January 2026

کانون نویسندگان ایران با اتکا به بند اول منشور خود، «آزادی بیان بی هیچ حصر و استثنا برای همگان»، از حق بی چون و چرای اعتراض مردم حمایت می‌کند و از همه‌ی نویسندگان و هنرمندان آزادی‌خواه و نهادهای همسو در سراسر جهان می‌خواهد صدای رسای حمایت از مردم ایران باشند و اجازه ندهند که حکومت بار دیگر زندان‌ها و گورستان‌ها را از معترضان پر کند.

در روز سیزدهم دی ماه برابر با ۳ ماه ژانویه دکتر گلمراد مرادی پژوهشگر، عضو کانون نویسندگان ایران درتبعید، جامعه شناس، مترجم و استاد دانشگاه پس از چند ماه بیماری سخت در بیمارستانی در شهر هایدلبرگ آلمان درگذشت وهمشهریان و دوستان خود را در اندوه فروبرد. کتاب‌های دکتر گلمراد عبارتند از جنبش‌های خلق کرد از یورش عرب تا جمهوری اسلامی ، نگاهی گذرا به تاریخ و فلسفه یارسان "اهل حق "، سندی تاریخی در رابطه با کودتای ۲۸ مرداد و ترجمه محاکمه گالیله، تاریخچه و روایات عید نوروز به زبان فارسی و آلمانی، تجربه جنبش مهاباد به زبان فارسی و آلمانی .

The Left Party of Iran condemns the open aggression against Venezuela. This act is a deliberate trampling of international law and a dangerous turning point in the collapse of the world's legal order. We emphasize that no power has the right to consider itself the judge, prosecutor, and executor of the fate of nations. Defending freedom, democracy, and human rights does not go through coups and military intervention.

As we condemn this flagrant violation of the United Nations Charter, we demand an immediate halt to the aggression, the lifting of the blockade on the Venezuelan people, and the release of the abducted president.

حزب چپ ایران تجاوز آشکار به ونزوئلا را محکوم می کند. این اقدام لگدمال‌ کردن عامدانهٔ حقوق بین‌الملل و نقطه عطفی خطرناک در فروپاشی نظم حقوقی جهان است. ما تأکید می ‌کنیم که هیچ قدرتی حق ندارد خود را قاضی، دادستان و مجری سرنوشت ملت‌ها بداند. دفاع از آزادی، دموکراسی و حقوق بشر از مسیر کودتا و مداخله نظامی نمی‌گذرد. 

واقعیت این است که جنبش‌های اجتماعی اخیر، از جمله «زن، زندگی، آزادی»، از فقدان آلترناتیو سازمان‌یافته رنج می‌برند. اما پاسخ به این خلأ، نه در مصادره جنبش، بلکه در ساختن آلترناتیوی با فرهنگ دموکراتیک است. فرهنگ دموکراتیک یعنی پذیرش تکثر، حق نقد، شورای متکثر سازماندهی مرکزی به‌جای رهبر مطلق، اقناع به‌جای تهدید. بدون این فرهنگ، هر آلترناتیوی -حتی با پرچم آزادی- در عمل به بازتولید استبداد منجر خواهد شد.

شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران، خود را جزئی جدایی‌ناپذیر از مردم می‌داند و در کنار آنان ایستاده و خواهد ایستاد. نه برای سهم‌خواهی، نه برای قدرت، بلکه برای کرامت انسانی، عدالت اجتماعی و آینده‌ای که دیگر بر پایه‌ی ترس و فقر بنا نشود. این صدا، صدای مردم است و مردم، صاحبان اصلی این سرزمین‌ هستند.

دانشجو فرزند همین تاریخ است. طبیعی است که شعارهایی چون «نه پهلوی، نه رهبری؛ آزادی و برابری» از دل دانشگاه برخیزد و «زن، زندگی، آزادی» چنین طنین افکند. این فشارها گرچه سرعت رشد گفت‌وگوی آزاد و نقد رادیکال را کاسته و حتی بحث درباره تبعیض جنسیتی و حق زیست آزادانه را بارها عقب رانده، اما آن را خاموش نکرده است. دانشگاه امروز قلب تپنده‌ی پیوند میان آراء متکثر است. دانشگاه و دانشجو در مقابل هیچ نهاد اقتداری سر خم نمی‌کند.