احزاب و سازمان‌ها

تورکمن ها تنها قربانیان ساختار قدرت حاکم و قوانین آن نیستند. اکثریت ایرانیان کمتر و بیشتر دچار محرومیت های سیاسی ، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی گشته اند. وقتی که منابع ملی کشور به انحصار اقلیت حاکم درآید و ثروت های ملی به شکل میلیاردی مورد چپاول و غارت قرارگیرد و کلیه قوانین در جهت قانونیت بخشیدن به آن دزدی ها باشند برای اکثریت جامعه چیزی باقی نمی ماند. در کشور ما صاحبان قدرت از جمله ولی فقیه و شورای نگهبان، فرماندهان سپاه، دست اندرکاران قوه قضائیه و نمایندگان مجلس همواره فرا و ورای قانون قرار دارند، آن ها تابع قانون نبوده و نیستند...

شرکت در انتخاباتی که حتی مصلحت افراد به نامزد شدن را «ولی فقیه» تشخیص می‌دهد نه تنها گشایشی را در سپهر سیاسی کشور نخواهد داشت، بلکه عاملی برای ممانعت از رشد و گسترش حرکات اعتراضی جاری در کشور، جلوگیری از خیابانی شدن مبارزات و تخریب فرایند سازمان یافتگی و تشکل‌یابی کارگران، زحمتکشان و دیگر اقشار جامعه می‌باشد. شرکت در انتخابات و تشویق مردم به حضور در پای صندوقهای رای در چارچوب مبانی نظام ولایت‌فقیهی یاری‌رساندن به این نظام در تحقق اهداف ضدمردمی و ضربه زدن به دستاوردهای سالهای اخیر کارگران و زحمتکشان شهری و روستایی کشور است.

ما با فراخوان به تحریم انتخابات فرمایشی، شرکت در انتخابات ریاست جمهوری را به‌ سود مبارزات آزادیخواهانه و عدالت طلبانه‌ی مردم ایران علیه حکومت مستبد جمهوری اسلامی نمی‌دانیم. همچنین معتقد هستیم که مجموعه‌ی نیروهای هوادار سازمان در کنار دیگر نیروهای معتقد به جنبش چپ ایران و نیروهای ملی، مترقی و آزادیخواه کشور در کنار مردم متحد و جان به لب رسیده از ظلم و استبداد ، بایستی صدای نه به انتخابات فرمایشی را با اقدامات مشترک خود پر طنین تر کنیم.

کارزار برای آزادی و دادخواهی زندانیان سیاسی برگزار می کند:

سخنرانان: مفنصور فرهنگ؛ فاطمه سپهری؛ مهرداد درویش پور
تاریخ: یکشنبه دوم ماه مه 
زمان: زمان: ۲۲:۳۰ به وقت ایران؛ ۲۰:۰۰ به وقت اروپای مرکزی، ۱۴:۰۰ به وقت شرق آمریکا و کاناداف ۱۱:۰۰ به وقت غرب آمریکاو کانادا

کارزار «رای نمی دهم»، از سوی جمع متنوعی از تشکل‌ها و کنشگران سیاسی دموکراسی خواه، برای تحریم هدفمند انتخابات راه اندازی شده تا با تمرکز بر انتخابات ریاست جمهوری ١٤٠٠ و هم‌افزایی همه نیروهایی که برخورد منفی با این انتخابات نمایشی دارند، امتناع از رای را به مثابه یک کنش اعتراضی طرح کند. هدف،‌ بی‌اعتبارسازی تلاش رژیم برای ترمیم مشروعیت از دست رفته است؛ همچنین مقاومت در برابر انحراف پتانسیل سازنده جامعه از طریق مشارکت در سازوکار انتخاباتی موجود و تنزل سطح خواسته‌ها.

سرکوب خواستهای صنفی و سیاسی کارگران و دیگر زحمتکشان جامعه و انسداد سیاسی همراه با سرکوب و خفقان و نبود آلترناتیو قابل اتکاء در پیش روی جامعه، فضا را برای دغل‌بازان و شیادان سیاسی نیز فراهم ساخته است تا به روشهای مختلف در اراده مبارزاتی کارگران و زحمتکشان و دیگر اقشار جامعه استبداد زده ایران خلل وارد سازند. آنان با پاشیدن بذر امید واهی و تشدید توهم امکانپذیری اصلاح و تغییر در حاکمیت، مبارزات خیابانی و مستمر کارگران و زحمتکشان و دیگر اقشار جامعه را بر علیه کلیت نظام سرمایه‌داری و استبداد دینی حاکم مورد تشکیک و سوال قرار می‌دهند.

حکام اسلامی نیک می دانند که تنها بابحران مشروعیت و بحران عدم کارائی مواجه نیستند، بلکه از هر لحاظ فاقد اعتبارند. بدون تردید برگزاری انتخابات آزاد و برگزاری رفراندوم دموکراتیک به منظور استقرار نظامی ملی و دموکراتیک، ازمقدم‌ترین خواست‌های ما وتمامی جریانات ترقیخواه میهن ماست. اماتوقع برگزاری انتخابات آزاد و یا رفراندوم آزاد و دموکراتیک ازچنین رژِیمی، بااین ساختارحقوقی وحقیقی اش، توهمی بیش نیست.

منصور بیات‌زاده در دوران نخست‌وزیری علی امینی که جبهه ملی ایران توانسته بود فعالیت‌های سیاسی خود را از سر گیرد، به جبهه ملی ایران پیوست و پس از سفر به آلمان در این کشور هم‌زمان عضو فعال جبهه ملی ایران و کنفدراسیون جهانی محصلین و دانشجویان ایرانی در خارج از کشور بود. او دکترای خود را در رشته مردم‌شناسی و ژنتیک خون از دانشگاه ماینس دریافت کرد و مدتی نیز در این دانشگاه استادیار پژوهشگر بود.

دوران رهبری رفیق علی خاوری از جمله شامل سالهای فروپاشی اردوگاه سوسیالیسم واقعا موجود بود. عواقب مخرب این فروپاشی و تاثیرات عمیق و منفی آن بر جنبش کمونیستی و کارگری جهان و احزاب برادر و بر بنیان های ایدئولوژیک این جنبش و احزاب، از آن جمله بر حزب تودۀ ایران، کم از یورش خائنانه و جنایت کارانه رژیم جمهوری اسلامی بر حزب نبود. رفیق علی خاوری نقش بی بدیلی برای حفظ ایدئولوژی حزب بر اساس جهان بینی مارکسیستی- لنینیستی ایفا کرد.

امسال زنان میهن ما در شرایطی به استقبال روز جهانی زن می روند که سیاست سرکوبگرانه و زن ستیزانه رژیم با عمده کردن مبارزه با "تهاجم فرهنگی " مانند طرح جدا سازی دختران و پسران در آموزشگاهها و دانشگاهای کشور، منع حضور دختران در بسیاری از رشته های دانشگاهی، جلوگیری از شرکت زنان در میادین ورزشی، نظارت همیشگی در کوچه و خیابان بر زنان تحت عنوان مبارزه با بد حجابی، دستگیری وسیع فعالان زن و احکام سنگین و محرومیت اجتماعی برای آنان ، جلوگیری از انتشار نشریات زنان و منع سفر فعالان زن به خارج ادامه دارد.

به گمان ما هیچ حکومتی در نزاع های سیاسی- هویتی – امنیتی نبايد خواهان نابودی و یا تغییر حکومتی که عضو رسمی سازمان ملل متحد است، باشد. تغيير حکومت ها (و سیاستهایشان) تنها برعهده مردمان همان سرزمین (و نهادهای مشروع بین المللی) است. دیگر کشورها صرفا می توانند در چهارچوب قواعد و نهادهای بین المللی از مطالبات مردم حمایت کنند. تفاوتی نمی کند نام این کشور اسرائیل باشد و یا جمهوری اسلامی ایران. مردم تحت ستم و تبعیض فلسطین باشند و یا مردم ایران.

هم زمان، حزب ما، بر خلاف آن چه در برخی از کشورها و برخی نیروهای "چپ" و حزب های کمونیست روی می دهد، با دیدگاهی که طبقه بورژوا و حزب های آن را به نام "وحدت ملی" ترویج می کنند ، دیدگاه " ارتقا" جایگاه بین المللی کشور، هم نظر نیست. اول از همه، ما اعتقا داریم که با کسانی که طبقه کارگر و دیگر لایه های مردمی را استثمار می کنند هیچ "وحدت ملی" ای نمی تواند وجود داشته باشد. منافع بورژوازی در جهت مخالف منافع کارگران حرکت می کند و بین آن ها هیچ"اتحاد ملی" ای نمی تواند وجود داشته باشد.

باید به این اراده باور داشت و به دور از بازی‌های جناحی حاکمیت کلیت نظام را نشانه گرفت. جریانی که با دلبستگی و امید به عامل خارجی چشم انتظار سوغات آزادی سربازان آمریکایی است و از آن طریق برای تغییر رژیم حاکم بر ایران روزشماری می‌کند، همچنین جریانی که با هدف ظرفیت‌سازی سیاسی برای این نظام در بده و بستان‌های آن با امپریالیسم آمریکا از طریق بازی در میدان اصلاح طلبان حکومتی و مشارکت در نمایش انتخاباتی رژیم، مردم و نیروهای سیاسی را از «برهم خوردن مذاکرات برجام، ادامه تحریم‌ها و فلاکت اقتصادی بیشتر و حکومتی اقتدارگراتر» می‌ترسانند...

خیزش‌های مردم در آبان‌ماه۹۶ و دی‌ماه ۹۸، گسترش دامنه‌ی مبارزات کارگران و زحمتکشان در سراسر کشور، مبارزات جنبش زنان و ابعاد ایستادگی مردم در برابر حکومت نشان دهنده‌ی آن است که نیروی تغییر در جامعه‌ی ما هم چنان زنده‌است و استبداد جمهوری اسلامی هم رفتنی است. هیچ نظام مستبدی در تاریخ پایدار نمانده‌است. جمهوری اسلامی هم استثنا نیست.

از این رو وقتی درباره امریکا و چین صحبت می کنیم، در باره دو نیروی دنیای سرمایه داری امروز صحبت می کنیم. چین، در حال حاضرعضو فعال تمام اتحاد های بین المللی امپریالیستی، مانند سازمان تجارت جهانی و بانک جهانی است، و از نزدیک با اقتصاد سرمایه داری جهانی مرتبط است. کافی است گفته شود که تنها اوراق بها دار امریکایی در دست چینی ها بر 1.1 تریلیون دلار بالغ می شود.

در شرایطی که اختلاس‌های میلیاردی و دزدی های نجومی بیداد می‌کنند، گرانی سرسام‌آور مایحتاج زندگی، فشار هر چه بیشتری به مستمری‌بگیران وارد می کند، بازنشستگان بعد از یک عمر کار و زحمت، این حق را دارند که زندگی شایسته‌ای داشته‌باشند. بازنشستگان خواستار آن هستند که مستمری به خط فقر رسانده شود، همسان سازی انجام پذیرد و خدمات درمانی رایگان به آنان تعلق گیرد.

همان‌طور که خود کارگران هفت تپه بارها به‌درستی بر تداوم مبارزه و ایستادگی تا به آخر تاکید کرده اند، کارگران راهی جز ایستادگی و تقویت همبستگی خود، جلب حمایت جنبش های اجتماعی و کسب و گسترش همبستگی های کارگری در پیش رو ندارند. کارگران هفت تپه باید بدانند که: "در زمین واقعی مبارزه" ترجیح وضعیت «بد» دولتی به وضعیت «بدتر» خصوصی، چاره‌ی کار آنان نیست. به عنوان یک تجربه، دست‌آورد مبارزات مشابه کارگران آرژانتین بعد از بحران اقتصادی این کشور در سال ۲۰۰۱، می‌تواند برای مشکلات امروز کارگران هفت تپه نیز ارزشمند باشد.

ناهيد تقوى هم­زمان با انقلاب ١٣٥٧ (1979) هم‌راه بسيارى از اعضاى كنفدراسيون به ايران بازگشت و در ايران مبارزه­اش را براى آزادى و عدالت اجتماعى ادامه داد. او در سال ١٣٦٢ (1983) مجبور به ترك كشورش شد. او اكنون بيش از دو ماه است كه بدون هيچ­گونه توضيح قانونى و حقوقىِ جمهورى اسلامى، تحت بازجوئى و زندان انفرادى قرار دارد و تا كنون تنها توانسته است چند بار با خانواده­اش در ايران تماس تلفنى بگيرد.

در جمهوری اسلامی قانون اساسی و دیگر قوانین رسمی در مغایرت کامل با مفاد اعلامیه‌ی حقوق بشر و حقوق شناخته‌شده‌ی مردم در سطوح مختلف هستند. این قوانین بر بنیان تبعیض علیه دگر اندیشان، زنان، دگرباشان جنسیتی، اقلیت‌های مذهبی و عقیدتی، تنظیم شده‌اند. حقوق برابر زنان با مردان، حقوق شهروندی مردم ایران فارغ از مذهب، باور و ملیت آنان، آزادی انتخاب پوشش، شغل، مسافرت، حق طلاق و سرپرستی فرزندان برای زنان به رسمیت شناخته‌ نمی‌شود.

این بود اشاره ای کوتاه به بخشی از اقدامات دولت ملی آذربایجان در مدت کمتر از یک سال. چنانچه سید جعفر پیشه وری ارزیابی کرده بود، نهضت مردم آذربایجان می توانست خیزش سراسری زحمتکشان و آزادیخواهان کشور را درپی داشته باشد و میهن ما را از چنگال ارتجاع داخلی و عوامل خارجی و عقب ماندگی نجات دهد. بدین طریق ایران می توانست در مسیر راه رشد و ترقی و آزادی قرار بگیرد. این گناه بزرگی بود که ارتجاع داخلی و امپریالیست های آمریکا و انگلیس، نمی توانستند به آزادیخواهان آذربایجانی ببخشند...

به مناسبت روز جهانی حقوق بشر و اهدای جایزه صلح نوبل، «کمیته همبستگی برای حقوق بشر در ایران – نروژ» درنظر دارد همایشی آنلاین تحت عنوان نقض سیستماتیک حقوق بشر در ایران و نقش ایرانیان خارج از کشور در تقابل با آن برگزار کند.

نامه چهار انجمن حقوق بشری، فرهنگی و مدنی ایرانیان ساکن بلژیک به رؤسای عالی اتحادیه اروپا در رابطه با نجات جان دکتر احمد رضا جلالی

کمسیون تدارک مضمونی با توجه به روند پيشرفته، کار خود را روی برنامه "فعالیت های سازمان تا کنگره ۱۹" متمرکز کرد و برنامه فعالیت سازمان تا کنگره آتی را بر پايه قرارها تهيه و در اختيار کنگره قرار داد. کنگره در روز آخر برنامه ارائه شده از جانب کميسيون را به رای گذاشت. برنامه "فعاليت های سازمان تا کنگره ۱۹" با ۹۳ درصد آرا به تصويب رسيد.

خیزش آبان ماه حرکتی بود که در آن تهی دستان و حاشیه نشینان نقش اصلی را داشتند. این نیروها نه صاحب رسانه ای هستند ونه سازمانیابی از پیش تعیین شده داشتند.این نیروها به همراه جوانانی که از بسیاری از کمترین حقوق و امکانات محروم اند، در خیابان ها همدیگر را بازیافته و با گره زدن اعتراض های خود به یکدیگر تلاش می کردند تا صدای خودر را به گوش مردم ایران و جهان برسانند.

اوضاع در ایران ما از هرلحاظ اسفبار و درمسیر انفجاری قراردارد. کیست که نداند علت اصلی بروز این وضعیت را نه در عوامل خارجی و مسائلی نظیر تحریم ها، بلکه در داخل کشور و در حاکمیت نظامی قرون وسطائی، دینی و مبتنی بر تبعیض باید جستجو کرد. نظامی که با استفاده ابزاری ازدین مردم، غارت ثروت ها و منابع طبیعی و دسترنج و حاصل کارمردمان، برباد دادن ثروت های مردمان در سیاست های ماجراجویانه و احمقانه درسطح منطقه، درسوریه و عراق و یمن و لبنان و حمایت ازتروریسم و بنیادگرائی، باری تازه به بحران های منطقه اضافه کرده است.

رفقا، ما به عنوان کمونیست و انترناسیونالیست، وظیفه داریم به جنگ از منظر ناسیونالیسم عاطفی نگاه نکنیم. واقعیت اینست که در زمان فروپاشی اتحاد شوروی مردم آرتساخ، یعنی جمهوری خودمختار قره باغ کوهستانی، براساس همان اصولی که آذربایجان و بسیاری از جمهوری های سابق شوروی اعلام استقلال کردند، حق تعیین سرنوشت خود را اعمال نمودند. مردم قره باغ، که اکثریتشان را ارمنیان تشکیل می دادند، از زمان تشکیل جمهوری فدراتیو سیوسالیستی ماوراء قفقاز اراده خود را توسط رهبرانشان اعلام نموده اند.

ما، سه انجمن دموکراتیک درپاریس همراه با همه آزادی خواهان جهان دراین روز تاریخی فریاد اعتراض خویش را نسبت به تداوم این حکم درگوشه وکنارجان بلند می کنیم. تا آنجا که به ایران مربوط می شود، ما برآنیم که کلیه مقامات مسئول ودست اندرکاران رژیم جمهوری اسلامی باید روزی پاسخگوی سیاست ها، جنایت ها واعمال ضد بشری خویش دردادگاه های صالحه به خاطراعمال شکنجه وکشتار واعدام شهروندان این آب وخاک باشند.

رژیم جمهوری اسلامی که در ردیف بالاترین اعدام کنندگان در جهان قرار دارد، در طی بیش از چهل سال به‌طور مستمر و مداوم دست به جنایت اعدام زده‌، حتی به نماینده‌ی ویژه سازمان ملل اجازه‌ی ورود به ایران و بررسی این موارد را نیز نمی‌دهد.

 نگذاریم تجربه دردناک کشتارهای گذشته رژیم بخصوص کشتارهای دهه شصت و شهریور67 تکرارشود. به هر صورتی که می توانیم برای نجات محکومین به اعدام، برای نجات جان زندانیان سیاسی بخصوص آنان که در اعتصاب غذا بسر می برند، و برای عقب راندن مقامات جنایتکار رژیم از ارتکاب جنایاتی جدید تلاش ورزیم.

عزمی فزاینده نیز از آن سال و روزها تا کنون در اندیشه و تلاش همهٔ ما ریشه دوانده است، مبنی بر این که همهٔ ما تا توش و توان در جان داریم، از پا نخواهیم نشست، تا جانیان آمر و عامل این کشتار عظیم را به پای محکمه نکشانیم و نامشان را با حکم دادگاهی آزاد و محکمه‌ای عادلانه به فهرست جانیان تاریخ نسپاریم. این که این نام‌ها هم اینک نیز ممهور ننگی جاودان شده است، برای آزادگان ایران بسنده نیست!

شرح ایذاء و آزارهایی که رفیق ناصر ما در دفاع از یاران کارگر قبل و بعد از انقلاب در مناطق و کارگاه‌های مختلف کشیده است، کارنامه‌ای است بس طولانی، چرا که ناصر هم با استثمار و هم با استبداد و تبعیض، توامان در ستیز بود. او جامعه و فضای تک‌صدایی را بر نمی‌تابید و از در جا زدن، ایستایی و تعصب گروهی گریزان بود. ناصر جدایی‌های خودساخته و حکومت‌ساخته میان زحمتکشان و مردم را طاقت نمی‌آورد و همواره مشوق هم‌گرایی‌ها در صفوف کارگران و بین فعالان کارگری و دیگر فعالان جنبش‌های اجتماعی بود

کشتار عمومی زندانیان سیاسی در تابستان ۶۷ شاید از نادرترین جنایات حکومت‌ها با چنین ابعادی در تاریخ بشریت باشد. آن سال، خمینی جلاد که جام زهر آتش بس در جنگ هشت ساله با رژیم صدام در عراق را به‌ناچار سرکشیده بود، دستور اجرای نقشه‌ی شوم قتل عام زندانیان سیاسی را که از مدت ها قبل سران رژیم طراحی کرده بودند، با فرمان کتبی خود صادر کرد.

یاد آور میشویم که یکی از دلایل اصلی به خیابان امدن مردم اعتراض به حرکت ر‌‌ئیس جمهور فعلی در راستای مصادره آرای مردم تا ۸۰٪ به نفع خود بود، که محرک اصلی کشیده شدن مردم به خیابانهای شهرهای این کشور شد.

ما با تأكيد بر ضرورت هرچه سريعتر آزادى همه زندانيان سياسى و ضمن حمايت كامل از مطالبات و تلاشهاى حق طلبانه خانم نسرين ستوده، با شناخت از رفتار غيرمسئولانه حكومت جنايتكار جمهورى اسلامى از ايشان درخواست می کنیم به اعتصاب غذاى خویش پايان بدهند، چرا كه حربه اين رژيم گرفتن جان منتقدين سرشناس و مخالفين خود يا فرارى دادن آنها به اين سوى مرزهاست.

اعدام جنایتی دولتی است. قتل عمدی است که جمهوری اسلامی در چهل و یکسال اخیر همواره اعمال کرده است و برای ایجاد رعب و وحشت در جامعه از آن بهره برده و لحظه ای غافل نمانده است.بامداد روز چهارشنبه پانزدهم مرداد حکم اعدام جنایتکارانه مصطفی صالحی از جمله معترضین دیماه ۹۶ علیرغم اعتراضات سراسری و بین المللی به اجرا گذاشته شد.