کارگری

این یک شوک "درمانی"دیگر پس از شوک سە برابر کردن قیمت بنزین در آبان سال گذشتە است. کە توسط حکومت برنامە ریزی شدە است. از همین روی ضروری است مبارزە برای افزایش دستمزدها را با مبارزە علیە سیاست شوک درمانی تلفیق نمود.

قطعاً تصادفی نیست که در فاصلۀ سالهای 2008 تا 2010، یعنی در سالهای نخست بحران مالی، بسیاری شرکتهای موجر (اجاره دهنده) تأسیس شدند. بعضی ها "شراکت" را، با آهنگ جادوئی اش، نیل به مالکیتی تلقی کردند، که می توانست پادزهر فوق مصرف گرائی و ماده پرستی در دورۀ پس از بحران باشد.

امروز بانکداری 'سنتی' و بخش خدمات مالی - که اغلب عملاً یکی هستند - تشکیل یک شکل فرار و ریزشی از انباشت سرمایه می دهند که کمتر در باره ایجاد ثروت جدید از طریق تأمین مالی تولید محصولات و خدمات جدید توسط کسب و کار مردم و صنایع است و بیشتر در مورد آن چیزی است که کوستاس لاپاویتساس (Kostas Lapavitsas) آن را 'سود بدون تولید' می نامد.

داود رفیعی شلاق عوامل سرمایە و ارتجاع را خورد ولی از آن سندی ساخت برای شرمند و رسوا کردن امثال ربیعی ها و سایر عوامل سرکوبگر حکومت قرون وسطایی و ارتجاعی جمهوری اسلامی.

حتی در این شرایط نیز صاحبان این شرکتها حاضر بە اخراج نکردن کارگرانی کە سالها با استثمار بیرحمانە شان برای خود ثروت و قدرت بسیار کسب کردەاند نیستند! در این میان اما برخورد نمایندگان مجلس و مسئولین دولتی و وزیر نفت با شکایات کارگران اخراجی بە مراتب تنفرآمیزتر از کارفرمایان است. فهم این قضیە هم چندان دشوار نیست.

بە واقع قبل از گران کردن نان دولت بودجە این کمک ناچیز بە فقرا را با گران کردن نان از سفرە آنها کسر می کند. درست همانطور کە با کسر کردن از حق سنوات کارگران با سابقە ٥ درصد افزودە بە دستمزد کارگران حداقل بگیر را تمام و کمال جبران کرد و چندر غازی را کە بە حقوق های بازنشستگان تامین اجتماعی افزود از فروش موسسات متعلق بە خود بازنشستگان و کارگران تامین کرد و ریالی از بودجە عمومی بە آن اختصاص نداد! بلە دولت نئولیبرال است، برگ چغندر کە نیست!

تبلیغ علنی مشروعیت سرمایه‌دار بودن برای نیروهای مذهبی جامعه از دوران هاشمی رفسنجانی آغاز می‌شود. رفسنجانی در سخنرانی‌ای که بعدها به «خطبه‌ی مانور تجمل» معروف شد، در نماز جمعه‌ای در آبان 1369، صراحتاً اعلام می‌کنند نیروهای مذهبی جامعه باید سرمایه‌دارترین بخش جامعه باشند. تا جایی که نماز جمعه به مانور تجمل تبدیل شود. او تصریح می‌کند بهترین خانه‌ها و خودروهای وارداتی حق حزب‌الهی‌هاست و جمهوری اسلامی باید از مفاهیمی نظیر ساده‌زیستی عبور کند. زندگی شخصی هاشمی رفسنجانی نیز که در خاطرات وی انعکاس دارد، نمایان‌گر اعتقاد کامل وی به «مانور تجمل» است.

در سال 2008، که بازار سقوط کرد و مشاغل تمام وقت دود شدند، تنها امکانات شغلی مطمئن بسیار محدودی در اختیار جوانان فارغ التحصیل وجود داشت. این گروه خاص امکان انتخاب بسیار کمی داشت، و در غیر این صورت مجبور بود در زیرزمین خانۀ والدین اش به مشاغل مقدماتی ای بپردازد که ابداً با درجۀ تحصیلات و علائق او همخوانی نداشتند.

ورود سرمایه به این موج اول از کشورهای تازه صنعتی شده و همچنین به موج دوم که در دهه ۱۹۸۰ در مکزیک، برزیل، چین، هند، مالزی، فیلیپین، تایلند و ترکیه پا گرفت نیز از نظر صادرات ارزش های سیاسی غرب مانند دموکراسی ناهموار بود. در دهه ۱۹۹۰ برای رهبران کشورهایی از سنگاپور تا مالزی و از هند تا چین روشن بود که ورود بازارهای نئولیبرال به معنای واردات ارزش های لیبرال دموکراتیک نیست. لی کوآن یو از سنگاپور، و ماهاتیر محمد از مالزی، به عنوان مثال، مایل به گرفتن سرمایه گذاری غربی بودند، اما...

اعتراضات کارگران ایران خودرو با خواست تبدیل قرارداد های موقت بە مستقیم نتیجە داد و سر انجام مدیران این شرکت در اول آذر با تبدیل قراردادهای ٢٧٠٠ نفر از کارگران این کارخانە موافقت و با آنها قرارداد مستقیم امضا کردند. با انعقاد این قرارداد هم دستمزد و هم مزایای شغلی کارگران بهبود خواهد یافت. این کامیابی نتیجە اعتراضات متحدانە و مقاومت کارگران روی این خواستە شان است

سه- راه حل سوم رهاسازی سیاست‌های پولی است، مانند آنچه که در مقاطعی در برخی از کشورهای آمریکای جنوبی تجربه شد؛ پول ملی به کناری گذاشته شود، دستمزدها به دلار پرداخت شود و مردم به دلار خرید و فروش کنند!
در هر یک از حالت‌های فوق و همچنین در حالت تداوم وضعیت فعلی، ضرر اصلی متوجه طبقات فرودست و متوسط خواهد بود. در نتیجه ایستادن در مقابل این روند معیوب و چاره‌جویی برای تغییر نیز، رسالت این طبقات متضرر است.

علل این خودسوزی و خودکشی های فزایندە اعتراضی فقر، بیکاری و بی حقوقی هایی هستند کە حکومت مستبد، سرکوبگر و فاسد فقاهتی با سیاستهای اقتصادی-اجتماعی ویرانگرش و با غارت اموال عمومی بر مردم ما تحمیل نمودە است. راە خلاصی از این وضعیت جهنمی نە خودکشی و خودسوزی یا تسلیم و انفعال و بی تفاوتی نسبت بە خودسوزی ها بلکە مبارزە جمعی، متحدانە، سازمانیافتە و بی امان با عوامل اصلی آنها ست!

دیوید گرِبر، انسان شناس آنارشیست، متذکر شده است "به نظر می رسد که شاخص سرمایه داری امروزی گسترش "کار گِل" و مشاغل مزخرفی است که آشکارا بی محتوا و فرسایندۀ قوای مغزی و فاقد هرگونه نقش اجتماعی اند."

امروز، 'اصلاح فضایی' بخش مهمی در فصول پسا کلاسیک وپسا مدرن را بکار می گیرد. این را می توان  از  طریق ایده ای درک  کرد  که  من به  طور کامل تر در  جای دیگری توضیح داده ام، و آن را جهانی شدن درون-بیرون می نامم. من آن را در شکل کلی در اینجا طرح می کنم. همان طور که این  اصطلاح نشان می دهد، اصلاح  فضایی'، تسهیل شده توسط دیجیتالیته، به منطق انباشت دو جهت برای سفر داده است: به بیرون به فضای فیزیکی جهان، به همان اندازه که از آغاز سرمایه داری انجام داده است،

کارگران قرارداد موقت مناطق عملیاتی صنعت نفت در ٢٥ آبان نسبت بە برآوردە نشدن مطالبات صنفی شان با وجود گذشت ٨ ماە از سال اعتراض کردند. کارگران خواستار اجرای بخشنامە وزارت نفت در مورد کارگران قرارداد موقت، بە روز رسانی پرداخت هزینە ایاب و ذهاب و کمکهای رفاهی، هستند. شایان ذکر است کە مدتی پیش بە دنبال گسترش اعتراضات کارگری در میان شرکتهای پیمانکاری کە در صنعت نفت و پتروشیمی هستند،

شکل گیری جنبشها، خیزشها و گسترش اعتصابات و اعتراضات مردمی طی سالهای اخیر و رشد مداوم آنها نشان می دهد کە عامل نیرومند مردمی داخلی برای نجات کشور و مردم از شر حکومت فقها وجود دارد. بنا بر این بهترین گزینە برای مردم کشور ما نە امید بستن بە دخالت عامل بیگانە، نە التماس و درخواست از حکومت برای اصلاح خودش، بلکە حمایت از تحرکات داخلی تحول خواهانە است. دقت کنیم کە توهم پراکنی در مورد بایدن جهت مبارزات اجتماعی مردم را بە بیراهە نکشاندا

شرکتهای "اقتصاد فرفره" این تصور از خودمدیری و تنوع را حفظ و تقویت می کنند که گویا کارگران به اختیار خودشان وظایف متنوعی را انتخاب می کنند و برنامۀ کارشان را به دلخواه خودشان تنظیم می کنند. انگار که این کارگران، به جای کار به دستور شرکتهائی بی چهره، دارند با و برای رفقایشان کار می کنند.

اینها فقط نمونه هائی از مطالعات در این مورد است که نماینده ای از کل است. آنچه آن ها را به عنوان نقدهای چپ از دگرگونی زمان و فضا مشخص می کند این است که برای درک این پدیده به نوعی تحلیل کلاسیک از ماتریالیسم تاریخی نگاه می کنند. اما آنها به همان تجزیه و تحلیل به عنوان حاوی راه حلی پیشرو، یا آزادیخواهانه برای اثرات منفی آن نگاه می کنند. به عبارت دیگر، تحول فضا-زمان هنوز بر روی یک پیوستار تثبیت شده تنظیم شده است که دیالتیک بر اساس آن آشکار می شود

با این اوصاف همە سالە تشکل های کارگری وابستە بە حکومت از کارگران دعوت می کنند سالگرد تصویب قانون کاری را کە محدود نکات مثبت آن توسط صاحبان قدرت و ثروت از بین رفتە جشن بگیرند! دفاع از چنین قانون کاری در واقع دفاع از کسانی است کە این قانون را بە وسیلەای در دست استثارگران برای استثمار بی حد و مرز وسرکوب حقوق کارگران تبدیل کردەاند. آری، کارگران قانون کار متفاوتی می خواهند کە حقوق آنها را بطور واقعی تضمین کند.

آغاز اعتصاب متحدانە و حمایت همە کارگران از کارگران زندانی و اخراج شدە برای کارفرما و مسئولین دولتی چنان نامنتظرە بود کە همە آنها را متحیر و درماندە و در نهایت بە تسلیم بە خواست کارگران نمود. با این همە بە نظر نمی رسد کە تلاشهای کارفرما و مسئولین برای سرکوب کارگران بە پایان رسیدە باشد. کارگران باید از این پس با هوشیاری بە مراتب بیشتری اتحاد و همبستگی خود را برای بی اثر کردن تلاشهای سرکوبگرانە آتی کە بە مراتب پیچیدە تر خواهند بود حفظ کنند.

با در نظر گرفتن این متغیرها، که حداقل در افق میان‌مدت امیدی به بهبود آنها وجود ندارد، می‌توان به سادگی مدعی شد که نوسان ارز در ماه‌های آتی بالا و پایین‌های زیادی خواهد داشت. علاوه بر این حتی اگر به اوج دوران برجام برگردیم، دلار دیگر به قیمت آن زمان برنخواهد گشت. ساختار فشل اقتصادی موجود، واقعاً امکانی برای بهبود ندارد. امیدهای بازار هم تا چند ماه بعد ناامید خواهد شد؛ باز هم مردم می‌مانند، و ضرر در سرمایه‌های خردشان.

سپاە غیر از این کە بخواهد خودش را برای سرکوب این بیشمار گرسنگان کە هر آن بیم انفجارشان می رود آمادە نگاە دارند،چە کار دیگری مگر می تواند در "مبارزە با افزایش قیمتها" انجام دهد؟ آیا دو مرتبە هجوم نیروهای سپاە در این هفتە بە کارگران هفت تپە و دفاع از مالک اختلاسگر آن هدفهای واقعی نیستند کە قرار است سپاە زیر عنوان مبارزە با گرانی پیش ببرد ؟

شرکتهای  اوبر، لیفت و  "خرگوش وظیفه شناس" به ترتیب بیش از 5/1 میلیارد دلار، 333 میلیون دلار، و 380 میلیون دلار درآمد نصیب سهامداران شان کرده اند. بخشی از جاذبۀ این شرکتها برای سهامداران شان این است که آنها با به کارگرفتن مؤثر افراد به عنوان "کارگزار" [و نه کارگر] از پرداخت حقوق و دستمزد به کسانی که قاعدتاً باید به عنوان کارگر استخدام کنند، شانه خالی می کنند

شناخت الگوریتمی مرکز توجه برای سرمایه داری امروزی است. از عقلانیت در کار و روابط اجتماعی تا بخش مالی، الگوریتم ها در حال زمینه سازی برای حالت جدیدی از فکر و کنترل هستند (لوسیانا پاریزی-2016).

اعتراضات هرچە گستردەتر خود کارگران و تداوم حمایتهای نیروهای عدالتخواە واقعی یگانە ضامن آزادی بی قید و شرط کارگران و رسیدن کارگران بە مطالبات شان هستند. ما نیز بە سهم خود از مبارزات و مطالبات بە حق کارگران هفت تپە و از همە اقداماتی کە در این راستا بە عمل می آید، قاطعانە حمایت کردە و خواهیم کرد.

جنبش های اجتماعی فعالان و رهبران خود را خلق و پرورش می دهند و خواهند داد. هیچ جنبش ریشە دارای را در هیچ کجای دنیا با سرکوب برای همیشە کسی نتوانستە و نمی تواند از میان بردارد. جای دور نرویم، بە تجربە کشور خودمان اگر نظر کنیم می بینیم کە سرکوب جنبش ٨٨ باعث جلوگیری از جنبشهای بعدی کە نشد هیچ، بە رادیکالیزە شدن آننها منتهی شدە است. تسلیم در مقابل خواست مردم یگانە راهی است کە مقابل رژیم های فاسد و استبدادی وجود دارد. تا زمانی کە این گونە رژیمها وجود دارد جنبشها هم وجود خواهند داشت.

سازمان انرژی اتمی، که حالا به تولید ماسک افتخار می‌کند، در مرکز گرهی‌ترین موضوع منجر به تحریم و بروز بحران اقتصادی قرار گرفته است. زمانی که شعار «انرژی هسته‌ای حق مسلم ماست» از گلوی تمام تریبون‌های حکومت سر داده می‌شد، کسی فکرش را نمی‌کرد کار این سازمان به اینجا برسد. حالا حدود یک سال است که ایران گام آخر لغو تعهدات برجام را هم برداشته است. اما در عمل تغییری در وضعیت تولید انرژی هسته‌ای رخ نداده است.

تفاوت در این است که چنین کارگرانی مجبور اند نیروی کارشان را در اندازه های کوچک و کوچکتر، بدون هرگونه  اطمینان و امنیت شغلی، بدون تضمین یک قرارداد و درآمدی کافی درخور یک زندگی انسانی، بفروشند. شرکتهائی مثل "خرگوش وظیفه شناس" – چنان که نشریۀ جاکوبین به طنز می نویسد – همانا یک "آژانس کاریابی موقت تکریم شده است.

قطعنامه "اتحادیه های کارگری: گذشته، اکنون و آیندۀ آنها"، که پیش نویس آن را مارکس تهیه کرده بود، در نخستین کنگرۀ انترناسیونال اول، منعقده در سپتامبر سال 1866 در سوئیس، به تصویب رسید. متن قطعنامه چنین است:

در صبح ٩ آبان شماری از رهبران اعتصاب با یورش ماموران بە خانە هایشان بازداشت شدند. بنا بە گزارش کانال تلگرامی مستقل هفت تپە ، یوسف بهمنی، حمید ممبینی ابراهیم عباسی، در این بازداشت شدەاند. اسماعیل بخشی از رهبران اصلی اعتصابات پیشین کە از کار نیز اخراج و متحمل زندان و شکنجە شدە است در کانال تلگرامی اش خبر از بازداشت مسعود حیوری در یورش ٩ بهمن بە خانە های کارگران دادە است. طبق خبری کە چند روز پیش خبرگزاری ایلنا منتشر کرد، دولت حاضر بە پذیرش خلع ید از امید اسدبیگی نیست.

در شرایطی که کرونا به دلیل بی‌تدبیری حاکمان عروج کرده است و بیمارستان‌ها ظرفیت پذیریش بیمار جدید ندارند، بروز بحران در بازار انسولین، جان میلیون‌ها انسان را با خطر مواجه کرده است. مسئول شرایط پیش آمده، مستقیماً دولتی است که از آزادی خرید سلاح شاد می‌شود، اما از مرگ شهروندان خم به ابرو نمی‌آورد.

همین چند جملە کە از زبان یک کارشناس مطلع گفتە می شود گویای بی پناە ماندن کارگرانی است کە بە دلیل ابتلای بە کرونا بخاطر فقدان شرایط ایمنی و بهداشتی مناسب در اکثر واحدهای تولیدی و خدماتی علاوە بر تحمل مصیبت بیماری و خطر جانی درد بیکاری و بی نانی را هم باید بکشند و از حقوق بیکاری هم محروم بمانند. پنهان کردن کووید ١٩ بخاطر از دست ندادن کار ریسکی ست از روی ناچاری کە کارگر با انجام آن جان خود، خانوادە و همکاران ش را در معرض خطر قرار می دهد. انتخابی است دردناک و ناخواستە بین نان و جان.

مخلص کلام این که اقتصاد به اصطلاح شراکتی، بس دور از نشانه ای از فرارسیدن یک دوران جدیدی از همکاری، برابری، و مالکیت مشترک، به سادگی همان سرمایه داری انگلی با قدری آرایش و زیباسازی آن است. سیستم فرسودۀ سرمایه داری، که دیگر قادر به بسط نیروهای مولد و سوق جامعه به جلو نیست، کوشیده است زشت ترین و دفع کننده ترین خطوط سیمایش را بپوشاند و آن را شریف جلوه دهد.

در مورد کامبوج آشکار است که نیروی کار متحرک اشتغال یافته در نواحی با فقر زمینی روبرو است که به مقدار زیادی نتیجه نهایی کالاسازی روند کشاورزی و زراعی تحت توصیه های بانک توسعه و دولت های حاکم است. اشتغال رسمی در مناطق آزاد نیز در ریشه کن کردن فقر و تهیدستی موفق نیست، بلکه به محل نزاع و اعتراضات و اعتصابات تبدیل شده که به خشونت دولتی می انجامد.

اگر کارگران اتحادیە و سندیکا داشتند کارفرمایان مجبور بودند با آنها قرارداد دستە جمعی منعقد کنند. در آن صورت طفرە رفتن برای کارفرما بسیار دشوارتر می شد. اعتصابات خود بخودی درست بە دلیل نبود تشکل هدایتگر است کە کمتر موفق می شوند بە اهداف شان برسند و دست آوردهای شان را از تعرض دوبارە کارفرمایان محفوظ نگاە دارند!