مارس 2026

این جنگ جنگی است جهت دار در حوزە رقابت میان امریکا و چین و متحدین آنان در هر دوسو، بر سر حوزە نفوذ در نظم تازەای کە در جهان جریان دارد و کنترل منابع نفتی . و تلاشی است از سوی امریکا و اسرائیل برای تسلط بر ایران. و منابع نفت و گاز آن متاسفانە تاوان سنگین این جنگ ویرانگر را مردم ایران در حال و آیندە حتی آنهایی کە فریب پروپاگاندای تبلیغاتی دشمنان مردم و کشور ما را خوردەاند باید بپردازند. طولانی شدن این جنگ کە دولت دست راستی اسرائیل و اقتدار گرایان حاکم بر ایران خواهان آن هستند ...

ایده اصلی در اینجا ارائۀ چارچوبی برای توضیح موفقیت اروپای غربی و سپس آمریکای شمالی است. این چارچوب یکپارچه بر نقش مهم جغرافیا، بیماری، تجارت و نهادها در توسعه اروپای غربی و آمریکای شمالی تأکید می‌کند. در بخش بعدی این چارچوب را با روایتهای تاریخی آفریقا، آمریکای لاتین و روسیه مقایسه خواهم کرد ...

شهرها حالت دژ نظامی بخود گرفتە و از زمین و آسمان گلولە و بمب بر سر مردم می بارد، کارگران را دستە دستە بخاطر رکود وبمباران شهرک های صنعتی و بستە شدن دروازە های کارخانها از کار اخراج می کنند و با غم و دغدغە نان بە حال خود رها می کنند.

در نهایت، آینده تأمین اجتماعی در ایران بیش از آنکه تابع مدل‌های انتزاعی باشد، به توازن قدرت بین نیروهای اجتماعی بستگی دارد. هرچه تشکل‌های کارگری، احزاب اجتماعی و جامعه مدنی قوی‌تر باشند، امکان حرکت به سمت سناریوی دوم (دولت رفاه) و اصلاح عادلانه‌تر در چارچوب سناریوی سوم بیشتر خواهد بود

البتە این قانون نقایص دیگری مانند تائید صلاحیت داوطلبان نمایندگی هم دارد و همین آقایان کە اکنون از نفوذ کارفرمایان در تشکلها گلە می کنند خودشان بر اساس این قانون انتصاب شدەاند و چون نمی خواهند اشکال قانون را صراحتا بە عنوان ضعف بپذیرند آنرا بە ضعف کارگران نسبت می دهند کە فرا افکنانە است. آنها بدون اینکە خدمتی بە کارگر بکنند انتظار حمایت از کارگران را دارند، اما چون کارگران آنها را نمایندە خود نمی دانند، از این قضیە برآشفتە اند

جنبش کارگری اگر خطوط قرمز روشن نداشته باشد، در هر نوع حکومتی—اقتدارگرا یا لیبرال—یا سرکوب می‌شود یا جذب و بی‌اثر
پس خطوط قرمز باید فراتاریخی و فرادولتی باشند؛ یعنی وابسته به نام حکومت، ایدئولوژی یا شکل آن نباشند.

حزب چپ ایران، اگر می‌خواهد در کنار مردم بایستد و صدای آنان را بازتاب دهد، باید زبان آزادی، برابری و حق تعیین سرنوشت ملیت‌ها را برجسته کند و دفاع از دولت و مرزها را تنها در چارچوب این اصول معنا دهد. در برابر این موضع‌گیری و امضای به‌غایت نادرست ـ که در تضاد با روند جنبش‌های دموکراتیک جامعه است ـ اعضای حزب چپ ایران، به‌ویژه شورای مرکزی و هیئت سیاسی ـ اجرایی، مسئولیت دارند.

مجتبی خامنه‌ای به عنوان نماد پیروزی کامل جناح نظامی-امنیتی بر سایر جناح‌های سنتی، به قدرت رسیده است. او اگرچه رسماً در رأس هرم قدرت قرار دارد، اما به شدت به همان شبکه نظامی‌ای وابسته است که او را به این جایگاه رسانده است. به نظر می‌رسد در دوره او، سیاست‌های سرکوبگرانه داخلی تشدید شود و رویارویی با غرب و بحران‌های منطقه‌ای نیز تداوم یابد.

در تاریک‌ترین پیچ‌های تاریخ، ملت‌ها خود را در محاصره‌ای بی‌رحمانه می‌یابند؛ جایی که آسمان با بمب‌ها و موشک‌ها می‌سوزد و زمین با باتوم و زندان نفس مردم را می‌گیرد. ایران امروز، در میانه این دو آتش، شاهد فرو ریختن اعتماد و انسجام ملی است: جنگ خارجی و سرکوب داخلی به‌طور همزمان بر جامعه فشار می‌آورند، و مردم در تنگنایی قرار گرفته‌اند که تنها می‌توان آن را قیچی تاریخ نامید .

حزب چپ ایران بر این باور است که جمهوری اسلامی با سیاست‌های ماجراجویانه و تنش‌زای خود یکی از عوامل اصلی شکل‌گیری و دامن زدن به بحران‌های کنونی و جنگ است. در عین حال، ما تنوع ملی و قومی در ایران را نه تهدید، بلکه از واقعیت‌های بنیادین جامعه‌ی ایران و از ظرفیت‌های آن برای شکل‌گیری نظمی دموکراتیک، برابر و مبتنی بر حقوق همه‌ی ملیت‌ها می‌دانیم. ما بر ضرورت استقرار دموکراسی، صلح، عدالت اجتماعی در ایرانی آزاد و دموکراتیک تأکید داریم.