آوریل 2024

پلاستیک ها فراتر از یک مسئله زیست محیطی قریب الوقوع هستند. آنها تهدیدی جدی برای سلامت انسان به شمار می‌روند که به اندازه تغییرات آب و هوایی هشدار دهنده است. همانطور که پلاستیک ها به میکروپلاستیک ها تجزیه می شوند، مواد شیمیایی سمی را در منابع غذایی و آب ما آزاد می کنند و از طریق هوایی که تنفس می کنیم به گردش در می آیند. تولید پلاستیک در حال حاضر به بیش از 380 میلیون تن در سال افزایش یافته است.
برگردان بە فارسی: مریم پورتنگستانی

برنامه اینستاګرام زنان
موضوع : جنگ جمهوری اسلامی علیه زنان در ایران
سخنران : مرضیه محبی
سه شنبه ۲۳ آوریل برابر با ۴ اردیبهشت
زمان : ساعت ۱۹:۰۰بوقت اروپای مرکزی و ساعت ۲۰:۳۰ به وقت ایران
ساعت ۱۰:۰۰ صبح به وقت کالیفرنیا

سال ۱۴۰۳، سال پیگیری سرسختانه و ایستادن بر میثاقی است که در فریاد زن، زندگی، آزادی در سال ۱۴۰۱ بسته شد. جامعه ایستاده است؛ بخش‌های مختلف کارگری با مطالباتشان دارند به میدان می‌آیند. بازنشستگان همچنان خیابان‌ها را به صحنه‌ی حضور اعتراضات درخشان خود تبدیل کرده‌اند و در برابر حکومت که با حمله به زنان می‌خواهد همه‌ی ما مردم را عقب براند، و در این روزها به بهانه‌ی جنگ با اسرائیل به حملاتش شدت داده، شاهد فضایی از اعتراض و مقاومت شجاعانه‌ی زنان هستیم. عهد ما این بوده است "ایستاده‌ایم تا پایان" و بر همین پیمان و میثاق می‌مانیم و مسیر رهایی از فقر، ستمگری‌ها و تبعیضات را دنبال خواهیم کرد.

بدون ترديد بيژن و ياران او از سرآمدان نسل خود، از اولين مشعل داران گشایش راهی دیگر و متفاوت برای چپ ایران در سال های سیاه بعد از کودتای ۲۸ مردا ۱۳۳۲ بودند. آن ها از خود گذشتگانی بودند با قامتی بر افراشته که از خاکستر سرد شکست ها سر بر آوردند و شعله های امید به آینده را بر افروختند. آنان مشعل داران پیشگام جریانی بودند که در عرض مدت کوتاهی به یک جنبش بزرگ تبدیل شد و با جسارت و توانائی های خود، راه به دنیای افسانه، اسطوره و شعر شاعران باز کرد.

مبارزان قدیمی چه آیت الله های پیر و حجره نشین و چه کراوات زدههای ملی و چپ سنتی اشکال مبارزه را با آن طریقی که خود می دانستند محدود میکردند و شاید امروز تکانی خورده باشند ولی بعید می دانم که به این درک رسیده باشند که زنان توانایی رهبری جامعه برخواسته از خواب سنت را دارند، کما اینکه حاکمیت به خوبی می داند که مبارزه زنان برای حجاب تنها نوک کوه یخی است که در آب پنهان است.

رفتار امروز رژیم با زنان و دختران دست کمی از رژیم های فاشیستی ندار. رژیم نازی ها در عین حال کە سرکوبگر و جنایتکار بود، با این وصف از نظر کارآیی با رژیم اسلامی قابل مقایسە نیست. با این وصف رژیم قدر قدرت نازی بە رغم استعداد مدیریتی و قدرت اقتصادی پیشرفتە خود، رژیم موسولینی و همچنین شمار دیگری از دیکتاتوری های فاشیستی، امثال پینوشە، کە از حمایت دولت امریکا و تعدادی از کشورهای قدرتمند هم برخوردار بود در اثر مبارزات و رشد آگاهی مردم از بین رفتند و بە جز ننگ و بیزاری برای مردما نشان میراثی بە جا نگذاشتند.

اثرات نامطلوب اجتماعی-اقتصادی تغییرات اقلیمی - از جمله از دست دادن منابع درآمد و معیشت، ناامنی غذایی، سوء تغذیه، سلامتی به خطر افتاده، کاهش بهره‌وری نیروی کار، آوارگی و ترک وطن - عمیق و رو به رشد اند. گروه‌های حاشیه‌نشین و آسیب‌پذیر که انعطاف‌پذیری کمتری در برابر تأثیرات اقلیمی دارند، به‌طور نامتناسبی تحت تأثیر آنها قرار می‌گیرند. به‌ویژه کودکان بارها به‌عنوان یکی از گروه‌های جمعیتی شناخته شده‌اند که بیشتر در معرض خطر شوک‌های سیستمیک ناشی از تغییرات اقلیمی اند.

بر خلاف نظرات این جماعت کە تصور می کنند جنگ راە آنها را برای رسیدن بە قدرت هموار می کند، و بە تبع آن از حملە نظامی بە ایران دفاع و بعضا برای آن تبلیغ هم می کنند، جنگ نە راە آنها را باز میکند و نە نتیجەای جز کشتار، ویرانی و خسارات سنگین مالی و معنوی برای مردم در بر دارد. حتی جنگ می تواند بە طول عمر رژیم یاری رساند و رژیم بە بهانە جنگ فضای سرکوب فاشیستی را گسترشدادە و بە انسجام داخلی رژیم مساعدت کند.

حتی در برخی پروژه‌های مسکن ملی که پروژه کلان نیمه دولتی محسوب می‌شود، اداره برق هیچ تعهدی به تامین برق کارگاهی نمی‌دهند. در این پروژه‌ها از دیزل ژنراتور برای تامین برق استفاده می‌شود که بسیار خطرناک و غیراستاندارد است. گاهی حتی یک کابل فشارقوی برق از سوی ادارات برق و وزارت نیرو برای تامین پروژه اختصاص نمی‌یابد. ژنراتورهای گازوییلی قدیمی معمولا خطرات بسیار بیشتری دارند و ما هر لحظه آماده هستیم که یک گزارش حادثه ناشی از این ابزارآلات غیراستاندارد به گوش مخاطب برسد

بیش از سی سال کارگران را با وعدە های این چنینی فریب دادن کافی است. کارگران دیگر نە فریب وعدەهای حکومت و عوامل حکومتی مدعی نمایندگی کارگر را می خورند و نە بە راە کارهای شکست خوردە آنها برای پس گرفتن حقوق بە غارت بردە خود اعتقاد و اعتماد دارند. آنها می دانند راە رسیدن بە حقوق و رفاە شان، متشکل شدن در اتحادیە ها و تشکلهای مستقل و مبارزە با سیستمی است کە آنها را بە بی حقوقی و فقر کشانیدە و با سرکوب می خواهد همچنان آنها را در اسارت فقر و فلاکت نگاە دارد.