سپتامبر 2026

مدرسه دخترانه «شجره طیبه» در میناب در مجاورت یک منطقه نظامی قرار داشت؛ موضوعی که پس از حمله برای توضیح یا توجیه آن مطرح شد. اما حتی اگر وجود یک هدف نظامی در نزدیکی مدرسه را بپذیریم، مجاورت جغرافیایی هرگز به‌خودی‌خود مجوز حمله به یک مرکز غیرنظامی نیست. اگر هدف، یک ظرفیت نظامی مشخص بود، پرسش اساسی این است: چرا زمان و شیوه عملیات به‌گونه‌ای انتخاب شد که دانش‌آموزان و معلمان در معرض مرگ قرار گیرند؟ چرا همه اقدامات ممکن برای کاهش خطر برای غیرنظامیان انجام نشد؟

بستن مرزهای عراق بە روی ایران توسط یکی از نزدیکترین متحدان اسبق آن کە می تواند نقشی منفی در مبادلات بازرگانی بین ایران و عراق در پی داشتە باشد تنها یک نمونە از پیامدهای سیاستهای ماجراجویانە و دخالتگرانە در امورات داخلی کشورهای همسایە است. سیاستهای زیانبار و بد عاقبتی کە باید هرچە فوری تر بە آن خاتمە دادە شود.

ما به اعدام نه می‌گوئیم زیرا سال‌هاست با رنج جانکاه ناشی از اجرای این حکم برای عزیزان عدالتخواه و آزادیخواه‌مان زندگی کرده‌ایم و عمیقا همدرد خانواده‌هائی هستیم که فرزندان برومندشان قربانی این حکم می‌شوند. خانواده‌هائی که هرگز داغ این اندوه از قلبشان زدوده نخواهد شد.ما به اعدام نه می‌گوئیم زیرا حیات ابتدائی‌ترین حق انسان است و بر مبنای هیچ قانونی نمی‌توان آن را از کسی گرفت. ما بر توقف حکم اعدام جایگزین کردن این حکم با مجازات‌های بازدارنده تاکید داریم. ما به اعدام برای هر کس، هر کجا و هر زمان و تحت هر عنوان نه می‌گوئیم.

ما تنی چند از فراوان دوستداران مظفر اکرم که دریغا شانس آن نداشتیم تا بعد چهل و پنج سال دوری از او، به حرمتش دسته گلی نثار راه رفته‌‌ی وی کنیم، اینجا و از بُعد مسافت بسیار، یاد و خاطره‌ی وی را با همه‌ی وجود گرامی می‌داریم و به تکرار نام عزیزش برمی‌آییم. ما، فقدان مظفر اکرم وداع گفته و از دست رفته را به همسر محترم و فرزندان دلبند این عزیز، نیز خانواده و هر بازمانده و دوست وی تسلیت گفته و خاطره‌ی مانای وی را یاد می‌داریم.

نگاهت را ندزد.
راز های تو را نه چشمانت'
دست هایت لو داده اند.
ورق خورده اند'
با هر باد خواب آلود سحر گاهان.

در آن تابستانِ سیاه،
بر اریکۀ خوف و خشم و فرمان،
حکایتِ مرگ را نوشتند؛
با مُهری از خون
و امضایی که
بر پیشانیِ دیوارهای زندان نشست.

در سالگرد ژینا، نام همه جان‌باختگان «زن، زندگی، آزادی» و همه قربانیان سرکوب جمهوری اسلامی را زنده نگه می‌داریم. نام ژینا، نیکا، سارینا، حدیث و همه جان‌باختگان در حافظه مبارزاتی جامعه باقی خواهد ماند.دادخواهی خانواده‌های جان‌باختگان فقط یادآوری گذشته نیست؛ بخشی از مبارزه برای پایان دادن به مصونیت عاملان جنایت است.تا زمانی که حقیقت پنهان شود، تا زمانی که عاملان سرکوب محاکمه و مجازات  و پاسخگو نشوند و تا زمانی که خانواده‌های دادخواه تحت فشار و تهدید باشند، پرونده دادخواهی این جنایات‌ همواره در تاریخ  باز خواهند ماند

میز کتاب «به پیش!» در اومانیته، غرفه حزب حزب چپ ایران

با محکوم کردن اعدام‌ها و کشتارها توسط جمهوری اسلامی، تجاوز دولت آمریکا و اسرائیل به ایران و خواست پایان دادن به جنگ، از تظاهرات کلن در روز ۱۲ سپتامیر حمایت می‌کنیم.