«تنها یک سخن در میانه نبود: آزادی!»
کانون نویسندگان ایران
در سرزمینی که هنوز کتاب را ممنوع میکنند، زبان را به بند میکشند، حقیقت را تحریف میکنند و آزادی بیان را به جرم بدل کردهاند، آنان که در جانب آزادی ایستادهاند از میان نمیروند، در حافظهی مردم، در پایداری کلمه و در هر صدایی که از سانسور و سرکوب جان به در میبرد، زنده میمانند. احمد شاملو از تبار همین پایداری بود؛ از تبار واژگانی که در آتش میبالند و در باد میپراکنند و هرگز خاموش نمیشوند.