کارگری

امروز، دانشگاه‌ها و مدارس ما به سنگرهایی برای  مقابله با سرکوب بدل شده‌اند. دانشجویان و معلمانی که از آزادی، عدالت و برابری سخن بگویند. با زندان، حذف و سرکوب مواجه می‌شوند. این سازوکار پوسیده و نظم ناعادلانه، تلاش دارد تا مناسبات برده‌ساز سرمایه‌داران نامشروع و استبداد را طبیعی جلوه دهد. اما دانشجو، این آغازگر عصیان، هرگز خاموش نمی‌شود. او با کنش آفرینش‌گرانه و تأمل انتقادی خود، نظام سرکوب و بهره‌کشی را به چالش می‌کشد و توانایی حضور و نافرمانی را در جامعه گسترش می‌دهد

موثرترین کنش سیاسی در شرایط کنونی می تواند یک اعتصاب گستردە عمومی در اعتراض بە قانون ارتجاعی موسوم بە حجاب وعفاف اجباری با خواست لغو آن باشد. شرایط بە نظر می رسد برای انجام یک اعتصاب دامنە داریک روزە توسط زنان و کسبە کە این قانون حقوق و منافع آنان را تهدید می کند تا حدود زیادی مساعد است. اعتصاب می تواند با ماندن در خانە شروع شود و در صورت اجرا گروە های دیگری از جامعە گستردە ناراضیان هم بە احتمال زیاد بە آنها خواهند پیوست

آینده زنان هر روز روشن‌تر به نظر می‌رسد. نکته اساسی این است که برابری جنسیتی نه تنها برای زنان، بلکه برای خانواده‌ها و کل جامعه ضرور است. تمدن به زنان به‌عنوان نیمی از جامعه وابسته است و این موضوع بر خانواده‌های امروزی و نسل‌های آینده تأثیر می‌گذارد و استانداردی برای برابری تعیین می‌کند.

ایران کشوری است بالقوە از لحاظ منابع معدنی و نیروی انسانی ثروتمند و با موقعیت مناسب سوق الجیسی، بنا بر این وضعیت کنونی مردم بواسطە کمبود امکانات نیست. این وضعیت می تواند با برکنار کردن رژیم کنونی از قدرت و ایجاد نظامی مردمی، منتخب و دمکراتیک و کارآمد و صلح طلب دگرگون شود و مردم از آزادی و دمکراسی و عدالت برخودار شوند.

اکنون نیز اگر طبقە کارگر نتواند خود را در اتحادیە های نیرومند متشکل کند، فردای بهتری در انتظارش نخواهد بود. اگر اتحادیە های کارگری در دوران سلطە دیکتاتوری های نظامی و رژیم آپارتاید، در کرە جنوبی، برزیل، اسپانیا، ترکیە، و در کشورهای دیکتاتور زدە دیگر توانستند بوجود بیایند، در ایران نیز اگر چنین نشدە بیش از هرچیز، حاکی از ضعف ما و جنبش های مردمی است.

اکثریت بزرگ سرمایە داران ایران، نو کیسە های تازە بە دوران رسیدەای هستند کە ثروتها و موسسات خود را بدون اینکە زحمتی بکشند از طریق داشتن رانت و وابستگی بە حکومت بدست آوردەاند. افشای ماجرا های سپردن رایگان واحدهای صنعتی بزرگ همچون هفت تپە، ماشین سازی های اراک و تبریزو ... در واقع حالت مشت نمونە خروار را دارد. اینها با خیامی ها و بقیە صاحبان صنایع قبل از انقلاب قابل قیاس نیستند. آنها هر کە بودند حداقل با کارگران خود تا حدودی راە می آمدند، اما اینها چون همە چیز را مفت و ارزان بدست آوردەاند، زورشان می آید حقوق کارگر را حداقل طبق قانون کار خودشان بدهند.

وقتی از شرکت‌کنندگان پرسیده شد "آیا باور دارید که مردان و زنان با شرایط شغلی/مهارتی یکسان حقوق متفاوتی دریافت می‌کنند؟"، تقریباً 73 درصد پاسخ مثبت دادند. این که حدود 23 درصد باور دارند در شرایط مساوی تفاوت حقوقی بین زن و مرد وجود ندارد، سوای 4 درصد پاسخهای دیگر که در هیچ‌یک از این دسته‌بندی‌ها نمی‌گنجد، شگفت‌آور است. تقریباً تمام پاسخ‌دهندگانی که گزینه "دلایل دیگر" را انتخاب کرده بودند، نوشتند که این موضوع به حوزه کاری بستگی دارد، که کاملاً درست است. در برخی محیط‌های کار، تفاوت دستمزد به ویژه در حوزه‌هایی که مردسالاری سلطۀ بیشتری...

پزشکیان "اصلاح چی" را نمی شود جدا از رئیسی تعبیر کرد، زیرا نعل بە نعل همان سیاستهای ضد کارگری و عدالت ستیزانە دولت رئیسی را دنبال می کند. بە تبع آن از وزیر کار وی نمی توان انتظار داشت آنجا کە مربوط بە حقوق کارگر است متفاوت از سلف خود رفتار کند. سیاست را سیستم تعیین کردە است میدری عامل و کارگزاری بیش نیست. تا وقتی کە این حکومت وجود دارد با آمدن و رفتن دولتها نە تنها هیچ بهبودی در زندگی، کار و رفاە کارگر و مزد و حقوق بگیر رخ نخواهد داد، بلکە سال بە سال باید گفت دریغ از پارسال

حالا هم برای اثبات ادعای آقای جنان صفت فرصت هست. چند ماە دیگر دوبارە قرار است دستمزد سال آیندە در شورای عالی کار تعیین و تصویب بشود، ایشان سعی کنند نمایندگان اتحادیە های کارفرمایی را قانع کنند با ستمگری دولتی کە مورد عنایت کارفرمایان هم هست همراە نشوند و با "نمایندگان کارگران" در شورای عالی کار برای افزایش واقعی دستمزد و جبران ستمگری چهل و چند سال گذشتە دولت و کارفرمایان همراە شوند. این کە کار سختی نیست! در آن صورت هم قدرت خرید کارگران بیشتر می شود و هم رکود کە بیش از دستمزد دغدغە اصلی ایشان شدە، رفع می شوند، معاملە بدی است؟

. این مراسم در حالی همە سالە با کیفیتی کە ذکر شد در مکانهای مختلف از جملە درسالنهای وزارت کار برگزار می شود کە چیزی جز نامی از قانون کار باقی نماندە و این مراسم بیشتر از آن کە جشن سالگرد باشد بە مراسم ختمی کە خانە کارگر در حسینە و دارلقران خود برای سید شهدا برگزار می کند، شباهت دارد.

شکاف دستمزد جنسیتی به‌طور غیرمستقیم زنان رنگین‌پوست را بیشتر از زنان سفیدپوست تحت تأثیر قرار می‌دهد. در سال 2017، زنان لاتین‌تبار 47 درصد و زنان سیاه‌پوست 39 درصد کمتر از مردان سفیدپوست حقوق دریافت می‌کردند. این شکاف‌های دستمزدی بسیار گسترده‌تر از شکاف میانگین زنان سفیدپوست است. این مسئله نه تنها بیش از نیمی از جامعه [زنان]، بلکه خانواده‌های دارای تنوع نژادی را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. تمامی مشکلات پیشگفته برای افراد رنگین‌پوست شدت بیشتری دارد، به همین دلیل درک این موضوع بسیار مهم است.

خوب کە در صحبتهای این بە اصطلاح نمایندە کارگر تمرکز می کنیم متوجە می شویم نهایت آن چیزی کە بە نام افزایش دستمزد کارگران معادن، وعدە دادەاند، (البتە اگر بە تصویب شورای عالی کار برسد و بە آن پایبند بمانند)همان مبلغی است کە قانونا بە کارگر تعلق می گرفتە ولی سرمایە دار صاحب معدن آن را تا کنون بە کارگر نمی دادە است" این آن ترفندی است کە پشت پیشنهاد جناب وزیر قرار دارد و بابت آن منت بر سر کارگر می گذارد.

اما ربیعی از آن دستە نیست. واکنش وی حکم تلنگری بە رژیم را دارد زیرا می داند زمانی کە طبقە کارگر با این وسعت وارد میدان مبارزە با رژیم شود، سرکوب آن بە آسانی بقیە نیست. کسی کە دە ها سال مسئولیت کنترل حرکتهای کارگری را رژیم بە او واگذار کردە بود، می داند چە می گوید و چرا می گوید، آری اوضاع جدی است و او این را تشخیص می دهد.

مددی پیش‌تر به خاطر نقشش در بازگشایی سندیکا با اتهاماتی مانند “تأسیس تشکل غیرقانونی” و “اجتماع و تبانی برای اقدام علیه امنیت ملی” در چندین مرحله مجموعاً به حبس‌های طولانی‌مدت محکوم شده بود. وی با مشکلات جسمی جدی از جمله دیابت، فشار خون و کاهش شنوایی دست‌وپنجه نرم می‌کند و در شرایط دشوار زندان به سر می‌برد.

موضوع رتبه بندی، فارغ از نتایج مادیِ آن، میدانِ تمرینِ مقاومت مدنی برای معلمان است. آیا آنها می‌توانند ابزار فشار حاکمیت بر معلمانِ فاقد رتبه را بی اثر کنند؟ یا اینکه فقط به نصیحت‌های دلسوزانه ادامه می‌دهند تا هر کسی با توجه به میزان تحمل خود، یک تصمیم شخصی بگیرد؟ امیدوارم جامعه معلمان از این آزمون سربلند بیرون بیاید

دلایل تکرار حوادث مرگبار معادن روشن است؛ کارگران تشکل مستقل و حق دادخواهی و امتناع از کار پرخطر ندارند؛ تجهیزات ایمنی و مانیتورینگ در کشور نیست، فقط یکی از ۱۰۰ معدن ذغال‌سنگ کشور، مکانیزه است، باقی همه سنتی و بی‌تجهیزات هستند؛ کارفرماها با بازرسان کار لابی می‌کنند و تن به هزینه کردن برای ایمنی نمی‌دهند.

البتە از اول هم معلوم بود دولت و مجلس برغم موش و گربە بازی های کە در می آوردند و بازنشستکان را بین خود پاسکاری می کردند بە دنبال بهانە می گردند تا مانند سالهای گذشتە از انجام قانونی کە خودشان مصوب کردە بودند، طفرە بروند. اما اعتراضات فشردە و منظم هفتگی گروە های مختلف بازنشستگان و جهت گیری اعتراضات بسوی تشکل یابی غیر دولتی، دولت و مجلس را ناچار بە تمکین بە بخشی از خواستە های بازنشستگان کرد. تحقق همە ی خواستە های بازنشستگان "بدون حقە بازی"با تداوم و گسترش سازمان یافتە اعتراضات یقینا میسر خواهد شد.

در حال حاضر تفاوت میانگین دستمزد زن و مرد 5 دلار در ساعت است. این تقریباً می شود 10000 دلار در سال. بسیاری از مردم استدلالهایی دارند مبنی بر این که این شکاف دستمزد به دلیل تفاوتهای شغلی و سبک زندگی، حاصل تخیل است. نیویورک تایمز این نظریه را با نشان دادن این واقعیت که مثلاً در صنعت آشپزی «دستمزد آشپزهای زن فقط 87 درصد دستمزد آشپزهای مرد است»، رد کرد. درست است که این تفاوت 13 درصدی کمتر از شکاف متوسط در دستمزدهاست...

نمونە های این این جماعت جریان موسوم بە چپ های اسلامی، خط امامی ها، "عدالتخواهان طرفدار رئیسی و جلیلی" هستند کە در بیدادگری علیە حقوق کارگران گوی سبقت را از دارودستە موتئلفە اسلامی و انجمن حجتیەای ها و طرفداران نئولیبرالیسم اقتصادی و افرادی نظیر غنی نژاد و هم سنخان او ربودەاند و هم اکنون ائتلاف نا میمونی از همە ی کارگر ستیزان و استثمار گران بە نام "وفاق" بر کشور حکومت می رانند کە آثار شوم سلطە و سیاستهای نئولیبرالیستی آنها بر زندگی کارگران و حقوق بگیران و اقشار زحمتکش جامعە را شاهد هستیم.

با این اوصاف در عمل مشاهدە می کنیم کە تغییراتی کە تاکنون در وزارت کار و دولت صورت گرفتە یکی از دیگری ضد کارگری تر هستند. همانطور کە در نوشتە های قبلی مکرر گفتە شد ما با یک حکومت بە شدت استثمارگر و ضد کارگری سروکار داریم کە از هر فرصت و بهانەای برای اعمال ظلم و ستم برای نابودی هر چە ممکن تر حقوق طبقە کارگر بهرە می گیرد و تغییر دولتها و وزیران کار خللی در سیاست حکومت و سرمایە داران بوجود نمی آورد. تنها راە پیش روی طبقە کارگر برای پایان دادن بە دور باطل متحد و متشکل شدن در سندیکاها و تشکلهای مستقل کارگری...

ما کارگران شاغل و بازنشسته نهادهای مستقل خواهان پایان دادن به این روند و آزادی بی‌قید و شرط اسماعیل گرامی و سایر زندانیان هستیم وبه موازات آن خواهان تامین معیشت و درمان متناسب با شرایط تورمی می‌باشیم. بازنشستگان و دیگر مطالبه‌گران که خواهان "حقوق سرکوب شده‌ی" خود هستند و کف خیابان را بعد از بی‌توجهی مسئولین مربوطه برای رساندن صدای خود انتخاب کرده‌اند، چگونه می‌توانند "امنیت ملی" را به خطر بیندازند؟! گویا نهادهای امنیتی جای متهم و شاکی را جابه‌جا کرده و به جای بازداشت عاملان شرایط موجود، اقدام به بازداشت آسیب‌دیدگانِ شرایط موجود کرده است.

از همین رو شرایط سخت و دشوار کنونی طلب می کند کە متشکل و متحد شد و مبارزە علیە جنگ و جهت برقراری صلح و دمکراسی را توام با مبارزە علیە تعرض بە سفرەها و توقف آن با مبارزە برای افزایش واقعی دستمزدها و حقوق های بازنشستگی ومبارزە با افزایش بودجە ٢٠٠ درصدی نظامی و دیگر سیاست های فقر آور رژیم پیش برد.

شکاف دستمزد مبتنی بر جنسیت به این کیفیت است: "زمانی که زنان برای انجام کار یکسان به اندازه مردان دستمزد دریافت نمی کنند". بسیاری از افراد این کیفیت را به‌عنوان [پیامد الزامی] نوع کاری که مردان یا زنان انجام می‌دهند، اشتباه تفسیر می‌کنند، به این معنی که گوئیا مردان معمولاً در بالاترین ردۀ شغلی قرار دارند و بنابراین حقوق بیشتری دریافت می‌کنند. اما این تفسیر درستی و دقیق آنچه واقعیت دارد - یعنی وقتی واقعاً در ردۀ واحدی تبعیض صورت می گیرد – نیست.

پرستاران بجای شرکت در مراسم تشریفاتی و بی خاصیت دولتی در روز پرستار ترجیح دادەاند اعتصاب و اعتراضات شان را ادامە دهند. این تشخیص هوشمندانە و درستی است کە در صورت تداوم و حفظ همبستگی می تواند، مقاومت دولتمردان و کارفرمایان را درهم بشکند و پرستاران را بە خواستە های شان کە حقانیت دارند رهنمون کند.

. تهیە چنین طرحی از طرف نمایندگان مجلسی کە در سر سپردگی اکثریت قاطع آنان بە سرمایە داران جای تردید نیست عملی فریبکارانە بیش نیست. از حکومت و مجالسی کە هموارە از سیاست سرکوب دستمزدها و منجمد کردن دستمزدها زیر خط فقر حمایت کردەاند نمی شود انتظار داشت طرحی بدهند کە با سیاستهای تا کنونی حکومت مغایرت داشتە باشد. اگر اینها واقعا نیت شان افزایش دستمزد بر اساس تورم بود قبل از دادن چنین طرحی می بایست نسبت بە افزایش ٢٠ درصدی حقوق کارکنان دولت در برنامە بودجە سال آیندە در شرایط تورم ٤٠ درصدی اعتراض می کردند و آنرا تغییر می دادند.

کانون صنفی معلمان ایران(تهران) به‌عنوان یک نهاد مدنی و آموزشی خواهان پایان دادن فوری به سیاست‌های جنگ‌طلبانه، جنگ و حفاظت از حقوق بشر، به ویژه حقوق کودکان و نوجوانان در این مناطق است. کشتار دانش‌آموزان فلسطینی و لبنانی یک فاجعه بزرگ انسانی است که باید با تمام قوا محکوم شود. جامعه جهانی باید در برابر این ظلم و ستم به طور جدی ایستادگی کند و از هرگونه اقدامی که به تشدید این بحران منجر شود، خودداری نماید

در بودجه سال آینده، اعتبار اختصاص یافته برای واردات کالاهای اساسی و دارو ۳ میلیارد دلار (حدود ۲۰ درصد) کاهش یافته است. در تبصره ۴ قانون بودجه سال جاری، مبلغ ۱۳.۶ میلیارد یورو معادل ۱۵ میلیارد دلار برای واردات کالا‌های اساسی کشاورزی، دارو و مواد اولیه آن و تجهیزات مصرفی پزشکی تعیین شده است؛ درصورتی که این عدد در لایحه بودجه سال آینده که به مجلس ارائه شده با کاهش ۲۰ درصدی به ۱۱ میلیارد یورو معادل ۱۲ میلیارد دلار رسیده است.

در مورد کشتە شدگان معادن ذغال سنگ گزارشات متعددی منتشر شدە، اما این یکی با همە ی آنها فرق دارد، زیرا "بنفشە سام گیس"تهیە کنندە این گزارش ارزشمند بە همە ی جوانب زندگی، کار، بیماری و مرگ کارگران سە معدن کە دەها کارگر در آنها کشتە شدەاند، سرک کشیدە، با پزشکان معدن گفتگو کردە و روایت پزشکان از تجربیات شان در مورد بیماری و مرگ و سختی کارگران ذغال سنگ را شنیدە و شرح دادە است، گزارش آنچنان مستند و گویاست کە خوانندە را با خود بە متن زندگی معدنچیان می برد

ما به‌عنوان بخشی از جنبش مستقل کارگری در ایران‌ همانطور که همواره مورد حمایت های بین‌المللی توسط کارگران کشورهای دیگر بوده‌ایم، وظیفه داریم که از کارگران‌ و‌ مردم زحمتکش و تحت ستم در منطقه و سراسر جهان نیز حمایت کنیم. هر درجه از اعتراض برحق و انزجار ما کارگران و ‌مردم تحت ستم نسبت به اقدامات سرکوبگرانه داخلی حاکمیت در ایران ‌و یا سیاستهای بین المللی آن توجیه‌گر اقدامات و سیاستهای میلیتاریستی حکومت اسراییل و بی تفاوتی نسبت به بیش از ۷۵ سال ظلم و‌ ستم نسبت به مردم فلسطین و‌ قتل عام‌ و نسل کشی یک سال اخیر آنان نمی باشد.

این واقعە کە حکم مشت نمونە خروار را دارد، بار دیگر اثبات کرد تا زمانی کە این رژیم برسر کار باشد برای کارگر اگر سال بە سال کار و زندگی سخت تر و رنج آورتر نشود بهتر نخواهد شد. بهمین خاطر شرط مقدم پایان دادن بە این وضعیت پر درد و رنج و رسیدن بە آزادی و عدالت از میان برداشتن حاکمیت این خدایان شیاد و ستمگر زمینی است کە بە نام خدا ی آسمانی بر مردم فرما می رانند و از هیچ ظلم و ستمی. علیە مردم زحمتکش و دزدیدن دسترنج آنان پرهیز نمی کنند.

این تصور که تصمیم اشتباه یک مرد با همان تصمیم اشتباه یک زن برابر نیست، غیر منطقی است و قاعدتاً باید غیرمحتمل تلقی شود. اما واقعاً در جامعه حضور دارد، و وقتی حضور دارد، به مسیرهای غیرمنطقی تری نیز منتهی می شود.
ایدۀ کلیشه ستیزی از دهه 70 قرن گذشته، بسیار گسترش یافته است، اما به دلیل عدم تجانس چندان جا نیافتاده است. اگرچه تبعیض جنسیتی غیرقانونی است، اما هنجارهای جنسیتی، از طریق کدهای مربوط به پوشش که از سیاستهای خاص پیروی می کنند، حتی بر جوان ترین نسلها نیز تحمیل می شود.

تصور نشود کە این طرح در مجلس کم مخالف دارد، خیر چنین نیست هم زمان تصویب و هم هم اکنون فشار اعتراضات باعث طرح و پاسکاری مجدد این طرح میان نهادهای قدرت شدە است. اگر این اعتراضات و پایداری و پیگیری مداوم کارگران خاصە کارگران پیمانکاری های نفتی نبود، کار این لایحە تا این حد هم پیش نمی رفت. کما اینکە دولت پزشکیان نیز با آن مخالفت کردە است. بنا بە همین دلایلی کە ذکر شد تصویب و اجرای این طرح بستگی بە تداوم اعتراضات دارد و هیچ نهاد حکومتی حاضر بە پذیرش داوطلبانە آن نیست.

ادامە اعتراضات هفتگی کارگران پیمانکاری پالایشگاە های پارس جنوبی برای سیزدهمین هفتە پیاپی مهمترین رویداد کارگری هفتە بود. این بار اما بعد از برگزاری این اعتراض ماموران حراست با برداشتن کارت های ورود شماری از کارگران تلاش کردند با تهدید از ادامە اعتراضات آنان جلوگیری نمایند. با این وصف این تلاش در اثر حمایت سایر کارگران از همکاران شان کە کارت تردد شان را برداشتە بودند شکست خورد.

سوگواری برای معدن طبس تمام شد، سوگنامه‌ها خواندند و مویه‌ها کردند، وعده‌ و وعیدهایی هم دادند؛ حالا همه چیز به حالتِ «عادی» برگشته و حالت عادی یعنی اینکه بازهم کارگران بدون سنسور و مانیتورینگ و تهویه در اعماق زمین جان می‌کنند؛ «عادی» یعنی اینکه محمد بهمدی، کارگر آسیب دیده معدن طبس، با ۷ میلیون حقوق ازکارافتادگی تامین اجتماعی زندگی می‌کند و می‌گوید «کجا رفتند دلسوزان معدن؟ من با ۷ میلیون به عنوان سرپرست خانواده چطور هزینه‌های زندگی را تأمین کنم؟»

با این اوصاف افزایش ناچیز حقوق به صورت قطره‌چکانی تحت هر عنوان بدون در نظر گرفتن خط فقر و تورم مانند همسان‌سازی و رتبه‌بندی، مصداق بارز فریبکاری حکومت است. مسیری که دولت پزشکیان مانند دولت‌های قبل به آن ادامه می‌دهد. در این میان تشکل‌های وابسته که مطالبات بازنشستگان را برای منافع جناحی قربانی نموده‌اند مانند دولت‌ها رو سیاه و متقلب هستند