اعلامیه به مناسبت اول ماه مه، روز جهانی کارگر

هموطنان گرامی،

اول ماه مه، روز جهانی کارگر، یادآور یکی از برجسته‌ترین و تعیین‌کننده‌ترین فصل‌های تاریخ مبارزات اجتماعی بشر است؛ روزی که ریشه در پیکارهای خونین و سازمان‌یافته کارگران در اواخر قرن نوزدهم، به‌ویژه در جریان مبارزات کارگران شیکاگو برای تحقق مطالبه «هشت ساعت کار در روز» دارد. این مبارزات، که با سرکوب شدید و اعدام رهبران کارگری همراه شد، به نقطه عطفی در تاریخ جنبش کارگری جهان بدل گردید و از آن پس، اول ماه مه به‌عنوان نماد همبستگی بین‌المللی کارگران و مقاومت در برابر استثمار سرمایه‌داری تثبیت شد.

در طول بیش از یک قرن گذشته، جنبش کارگری جهانی با فراز و نشیب‌های فراوان، توانسته است دستاوردهای مهمی را به جامعه بشری تقدیم کند: از کاهش ساعات کار و بهبود شرایط ایمنی محیط کار گرفته تا به‌رسمیت شناختن حق تشکل‌یابی، بیمه‌های اجتماعی، حداقل دستمزد و حقوق بازنشستگی. با این حال، در دوره‌های مختلف، به‌ویژه در عصر سلطه نئولیبرالیسم، بسیاری از این دستاوردها مورد تهاجم قرار گرفته و تلاش شده است تا با خصوصی‌سازی‌های گسترده، مقررات‌زدایی از بازار کار و تضعیف اتحادیه‌ها، توازن قوا بار دیگر به سود سرمایه‌داری جهانی تغییر یابد.

در ایران، تاریخچه جنبش کارگری به دوران انقلاب مشروطیت بازمی‌گردد؛ دوره‌ای که در آن، نخستین هسته‌های آگاهی طبقاتی و سازمان‌یابی کارگران در شهرهای بزرگ شکل گرفت. در دهه‌های بعد، به‌ویژه در دوران رشد صنعت و گسترش طبقه کارگر، تشکل‌های کارگری نقش فعال‌تری در عرصه سیاسی و اجتماعی ایفا کردند. در این میان، نیروهای مترقی و سازمان‌یافته، به‌ویژه حزب توده ایران، سهم بسزایی در معرفی، ترویج و نهادینه‌سازی روز جهانی کارگر و پیوند آن با مطالبات مشخص زحمتکشان داشتند.

در آذربایجان، تجربه دولت ملی آذربایجان نقطه‌ای درخشان در تاریخ مبارزات کارگری و مردمی است. در آن دوره، به رهبری سید جعفر پیشه‌وری، نه‌تنها اول ماه مه به‌عنوان یک روز رسمی و مردمی گرامی داشته شد، بلکه مجموعه‌ای از اصلاحات اجتماعی و اقتصادی در جهت بهبود وضعیت کارگران و دهقانان به اجرا درآمد که هنوز نیز به‌عنوان الگویی مترقی در حافظه تاریخی مردم باقی مانده است.

با این‌حال، پس از آن دوره، جنبش کارگری ایران همواره با سرکوب، محدودیت و انکار حقوق بنیادین مواجه بوده است. نیروهای ارتجاع داخلی، در هم‌سویی با منافع سرمایه‌داری جهانی، تلاش کرده‌اند تا از شکل‌گیری تشکل‌های مستقل کارگری جلوگیری کرده و هرگونه مطالبه‌گری سازمان‌یافته را سرکوب کنند.

امروز، در شرایطی که کارگران ایران با بحران‌های عمیق اقتصادی، تورم فزاینده، بیکاری گسترده و کاهش شدید قدرت خرید مواجه‌اند، پیامدهای سیاست‌های نادرست اقتصادی به‌ویژه خصوصی‌سازی‌های بی‌ضابطه و رانتی بیش از پیش آشکار شده است. این روند، نه‌تنها به بهبود کارایی اقتصادی منجر نشده، بلکه با انتقال منابع و دارایی‌های عمومی به دست گروه‌های محدود و الیگارشیک، به گسترش نابرابری و تضعیف بنیان‌های تولیدی کشور انجامیده است.

در کنار این شرایط، تجاوز نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران و پیامدهای مستقیم آن، ضربات سنگینی بر پیکره اقتصادی و اجتماعی کشور وارد کرده است. تخریب زیرساخت‌های حیاتی، اختلال در روند تولید و خدمات، و تحمیل هزینه‌های گسترده بازسازی، بیش از همه زندگی کارگران و زحمتکشان را تحت تأثیر قرار داده است. این اقشار، که پیشاپیش با فشار تورم، بیکاری و ناامنی معیشتی دست‌به‌گریبان بوده‌اند، اکنون بار اصلی این خسارات را بر دوش می‌کشند؛ به‌گونه‌ای که کاهش فرصت‌های شغلی، افت دستمزد واقعی و محدود شدن دسترسی به خدمات اساسی، شرایط زندگی آنان را به‌مراتب دشوارتر و ناپایدارتر ساخته است.

در چنین وضعیتی، کارگران و زحمتکشان ایران که همواره بار اصلی تولید و پایداری اجتماعی را بر دوش کشیده‌اند خواهان تحقق فوری و عملی مطالبات خود هستند. این مطالبات، که حداقل‌های یک زندگی شرافتمندانه را تشکیل می‌دهند، عبارتند از:

ــ به‌رسمیت شناختن کامل حق ایجاد و فعالیت آزادانه تشکل‌های مستقل کارگری 

ــ تأمین دستمزد عادلانه متناسب با هزینه‌های واقعی زندگی 

ــ تضمین امنیت شغلی و لغو قراردادهای موقت، سفیدامضا و پیمانکاری 

ــ لغو سیاست‌های خصوصی‌سازی رانتی و بازگرداندن واحدهای تولیدی و سرمایه‌های به‌غارت‌رفته به مالکیت عمومی و نظارت مردمی 

ــ استقلال کامل سازمان تأمین اجتماعی و جلوگیری از دست‌اندازی به منابع آن 

ــ برقراری بیمه بیکاری فراگیر تا زمان اشتغال مجدد 

ــ تأمین مسکن مناسب، خدمات درمانی رایگان و آموزش رایگان برای همگان 

ــ تضمین حقوق بازنشستگی متناسب با شأن و کرامت انسانی 

ــ توجه ویژه به حقوق و مطالبات زنان کارگر و زحمتکش، چه در محیط کار و چه در عرصه خانگی 

ما بر این باوریم که بدون تحقق این مطالبات، هیچ‌گونه توسعه پایدار، عدالت اجتماعی و ثبات واقعی در جامعه امکان‌پذیر نخواهد بود.

کمیته مرکزی فرقه دموکرات آذربایجان، ضمن گرامی‌داشت اول ماه مه، بار دیگر بر ضرورت همبستگی جنبش کارگری ایران با جنبش جهانی کارگران تأکید کرده و اعلام می‌دارد:ـ

زنده باد جنبش متحد، آگاه و رزمنده کارگران ایران و جهان

نابود باد نظام ناعادلانه سرمایه‌داری جهانی و اشکال استثماری آن

زنده باد صلح، همبستگی و دوستی میان خلق‌ها

نابود باد جنگ، تجاوز و سیاست‌های جنگ‌افروزانه

کمیته مرکزی فرقه دموکرات آذربایجان

اول ماه مه (۱۱ اردیبهشت) ۱۴۰۵