October 2026

نیهلیسم محصول و نتیجه: زوال، و شکست فردی، اجتماعی، سیاسی، فرهنگی، و اخلاقی است. از آغاز مقوله های شکاکی و نیهلیسم در ایدئولوژی مدرن امپریالیستی ظاهر و وارد شده اند و جای خاصی دارند. نیهلیسم بخشی از شکاکی است و یا برعکس. نمایندگان آن در عهد باستان: پیرون، و سکسو امپیری، و در دوره رنسانس، مونتگنی، و در عصر روشنگری: دکارت، بایله، و هیوم، بودند.

محمد حبیبی، سخنگوی شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران، در گفت‌وگو با روزنامهٔ «شرق» دربارهٔ موج ویدئوهای استعفای معلمان هشدار داد: شکاف میان دستمزد معلمان و هزینه‌های زندگی در نیم قرن اخیر بی‌سابقه است. به گفتهٔ او، نسبت‌دادن این اعتراض‌ها به «فضاسازی» رسانه‌ها، پاک‌کردن صورت‌مسئله است. او افزود: «وقتی معلمی که سال‌ها در کلاس درس بوده، تصمیم می‌گیرد از حرفه‌ای که با عشق انتخاب کرده فاصله بگیرد، این یک هشدار جدی درباره وضعیت آموزش عمومی است. استعفای معلم فقط ازدست‌رفتن یک نیروی انسانی نیست؛ ازدست‌رفتن تجربه، سرمایه اجتماعی و کیفیت آموزش است.»

جنبش «می‌تو» را نمی‌توان صرفاً مجموعه‌ای از افشاگری‌ها درباره آزار جنسی دانست. این جنبش، پیش از هر چیز، اعتراض زنان به فرهنگی بود که سال‌ها از آنان سکوت می‌خواست و در مقابل، به مردان صاحب قدرت امکان می‌داد از موقعیت خود برای آزار، تهدید و سوءاستفاده بهره بگیرند. اهمیت «می‌تو» در این بود که تجربه‌های پراکنده و خاموش زنان را به یک صدای جمعی تبدیل کرد و مسئله خشونت جنسی را از یک «موضوع خصوصی» به یک مسئله اجتماعی و سیاسی کشاند.

سالن کلارا کامپوامور در کنگره نمایندگان اسپانیا، روز ۲۸ سپتامبر، میزبان مراسمی به مناسبت چهارمین سالگرد جنبش «زن، زندگی، آزادی» بود. این مراسم با مشارکت انجمن ایرانی دفاع از حقوق بشر در اسپانیا و به ابتکار و با حمایت گروه پارلمانی حزب سوسیالیست اسپانیا برگزار شد. این مراسم فرصتی برای نگاهی به گذشته، اما در عین حال نگاهی به حال و آینده بود. در این دیدار، سخن سیاسی و پارلمانی در کنار شعر و موسیقی قرار گرفت و سالن کلارا کامپوامور را به فضایی برای همبستگی و بیان فرهنگی تبدیل کرد.

کودک‌همسری فقط ازدواج یک دختر کم‌سن با مردی بزرگ‌تر نیست. پشت این واژه، مجموعه‌ای از قوانین، سنت‌ها، فقر، تبعیض جنسیتی و سیاست‌هایی قرار دارد که کودک را از حق انتخاب درباره آینده خود محروم می‌کند. در جمهوری اسلامی، قانون به جای آنکه سدی در برابر کودک‌همسری باشد، همچنان راه آن را باز گذاشته است. دختری که هنوز به ۱۸ سالگی نرسیده، می‌تواند در شرایطی ازدواج کند و حتی پیش از ۱۳ سالگی نیز با اجازه ولی و تشخیص دادگاه امکان ازدواج او وجود دارد.

در این روزهای بعد از محاصرە اقتصادی شدید امریکا خوشبختانەفشار افکار عمومی برای رفتن پای آتش بس بیشتر شدە است. باید این صداها را کە محدود بە آتش بس نخواهد ماند و مطالبات دیگری مانند آزادی زندانیان سیاسی، توقف اعدام ها، و کاهش فشار بە زنان را هم می تواند در صورت موفقیت در بر بگیرد، تقویت کرد و باور نمود کە نە هیچ کدام از بحران‌ها و نە مسلە آزادی‌های اساسی بدون توقف جنگ و آتش بس، حتی تخفیف هم پیدا نخواهد کرد. به‌خصوص این‌کە مخالفان آتش بس در تشدید سرکوب‌ها نیز دست بالاتری در قدرت دارند.

در جریان این نشست، علاوه بر ارایه ارزیابی از شرایط جاری در کشور، از جمله در باره جنگ، فشارهای معیشتی بر مردم، تشدید سرکوب، سیاست ائتلافی، نحوه همکاری نیروهای مختلف و متنوع دمکرات، با هم تبادل نظر صورت گرفت و بر ابتکارهای دوجانبه برای هم‌اندیشی پیرامون چالش‌‌های پیش‌‌رو و برای رفع ابهام‌های موجود تاکید شد. در بسیاری از این زمینه‌ها اشتراک نظر و در مواردی نیز برداشت‌های متفاوت از وقایع وجود داشت، که قرار شد در جلسات آتی پیرامون آن‌ها بیشتر گفتگو شود.

اگر بخواهم پیروز را با یک کلمه توصیف کنم، شاید آن کلمه «زندگی» باشد، نه فقط به معنای زنده بودن، بلکه به معنای زندگی کردن. او بلد بود از بودن، چیزی بیشتر از گذراندن روزها بسازد. بلد بود یک جمع ساده را به خاطره تبدیل کند، یک گفت‌وگوی معمولی را به شبی فراموش‌نشدنی بدل کند و میان آدم‌ها پلی از صمیمیت بسازد. هنوز می‌توانیم او را به یاد بیاوریم که در جمع دوستان، با همان لبخند آشنا، گفت‌وگو را گرم می‌کرد؛ گاهی موسیقی‌ای را انتخاب می‌کرد که همه با آن خاطره داشتند و گاهی با یک شوخی ساده، خنده را به جمعی می‌آورد که لحظاتی پیش ساکت و سنگین بود.

به نظر من، آقای فانی با برجسته کردن مثال‌هایی که زیدآبادی برای توضیح سخنان خود آورده، بحث را بیش از اندازه به دوگانه «مقاومت یا تسلیم» محدود کرده است. در نتیجه، مسئله مهم‌تر سخنان زیدآبادی، یعنی امکان وقوع یک موقعیت تراژیک، نحوه شکل‌گیری این موقعیت در نسبت میان قدرت و جامعه، ظرفیت تصمیم‌گیری ساختار سیاسی در آن شرایط و نسبت جامعه با تصمیمی که در چنین موقعیتی گرفته می‌شود، به حاشیه رفته است.

اگرچه بحران مسکن ریشه‌ای طولانی دارد، اما موج کنونی اعتراضات پس از تخلیه اجباری ماری‌کارمن (ماریا دل کارمن اباسکال)، پیرزن ۸۷ ساله در مادرید آغاز شد. او که بیش از ۷۰ سال در آپارتمان خود در محله «رتیرو» زندگی می‌کرد، به دلیل افزایش بیش از حد  اجاره‌بها توسط یک شرکت سرمایه‌گذار، با حکم تخلیه مواجه و با برانکارد از خانه‌اش خارج شد. انتشار تصاویر این تخلیه در اواخر سپتامبر ۲۰۲۶، خشم عمومی عظیمی را برانگیخت و هزاران نفر را در شهرهایی چون مادرید، بارسلونا، سویل و والنسیا به خیابان‌ها کشاند.