ژوئیه 2026

کند شدن تحول ساختار اقتصادها به سمت بخشهایی با نیروی کار مولدتر و شرایط کاری بهتر، به عنوان یک مانع اصلی در تضمین پیشرفت پایدار در کاهش کمبودهای کار شایسته عمل میکند. فرایند جابجایی کارگران میان فعالیتهای اقتصادی در طول زمان، طی دو دهۀ گذشته در سطح جهانی به نصف کاهش یافته است. کند شدن انتقال نیروی کار به سمت بخشهایی با اشتغال رسمی تر و وضعیت کارمندی، نه تنها یکی از عوامل اصلی کاهش سرعت بهبود کیفیت کار در جهان است، بلکه به تضعیف رشد بهرهوری نیز منجر شده است

هدف از انتشار این گزارش پر آە و نالە نیز همین است کە بە کارگران بگویند، رئیس جمهور می خواست، اما آقا زادە نگذاشتند. در اینکە آقا زادە ها و پدرانشان در این کشور سرنخ همە ی امورات مردم را در ا ختیار دارند و همە ی امکانات و ثروت های کشور را بە خدمت خود دروردەاند، ذرەای ابهام وجود ندارد، ولی تلاش برای القاء اینکە رهبران حکومت تافتە جدا بافتەای از آقا زادە ها هستند هر چند کە دیگر نمی توان آنرا بخورد مردم ایران داد بزرگترین فریب و فراافکنی است.

منوط کردن افزایش دستمزد بە گران شدن قیمت نان خطایی بود کە در غیاب سندیکاها بە کارگران تحمیل شد. کارگران نباید زیر بار آن می رفتند و کارفرمایان را بد عادت می کردند. حالا نیز تنها راە احقاق حق و حقوق کارگران احیای سندیکا های مستقل و واقعی است .

در این دیدار، رفیق حمید تحلیلی از وضعیت سیاسی ایران، جنگ و نتایج آن در جامعه ارائه دادند، و رفیق محمود از موقعیت کارگران، وضعیت آن‌ها و هم‌چنین ادامه‌ی سرکوب شدید جنبش مطالباتی زحمت‌کشان از طرف رژیم جمهوری اسلامی ایران گزارشی دادند. خانم فریبا احسان هم در رابطه با نقض حقوق بشر به طور کلی و به طور خاص در رابطه با زنان ایران توضیحاتی دادند.

این یادمان، بیش از آنکه مراسم بزرگداشت یک فوتبالیست یا یک فعال سیاسی باشد، گردهمایی کسانی بود که هر یک به شکلی با پرویز قلیچ‌خانی زندگی، دوستی، مبارزه، و یا خاطره‌ای مشترک داشتند. تنوع حاضران نشان می‌دهد که میراث پرویز تنها به میدان فوتبال یا عرصه سیاست محدود نمی‌شود؛ بلکه او در شبکه گسترده‌ای از روابط انسانی، دوستی و فرهنگی همچنان زنده است.

باور نمی کنم پایان اسطوره را.
رسیده ام به یقین'
تیری که پرواز کرد با جان آرش'
ورفت  سوی جیحون رود'
نشد ماندگار در آن کرانه دور.

در فضای سیاسی و فکری ایران، کمتر مفهومی به اندازه «لیبرالیسم» دچار سوءبرداشت و خلط مفهومی شده است. در دهه‌های گذشته، بسیاری از بحران‌های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی با ارجاع به لیبرالیسم توضیح داده شده‌اند؛ چنان‌که گویی هرجا فساد، نابرابری، رانت یا ناکارآمدی وجود دارد، ردپای لیبرالیسم نیز دیده می‌شود. این روایت اگرچه در ادبیات سیاسی ایران رواج یافته، اما با یک پرسش اساسی روبه‌رو است: آیا ایران اساساً تجربه‌ای از یک نظم لیبرال نهادینه‌شده داشته است که بتوان بحران‌های امروز را پیامد آن دانست؟

سرمایه‌گذاری گسترده جریان‌های برانداز، به‌ویژه حامیان شاهزاده رضا پهلوی، بر سناریوی «سقوط قریب‌الوقوع» جمهوری اسلامی، همراه با استقبال از تشدید تنش‌های نظامی و امید بستن به فشارهای خارجی، با از سرگیری مذاکرات میان ایالات متحده و جمهوری اسلامی ایران با چالشی جدی روبه‌رو شده است. بازگشت پرونده ایران به مسیر دیپلماسی، بخش مهمی از این محاسبات را با تردید مواجه کرده و به باور بسیاری از ناظران، موجب سرخوردگی بخشی از بدنه هواداران، ریزش نیروها و آشکار شدن فاصله میان انتظارات سیاسی و واقعیت‌های موجود شده است.

سال‌هاست که به جای ساختن یک نیروی قدرتمند و فراگیر، درگیر اختلافات خودمان شده‌ایم. گاهی از بیرون که به اپوزیسیون نگاه می‌کنم، احساس می‌کنم برخی از ما بیشتر از جمهوری اسلامی با یکدیگر می‌جنگیم. هنوز درگیر دعواهای پنجاه سال پیش هستیم، هنوز می‌خواهیم ثابت کنیم چه کسی در انقلاب ۵۷ درست می‌گفت و چه کسی اشتباه می‌کرد، هنوز زخم‌های قدیمی را تازه نگه داشته‌ایم. در حالی که حکومت اسلامی هر روز مشغول تخریب ایران است.