January 2026

 اکنون هشتاد سال از آن سرکوب خونین می‌گذرد. بسیاری از آنان که مدعی آزادی‌خواهی‌اند هنوز نمی‌خواهند یا شجاعت آن ‌را نیافته‌اند که تاریخ  این جنبش را منصفانه بازبینی کنند. زهر کُشندهٔ ناسیونالیسم افراطی گاهی عدالت‌خواهی‌ها و آزادی‌طلبی‌ها را نیز در سایه قرار داده است. ۲۱ آذر هنوز هم قبل از آنکه نخستین اصلاحات ارضی و نخستین برابری حقوقی زن و مرد در شرق میانه و نخستین حاکمیت مردم ساده زحمتکش را تداعی کند، مسئلۀ خودمختاری را به ذهن می‌آورد. هنوز هم شبح "تجزیه" مانع شناخت واقعی این نهضت عظیم است.

هم‌دستی ذهنیت استبدادی با حاکمیت زور در خارج از کشور، چرخه‌ای می‌سازد که در آن آزادی قربانیِ تغییر قدرت می‌شود. گذار واقعی از جمهوری اسلامی، پیش از آن‌که تغییر ساختار باشد، نیازمند تغییر  در ذهنیت سیاسی است: گذار از منطق «حق با قوی‌تر است» به منطق «حاکمیت حقوق بین‌الملل و اراده‌ی ملی». تنها در این صورت است که جوابی واقع بینانه به پرسش استراتژیک زیر را می یابیم : آیا می‌توان با تکیه بر ناقضان حقوق بین‌الملل، نظمی قانون‌مدار و دموکراتیک بنا کرد؟

در روزهای منتهی به حمله اسرائیل، دولت ترامپ وانمود کرد که هنوز درگیر مذاکرات فعال با ایران است. قرار بود آقای ویتکوف آنچه را که خودش به عنوان گفتگوی سازنده با همتایان ایرانی خود تبلیغ کرده بود، در روز یکشنبه، ۱۶ ژوئن از سر بگیرد. بنابراین، کاملاً منطقی بود که ایرانی‌ها فرض کنند که ایالات متحده و نماینده آن، اسرائیل، حداقل تا روز یکشنبه اقدام نظامی را آغاز نخواهند کرد. یا شاید هرگز. با این حال، ترامپ می‌دانست که بعداً چه چیزی را اعتراف کرد: اینکه حمله به ایران روز جمعه، چند روز قبل از از سرگیری مذاکرات، انجام خواهد شد!

آینده ایران تنها از مسیر همبستگی نیروهای ترقی‌خواه، عدالت‌طلب و دموکراسی‌خواه قابل تحقق است؛ بی‌آنکه به عمله نظام جمهوری اسلامی تبدیل شویم یا ابزار پروژه پهلوی‌چی‌ها شویم. استقلال، آزادی و تحلیل دقیق شرایط داخلی باید چراغ راه ما باشد و تجربه ماچادو در ونزوئلا، هشداری جدی برای هر جریان که خواهان  مداخله خارجی است.

ریشه‌ی چنین مواضعی را باید در سنتی جست‌وجو کرد که سال‌هاست بخشی از چپ ایرانی را به بن‌بست اخلاقی و سیاسی کشانده است: ضدامپریالیسمِ بی‌چهره‌ی انسانی. در این منطق، جمهوری اسلامی نه یک نظام سرکوبگر، بلکه «سنگری در برابر غرب» تلقی می‌شود. در نتیجه، مردم ایران نه شهروندانی با حق آزادی، بلکه «هزینه‌ی قابل‌پرداخت» در یک نبرد ژئوپولیتیک‌اند .

تداوم قاطعانهٔ اعتراضات، گسترش اعتصابات، هوشیاری و اتحاد، ضامن پیشروی ما و تحقق آرزوهای سرکوب‌شده‌مان است. راهی را که انتخاب کردیم با قدرت ادامه میدهیم و با اتحاد و همبستگی خود به این بردگی، فقر، خفت و نابرابری پایان خواهیم داد.

اعتراضات و تجمعات اعتراضی آغاز شده که رو به افزایش است، هم‌زمان جنبش گرسنگان، فرودستان و به‌حاشیه‌رانده‌شدگان و نیز جنبش دادخواهی است؛ فریاد میلیون‌ها انسانی که زیر بار فقر، بیکاری، ناامنی غذایی، تخریب محیط‌زیست و بی‌حقوقی خرد شده‌اند، و صدای خانواده‌های جان‌باختگان، اعدام‌شدگان و زندانیان سیاسی که عدالت، حقیقت و پاسخ‌گویی را فریاد می‌زنند.

این خیزش همه‌پوش جامعه و با انگیزه‌ی دوامدار، که آن را با سرکوب نتوان از نفس انداخت، منبع تربیت کادرهای سازمانگرانه است. این حرکت ولو رنجور از بی سازمانی، هم نیروی آگاه در بطن و متن خود دارد و هم تازه‌نفس‌هایی را جذب خود می‌کند و خواهد کرد. خصلت جنبشی این خیزش، امکان آن را می‌دهد که بر بستر اعتراضات میدانی، پراکندگی‌های کادری جنبش به هم‌یابی‎‌ها و سازمان یابی‌‌ها فرابروید.

مقابله مؤثر و کارآیند با آسیب‌های اشاعه هرگونه توهم و خوش‌خیالی به آن و یا بدتر از آن دل بستن به چنین گانگستریسم سیاسی بخش لاینفکی از وظیفه کنشگران و فعالین و پیشروان جنبش‌ها با هدف حفاظت و تقویت جنبش مردم و عاملیت آن است. همانطور که درمورد ایران کارگزارحاضر به یراق آن، جریان راست سلطنت و شخص رضاپهلوی بی درنگ و با وقاحت کامل از مداخله و تهدیدهای نظامی ترامپ دفاع کامل کرده و آمادگی خود را برای پیشبردآن اعلام داشت.

«همگامی برای جمهوری سکولاردمکرات در ایران» ضمن حمایت از مضمون این بیانیه، آن را صدای روشن بخشی از نیروهای سیاسی و مدنی داخل کشور دانسته، با تاکید یر ضرورت افزایش همگرایی‌ها در مقطع کنونی حول دفاع از میهن و خواست‌های ملت و گذار به دموکراسی، از همه‌ی نیروهای ملی، دموکراتیک و جمهوری‌خواه دعوت می‌کنیم به پشتیبانی از آن بپردازند.