حسن جلالی

	تلخ از من می گذرد!
	ما شش نفر بودیم
	خوابِ (گندم)*
	از قتگاهِ تبسم
	در هزار تویِ واژه
	رویایِ آب‌
	نامه دختر بچه ای به عمو چه...
	صدایِ باران نمیاید
	‏تهران؛ رویایی دورمانده...
	تندبادها
	مویه می‌کند وطن
	در میانِ ستاره ها
	اینجا تهران است
	سایه هایِ خاکستری
	شب و ترانه های عاشقانه...
	انتهایِ تاریکی
	قیل و قال بچه ها
	در چشم انداز سبزِ نگاه تو
	حالا او سالهاست که رفته
	مهاجرانِ بی وطن
	نام همه کارگران معدن، ویرانی من است
	آن‌ها خوب می‌دانند
	آوایِ دریا
	بازی ادامه دارد...
	در رثای چهار کارگر شازند که در اثر ریزش معدن، زیر آوار دفن شدند
	من دلتنگم
	تکیه بر سپیده دمان
	زخم
	کوچ
	ماه مه با عطر بهار میاید
	امید
	از کوله بارهای شبانه
	شوقِ دیدارها
	شبِ زمین
	تمام می‌شود این ملالِ هزاره