ژوئیه 2026

امروز بیش از هر زمان دیگری روشن است که رژیم‌های بحران‌زده و ساختارهای سرمایه‌داری رانتی، نه می‌خواهند و نه می‌توانند پاسخی شایسته به مطالبات انباشته‌شده جامعه بدهند. از نظر چپ دموکراتیک، مسیر رهایی طبقه کارگر و دستیابی به عدالت اجتماعی پایدار، از دالان‌های تاریک سازش‌های جناحی یا تفاهم‌نامه‌های فرمایشی حاکمان نمی‌گذرد. تنها راه برون‌رفت از این وضعیت، تکیه بر قدرت تشکیلاتی خودِ جامعه یعنی ایجاد و تقویت سندیکاها و تشکل‌های مستقل کارگری به دور از دخالت دولت، پیوند زدن مطالبات صنفی به آزادی‌های دموکراتیک (مانند حق اعتصاب و بیان)، و در نهایت همبستگی متقابل میان جنبش کارگری با دیگر جنبش‌های اجتماعی دموکراتیک از جمله زنان و دانشجویان است.


تجربه جمهوری اسلامی نشان داده است که پایان یک بحران خارجی، الزاماً به معنای آغاز آرامش در داخل کشور نیست. در چهار دهه گذشته، هرگاه حکومت از فشارهای بیرونی فاصله گرفته، نگاه امنیتی خود را بیش از پیش متوجه جامعه کرده است. از اعدام‌های گسترده زندانیان سیاسی در دهه شصت تا سرکوب اعتراضات مردمی، بازداشت فعالان مدنی، محدودیت روزنامه‌نگاران، فشار بر زنان، دانشجویان و اقلیت‌ها، همگی بیانگر الگویی تکرارشونده است؛ الگویی که در آن، «دشمن داخلی» جایگزین «دشمن خارجی» می‌شود.

حماسه «ننه خضیره» فقط داستان یک زن قهرمان نیست؛ آینه‌ای است از نقش چندبعدی زنان ایرانی در دفاع از میهن ، آن ها در جبهه با غیرت و ابتکار جنگیدند، در پشت جبهه با صبر و تلاش، جامعه را زنده نگه داشتند و در تاریخ ماندگار شدند. این نقش‌ها امروز هم الگویی برای درک بهتر از مشارکت زنان در بحران‌ها و دفاع از هویت ملی است.

حزب چپ ایران ضمن تسلیت به خانواده‌های جانباختگان، احزاب و جریانات سیاسی و مردم کردستان، کشتار و تشدید فشار به نیروهای سیاسی کرد و حمله به اردوگاه‌های آنان در اقلیم کردستان عراق را شدیدا محکوم می‌کند. ما این سیاست‌ها را جزئی از تقلای رژیم برای ایجاد جو اختناق و سرکوب بعد از جنگ علیه مردم ایران می‌دانیم، که قبل از جنگ و در جنبش سراسری دی‌ماه، رژیم را به سوی سقوط سوق داده بودند و تجاوز خارجی و مدعیان رهائی مردم در واقع با این اقدام، رژیم حاکم را از تنگنا نجات داد.

چرا برخی کشورها موفق می شوند در حالی که برخی دیگر شکست می خورند؟ چرا انقلاب صنعتی در انگلستان رخ داد نه در اتیوپی؟ دیدگاه رایج این روزها این است که عمدتا به ترکیبی از تاریخ، تصادف و داشتن نوع مناسب نهادهایی برمی گردد که به مردم اجازه نوآوری و شکوفایی می دهد. اما این هرگز تمام داستان نبوده است…

ایران را نمی‌توان تنها از دریچه قدرت سیاسی، مرزهای جغرافیایی یا موقعیت ژئوپلیتیکی فهمید. چنین رویکردی، هرچند برای تحلیل روابط بین‌الملل ضروری است، اما لایه‌های عمیق‌تر هویت ایرانی را نادیده می‌گیرد. ایران پیش از آنکه یک واحد سیاسی باشد، یک «تمدن» است؛ تمدنی که در آن تاریخ، فرهنگ، دین، اسطوره، فلسفه، ادب و تجربه زیسته طی هزاران سال بر روی یکدیگر انباشته شده‌اند. ویژگی منحصربه‌فرد این سرزمین، تداوم و هم‌زمانی این لایه‌های معنایی است؛ به گونه‌ای که گذشته نه صرفاً در کتاب‌های تاریخ، بلکه در زبان، حافظه جمعی و زندگی روزمره مردم حضور دارد.

نشریه‌ی رهایی که بهروز هم نقش مهمی در آن داشت، از نشریه‌های مهم نظری چپ دوران انقلاب و تا مدتی بعد از آن بود، که در سال‌های پرالتهاب انقلاب و سردر‌گمی‌های سازمان‌های متعدد چپِ آن دوران نتوانست به اندازه‌ای که سزاوار بود جلب‌نظر کند. در سال‌های بعد و با خروج برخی اعضاء از ایران، این نشریه تا مدتی تحت عنوان اندیشه رهایی انتشار می‌یافت.

برای دنبال کردن مواضع و اخبار حزب چپ ایران، لطفاً تنها از کانال‌های رسمی زیر استفاده کنید:
به پیش | ، تلگرام حزب، یوتیوب، ایکس (توییتر)، اینستاگرام و فیسبوک حزب چپ ایران

با اختصاص بودجە های نجومی و تبلیغات پر هزینە از نوعی کە در این روزها شاهد آن هستیم نە تنها نمی توان قضاوت و نظر مردم و تاریخ در بارە دوران فرمانروایی پر فساد و جنایات خامنەای را دگرگون نمود بلکە این اقدامات بە افزایش انزجار عمومی از رژیم فقاهتی منجر خواهد شد.