Junio 2026

بدون هیچ تردیدی، مباحث و تبیینات نظری در مورد شکل‌گیری ملت مدرن ایران، روی‌کردها پیرامون اصالت و درون‌زایی ابراز هویت‌‌ ملی - اتنیکی و حد و حدت تبعیض در این عرصه،‌ تا زمان‌های دراز ادامه خواهند یافت که بجای خود لازم و مفید نیز هستند. اما انتظاری بیهوده‌ خواهد بود هرگاه چنین تصور شود که از بطن موضوعات نظریِ هر اندازه ضرور در ارتقای شناخت بغرنجی‌های معضل مزبور، لزوماً بتوان به توافقات کاربُردی دست یافت.

با این همە لاقل بخشی از تقصیر این وضعیت بە خود ما مردم و کارگران بر می گردد کەبە خطا تصور می کنیم با شکوە و شکایت بدون پشتوانە بە همان مقامات و نهادهایی کە ما را بە فقر و فلاکت کشاندەاند و حقوق مان را از بین بردە و می برند، می توانیم بە خواستە هایمان برسیم. تا زمانی کە ما بە این نتیجە نرسیم کە کسی بە غیر از خود ما نمی تواند از حقوق ما حمایت کند و برای پیشرفت در این راە نیاز بە اتحاد و همبستگی و متشکل شدن داریم روزگار مان در هر رژیمی .اگر سال بە سال بدتر نشود، بهتر نخواهد شد.

• در مقایسه با گستردگی فقر، منابع مالی تخصیص یافته به این برنامه ها کافی نیستند. علاوه بر این، اضمحلال و هرز منابع و مشکلات گسترده در اجرای برنامه ها مانع دستیابی به نتایج مورد انتظار می‌شود.
• همچنین سیاستهای دولت در رسیدگی به نیازهای اکثریت عظیم افراد آسیب پذیری که در سطح خط فقر یا اندکی بالاتر از آن زندگی می‌کنند، ناکافی بوده اند.

سه دهه پس از فروپاشی بلوک شرق، کشورهای اروپای غربی شاهد ترکیبی از تداوم و تغییر بوده‌اند. دولت رفاه به طور کامل از میان نرفته است؛ آموزش عمومی، بیمه درمانی همگانی و بخش بزرگی از نظام تأمین اجتماعی همچنان پابرجا هستند. با این حال، منطق بازار و رقابت بیش از گذشته وارد حوزه‌هایی شده که پیش‌تر عمدتاً تحت کنترل دولت قرار داشتند

نامە " کارگروه نمایندگان نیروهای شرکتی و ارکان ثالث سراسر کشور" و انتقاد آنها از رئیس کارکنان دولت بابت امتناع از اجرای کامل دستو رئیس جمهورمتاسفانە در درون ساختار قدرت گوش شنوایی پیدا نخواهد کرد و ما بعید می دانیم کە همان ١٠ درصد وعدە دادە شدە توسط رئیس سازمان اداری و استخدامی دولت عملی شود.

کسانی که به نام نمایندگان کارگر در ترکیب هیئت نمایندگی دولت ایران عازم کنفرانس سالانه سازمان بین‌المللی کار می‌شوند، نمایندگان واقعی و مستقل کارگران ایران نیستند. آن‌ها دست‌نشاندگان و حامیان دولتمردان و سرمایه‌داران حاکم بر کشور و همان کسانی هستند که در سرکوب حقوق سندیکایی و اجتماعی کارگران با آنان همدست‌اند و به هیچ روی منافع و حقوق کارگران و مزدبگیران ایران را نمایندگی نمی‌کنند.

کانون نویسندگان ایران، به تأسی از بیانیه‌های پیشین خود، تجاوز آمریکا و اسراییل به ایران و سانسور و سرکوب دهشتناک حکومتی را محکوم می‌کند و بار دیگر بر این حقیقت پای می‌فشارد که مردم هرگز ناچار نیستند میان قدرت‌های غارتگر و حکومت سرکوبگر یکی را برگزینند. سرنوشت محتوم جامعه رجعت از سیه‌روزی اکنون به اوهام گذشته نیست. مردم تنها مالکان سرنوشت خویش‌اند ...

در شرایطی که اپوزیسیون ایران سال‌ها از پراکندگی، رقابت‌های فرسایشی و فرهنگ حذف متقابل آسیب دیده است، شکل‌گیری چنین پلتفرمی را می‌توان تلاشی در جهت عبور از این چرخه فرساینده دانست. تجربه‌های گذشته نشان داده‌اند که هیچ جریان سیاسی به تنهایی قادر به نمایندگی همه جامعه ایران نیست و موفقیت هر پروژه دموکراتیک در گرو توانایی ایجاد همکاری میان نیروهای متنوع سیاسی و مدنی است .

محتمل‌‌ترین چشم ‌انداز کوتاه‌ مدت نه جنگی فراگیر و تعیین‌کنندە  و نه حل کامل بحران‌‌ها، بلکه تداوم آتش‌بس نااستوار همراه با تشدید فشارهای اقتصادی و افزایش تدریجی مطالبات اجتماعی و سیاسی  است.
 جان کلام آن‌که سرنوشت تحولات آینده بیش از هر چیز به این بستگی خواهد داشت که آیا ساختار سیاسی قادر خواهد بود برای بحران معیشت و تبعیض‌‌های گوناگون پاسخی مؤثر ارائه کند یا خیر. تا زمانی که این دو مسئله حل نشوند، زمینه‌های نارضایتی اجتماعی هم‌چنان پابرجا خواهد ماند و امکان ظهور موج‌‌های جدید مطالبه‌گری و شکل‌گیری جنبش‌‌ها در اشکال مختلف وجود خواهد داشت.