اقدامات آمریکا در ونزوئلا هیچ اشتراکی با قوانین بین‌المللی ندارد!

پل گرینیه

در ذیل ترجمه‌ای از مقاله‌ای که Landmarks: A Journal of International Dialogue برای اولین بار در ژوئن گذشته منتشر کرد، آمده است که در آن به بمباران غیرقانونی ایران توسط دولت ترامپ پرداخته شده است. این مقاله شنبه گذشته، زمانی که رئیس جمهور ونزوئلا دستگیر شد، دوباره منتشر شد. تیم تحریریه در مقدمه می‌گوید: «با توجه به اینکه اکنون «قانون» به نفع ما تفسیر می‌شود، واضح است که موارد دیگری برای چاپ مجدد یا حداقل استناد به این مقاله وجود خواهد داشت. بنابراین از خوانندگان خود می‌خواهیم که به جای نام کشورها مانند «ایران» یا «ونزوئلا»، یک خط خالی در عنوان (یعنی «... و ماشین جنگ دائمی») تصور کنند. این به ما امکان می‌دهد نام کشورهای دیگر را بعداً، با وقوع رویدادها، پر کنیم.»
-----------------
«مهم نیست به چه کسی رأی می‌دهید، همیشه جان مک‌کین را انتخاب می‌کنید.» این عبارت که بارها نقل شده ممکن است باعث خنده برخی شود، اما با این وجود حقیقت دارد. در ۱۳ مه ۲۰۲۵، دقیقاً یک ماه قبل از دادن مجوز بمباران ایران به نتانیاهو، رئیس جمهور ترامپ در ریاض، پایتخت عربستان سعودی، اعلام کرد که هیچ وجه مشترکی با این نومحافظه‌کاران جنگ‌طلب ندارد. ترامپ اعلام کرد: «به اصطلاح سازندگان ملت، کشورهای بسیار بیشتری را نسبت به آنچه ساخته‌اند، ویران کرده‌اند. مداخله‌گران در جوامع پیچیده‌ای که نمی‌فهمیدند، دخالت کرده‌اند.» او حتی به طور خاص از نومحافظه‌کاران نام برد و اعلام کرد: «شگفتی‌های درخشان ریاض و ابوظبی توسط به اصطلاح «سازندگان ملت» - نومحافظه‌کاران یا سازمان‌های غیرانتفاعی لیبرال - ساخته نشده‌اند.»

در طول مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری ترامپ، هم خود نامزد و هم متحدان برجسته‌اش صادقانه به رأی‌دهندگان قول دادند که ترامپ مردی است که برخلاف مخالفان دموکرات خود، جنگ‌های جدید ("احمقانه") را آغاز نخواهد کرد.

ترامپ در سخنرانی افتتاحیه خود این وعده را تکرار کرد. کمتر از شش ماه بعد، ترامپ یک جنگ احمقانه را آغاز کرد - در واقع، او همان جنگی را آغاز کرد که نومحافظه‌کاران در سه دهه گذشته فریاد آن را سر داده بودند، همان جنگی که برای سناتور مک‌کین بسیار عزیز بود. شعار مورد علاقه سناتور نومحافظه‌کار فقید این بود: «بمباران، بمباران، بمباران ایران».

اینکه ایالات متحده نظاره‌گر حمله اسرائیل نبوده، بیش از هر چیز با لجستیک پیچیده حملات دوربرد روشن می‌شود، حملاتی که بدون حمایت جامع اطلاعات آمریکا، رادارها، ماهواره‌ها، سیستم‌های تسلیحاتی پیشرفته و سایر اشکال کمک‌های فنی، به سادگی نمی‌توانستند انجام شوند. اما کسانی که با چنین شواهد «غیرمستقیمی» قانع نشده‌اند، فقط کافی است کلماتی را که خود ترامپ روز بعد از شروع حملات در نشریه «تروث سوشال» نوشت، بخوانند: «من به ایران فرصت‌های زیادی برای رسیدن به توافق داده‌ام... به آنها گفتم که این توافق بسیار بدتر از هر چیزی خواهد بود که آنها می‌دانند یا انتظار دارند. به ایرانی‌ها همچنین گفته شد که ایالات متحده بهترین و کشنده‌ترین سلاح‌های جهان را تولید می‌کند، که به طور قابل توجهی برتر از هر سیستم تسلیحاتی دیگری است، و اسرائیل سلاح‌های زیادی از این نوع دارد و تعداد بیشتری نیز در راه است - و اسرائیلی‌ها می‌دانند چگونه از آنها استفاده کنند. برخی از تندروهای ایران با جسارت صحبت می‌کردند، اما نمی‌دانستند چه اتفاقی قرار است بیفتد. همه آنها مرده‌اند و اوضاع فقط بدتر خواهد شد!... ایران باید توافق کند - در غیر این صورت چیزی برایش باقی نخواهد ماند...»

از مطالب فوق دو نتیجه می‌توان گرفت.

اول اینکه دموکراسی در آمریکای مدرن اساساً بی‌معنی است.

رأی‌دهندگان آمریکایی بارها و بارها اعلام می‌کنند که از جنگ خسته شده‌اند و بارها به نامزدهایی رأی می‌دهند که قول می‌دهند جنگ‌های جدیدی را آغاز نکنند. با این حال، خواسته‌های رأی‌دهندگان نیز به طور سیستماتیک نادیده گرفته می‌شود.

آنها دوباره در ۱۳ ژوئن توسط ترامپ و با خشن ترین شکل ممکن نادیده گرفته شدند.

نتیجه دوم - و من به راحتی اعتراف می‌کنم که این، مانند نتیجه اول، خبر فوری نیست - این است که دولت‌های سایر کشورها تحت هیچ شرایطی نباید به دولت ایالات متحده اعتماد کنند.

ایمانوئل کانت در مقالات معروف خود در مورد صلح، ناروایی، و در واقع غیرمنطقی بودن، هر دولتی را که از «رژیم‌های خصومت‌آمیزی که اعتماد متقابل را پس از ظهور صلح غیرممکن می‌کنند» استفاده می‌کند، اعلام کرد. کانت در میان چنین «رژیم‌های خصومت‌آمیزی»، «توسل به خیانت» را ذکر کرد. با این حال، آیا می‌توان رفتار ترامپ را چیزی غیر از ترکیبی از دروغ و خیانت توصیف کرد؟ رفتار دولت ایالات متحده در قبال روسیه در دولت‌های قبلی چه بود (توافق‌های نادیده گرفته شده مینسک، وعده‌های عدم گسترش ناتو، تخریب خط لوله نورد استریم و غیره را به خاطر دارید؟) اگر ترکیبی مشابه از دروغ و خیانت نبود، چه بود؟

در روزهای منتهی به حمله اسرائیل، دولت ترامپ وانمود کرد که هنوز درگیر مذاکرات فعال با ایران است. قرار بود آقای ویتکوف آنچه را که خودش به عنوان گفتگوی سازنده با همتایان ایرانی خود تبلیغ کرده بود، در روز یکشنبه، ۱۶ ژوئن از سر بگیرد. بنابراین، کاملاً منطقی بود که ایرانی‌ها فرض کنند که ایالات متحده و نماینده آن، اسرائیل، حداقل تا روز یکشنبه اقدام نظامی را آغاز نخواهند کرد. یا شاید هرگز. با این حال، ترامپ می‌دانست که بعداً چه چیزی را اعتراف کرد: اینکه حمله به ایران روز جمعه، چند روز قبل از از سرگیری مذاکرات، انجام خواهد شد!

مطالعه دقیق توییت ترامپ در سایت Truth Social درس سومی را به ما می‌دهد. سخنان او شبیه هشدار یک رئیس مافیا است: «دقیقاً همانطور که می‌گویم عمل کنید، و بعد مجبور نیستم همه شما را بکشم.» چه روش زیرکانه‌ای برای مذاکره!

چهل سال پیش، چارلز تیلی، جامعه‌شناس، به این نتیجه رسید که روش‌های دولت‌سازی اغلب اشتراکات زیادی با روش‌های مورد استفاده توسط جرایم سازمان‌یافته دارند. این امر به ویژه زمانی صادق است که دولت‌ها ابتدا یک «تهدید» را ابداع می‌کنند و سپس از افراد تحت‌الحمایه خود در برابر این تهدید فرضی «محافظت» می‌کنند. آیا این توصیف دقیقی از نظام سیاسی امروزی ما، یا بهتر بگوییم، نظامی که مدت‌هاست در آن گیر افتاده‌ایم، نیست؟ و این تنها در مورد روابط با ایران نیست که صدق می‌کند.
--------------------------
نویسنده: پل گرینیه، رئیس مرکز فلسفه سیاسی سیمون ویل (ایالات متحده آمریکا).