفر بعداً رسماً در این فهرست قرار داشتند.
آنها آتشسوزیها را خاموش کردند، زبالههای رادیواکتیو را جمعآوری کردند، یک تابوت سنگی ساختند و تجهیزات و جادهها را از ارتعاشات هسته ای تمیز کردند. بسیاری از آنها و میزان تشعشعاتی که در بدن های آنان نفوذ کرد و عواقب آنها هنوز در مباحث پزشکی و اجتماعی مورد بحث است. یادآوری از این انسان های فداکار، به معنای اذعان به بهایی است که مردم برای محدود کردن عواقب این حادثه پرداختهاند.
افزودن دیدگاه جدید