آنچه امروز در خیابانها، میادین و محلات ایران جریان دارد، فریاد خشم و رنج مردمی است که استخوان هایشان سالها زیر بار فقر، تبعیض، تحقیر، بیعدالتی و بی پاسخ ماندن مطالبات شان خرد شده است.
این اعتراضات نه ساخته ی اتاقهای فکر سیاسی است، نه پروژهی جریانی خاص. این صدای زندگیخواهی مردمی است که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند جز زنجیرهایی که بر معیشت، کرامت و آیندهشان بسته شده است.
مردم ایران، معلمان، کارگران، بازنشستگان، پرستاران، کشاورزان، بیکاران، زنان، جوانان، حاشیهنشینان و بازاریان، سال هاست که هزینهی ناکارآمدی، فساد ساختاری و دروغ های مزمن حاکمیت را با گوشت و استخوان خود پرداختهاند.
تورم افسارگسیخته، سقوط قدرت خرید، نابودی آموزش و درمان، گسترش فقر و بیثباتی، محصول مستقیم سیاستهایی است که نه برای مردم، که علیه آنان اتخاذ شده است.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران با صدایی رسا اعلام میکند:
این اعتراضات، اعتراض مردم است، نه ابزار رقابت جناحها و اشخاص.
مردم خود سخنگوی خود هستند، هر تلاشی برای منحرفکردن، مهندسیکردن یا مصادرهی این اعتراضات، خیانت به مردم و ضربه به امکان رهایی است.
تجربههای تلخ گذشته نشان دادهاند که هر جا مردم حذف شدهاند، آزادی و عدالت قربانی شده است.
اعتراض حق مسلم مردم است.
پاسخ این حق، نه باتوم است و نه گلوله، نه زندان و نه سرکوب، و حکمرانی که زبان مردم را نمیشنود، دیر یا زود با فریادی بلندتر مواجه خواهد شد.
خشونت علیه مردم، بحران را حل نمیکند، آن را عمیقتر، گستردهتر و غیرقابلکنترلتر میکند.
پیام ما به نیروهای نظامی، انتظامی و امنیتی این است که:
شما از دل همین جامعه برخاستهاید. ایستادن مقابل مردم، ایستادن مقابل آیندهی خود و فرزندانتان است. از آلوده کردن دستهایتان به خون شهروندان بپرهیزید و مطمئن باشید که تاریخ، این لحظات را فراموش نخواهد کرد.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران، خود را جزئی جداییناپذیر از مردم میداند و در کنار آنان ایستاده و خواهد ایستاد. نه برای سهمخواهی، نه برای قدرت، بلکه برای کرامت انسانی، عدالت اجتماعی و آیندهای که دیگر بر پایهی ترس و فقر بنا نشود.
این صدا، صدای مردم است و مردم، صاحبان اصلی این سرزمین هستند.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران
۱۳ دیماه ۱۴۰۴
افزودن دیدگاه جدید