دامنە و فشار بحران هایی کە مردم و کشور را در برگرفتە است دم بە دم بیشتر می شوند . در همین حال رئیس جمهور امریکا طرف اصلی جنگ نغمە شوم جنگ دیگری را سر دادە است وتهدید کردە کە اگر توافق نشود جنگ نهایی علیە کشور ما را عملی خواهد کرد.
هیچ کدام از طرفین جنگ را در توازن کنونی به‌سود خود نمی بینند، با این همە زمانی کە تلاش‌ها برای برقراری آتش بس دشوار می شود، یک راە بیشتر باقی نمی ماند و آن جنگ یا گسترش تحریم‌ها یا تلفیقی از این دو است کە هر دو زمانی کە در مورد کشوری در موقعیت کنونی ایران به‌کار گرفتە شوند، ویرانگرند و اگر هم‌زمان و همراە هم اعمال شوند ویرانگرترند.
آمریکا قصد دارد جنگ و محاصرە اقتصادی ایران را در شرایطی تحمیل کند کە مردم زیر شدیدترین فشار های اقتصادی، سیاسی ، معیشتی و سرکوب قرار دارند و از هم اکنون محاصرە اقتصادی بی سابقەای را بە مردم تحمیل کردە است.
ابعاد محاصرە دریایی، هوایی و زمینی بر معیشت و اقتصاد مردم آن‌چنان است کە مقامات ریز و درشت، حکومتی نیز بە آن اذعان دارند و از صاحبان تجارت و صنعت وکسب و کار های خرد و بیشتر از همە مزدبگیران و بی چیزان هر روز کە می گذرد بیشتر ا بە وضعیتی کە هر روز بدتر و غیر قابل تحملتر می شود عتراض می کنند.
این درست است کە بحران‌ها در کشور ریشە دار هستند، ولی از کسی پنهان نیست کە جنگ و گسترش همە روزە تحریم ها کە حالا بە ارتقاء دادە شدە تحمل بحران ها را برای عموم مردم بە غیر از آن اقلیت کوچکی کە تداوم جنگ را باعث رونق غارت مردم و پشتوانە ثروت اندوزی بی حساب و کتاب خود می دانندغیر قابل تحمل کردە است. برای فهم این واقعیت کافی است بە ابعاد اعتراضات و همچنین رسانە های مجازی و حتی بە رسانە های متعلق بە جریانات کم و بیش نزدیک بە حکومت مراجعە کنیم.
از مجموع شرایط می شود دریافت کە در حال حاضر تنها با تن دادن بە آتش بس و تداوم مذاکرات است کە می شود اولین گام موثر برای مهار بحران‌ها را برداشت. البتە آ‌ن‌طور کە مخالفان مذاکرە ادعا می کنند، تن دادن بە مذاکرە و نشان دادن تفاهم برای توافق بر سر آتش بس بە منزلە تسلیم نیست و نباید اظهارات تبلیغاتی و پوپولیستی ترامپ را بە عنوان برهانی بر درخواست تسلیم بە مردم فروخت.
بلە ایران نشان دادە کە می تواند ضربات تلافی جویانە هم بە امریکاو متحدین نزدیک وی در منطقە وارد نماید، ولی گذشتە از این‌کە حملە بە کشورهای همسایە درست است یا نادرست، اما این نوع تلافی جویی ولو این‌کە انجام هم بگیرند، بە هیچ روی خسارات کشور ما را جبران نمی کند. در این روزهای بعد از محاصرە اقتصادی شدید امریکا خوشبختانەفشار افکار عمومی برای رفتن پای آتش بس بیشتر شدە است. باید این صداها را کە محدود بە آتش بس نخواهد ماند و مطالبات دیگری مانند آزادی زندانیان سیاسی، توقف اعدام ها، و کاهش فشار بە زنان را هم می تواند در صورت موفقیت در بر بگیرد، تقویت کرد و باور نمود کە نە هیچ کدام از بحران‌ها و نە مسلە آزادی‌های اساسی بدون توقف جنگ و آتش بس، حتی تخفیف هم پیدا نخواهد کرد. به‌خصوص این‌کە مخالفان آتش بس در تشدید سرکوب‌ها نیز دست بالاتری در قدرت دارند.
چاپ
افزودن دیدگاه جدید