July 2026

در این میان، نقش نیروهای رهایی‌خواه و آزادی‌طلب - که قاعدتاً باید طرفدار تفاهم‌نامه و تنش‌زدایی باشند - هنوز در صحنه دیده نمی‌شود. این نیرو تنها زمانی می‌تواند تأثیرگذار باشد که به شکلی متحدانه علیه جریانِ ضد تفاهم‌نامه در حکومت موضع بگیرد و با پیوند زدن مطالبات معیشتی، حقوق مدنی، تشکل‌های صنفی و آزادی زندانیان سیاسی، همبستگی جمعی ایجاد کند.

در حملات اخیر آمریکا به کشورمان، بار دیگر آشکار شدکه یکی از اهداف مهم امپریالیسم، تمرکز بر جنوب ایران است. به همین دلیل، بخش عمده حملات خود را متوجه شهرهای جنوبی، صنایع و زیرساخت‌های این مناطق کرده است. از این رو، آمریکا می‌داند که جنوب ایران بیش از سایر مناطق، از اهمیت راهبردی برخوردار است. البته این بدان معنا نیست که دیگر شهرها، به‌ویژه شهرهای بزرگ و زیرساخت‌های آن‌ها، از حملات آمریکا در امان خواهند بود؛ همان‌گونه که در جنگ‌های ۱۲ و ۴۰ روزه شاهد عملیات جنایتکارانه آمریکا و اسرائیل بودیم.

-۱۳ تیر «روز ملی دماوند»
-آتش‌سوزی در جنگل‌های زاگرس؛ خط آتش به ده‌ها کیلومتر رسیده است
-دماوند مرتفع‌ترین دپوی پسماند کشور/ بام ایران در محاصره چهارگانه مرگبار؛ آزاده مختاری
-زباله زار هیرکانی؛
-هشدار اقیانوس‌شناسان درباره تبدیل تنگه هرمز به «نقطه داغ آلودگی»
-آغاز تدوین نظام‌نامه اخذ خدمات زیست‌محیطی در تنگه هرمز در سازمان حفاظت محیط زیست
-از کوری محیط‌زیستی تا شورش‌های اجتماعی-مسعود مولانا

الگوهای منطقه ای متفاوت اند. پیش بینی می‌شود رشد بهره وری نیروی کار در سال 2026 در آمریکای لاتین و کارائیب با 1.0 درصد کمترین میزان و در آسیای جنوبی با 3.9 درصد بیشترین میزان باشد. در صورت وجود نهادهای مناسب بازار کار، افزایش بهره وری معمولاً به رشد دستمزدها منجر می‌شود و در بلندمدت نیز به تقویت رشد اشتغال می‌انجامد.

از سوی دیگر، سرمایه‌گذاری در فناوری‌های نو، انرژی‌های پاک، صنایع پیشرفته و بازسازی زیرساخت‌ها می‌تواند فرصت‌هایی برای تقویت رشد اقتصادی و ایجاد اشتغال فراهم کند؛ هرچند موفقیت این روند تا حد زیادی به نحوه مدیریت شکاف‌های اجتماعی، سیاست‌گذاری اقتصادی و توانایی نظام سیاسی در ایجاد اجماع بستگی خواهد داشت

نقطه عزیمت برای سیاست چپ
پرسش اصلی امروز جامعه ایران، انتخاب میان نظریه‌های سیاسی مختلف نیست؛ بلکه این است که چگونه می‌توان در شرایط بحران، استبداد، تورم، جنگ و ناامنی اقتصادی، از خودِ زندگی دفاع کرد.

هرگاه کشور از فرصت‌سنج‌های شایسته‌ برخوردار می‌بود که نیست، این وضعیت جدید می‌توانست برای ایران فرصت‌های اقتصادی مهمی فراهم آورد. وقتی نگاه حاکم در جمهوری اسلامی به تنگه‌ی هرمز - این آبراه بین‌المللی - تلکه کردن‌ تحریک‌آمیز و هنجار غالب بر آن، گروگان‌ گرفتن امنیت خلیج فارس و تهدیدات موشکی و مین گذاری باشد، ‌باید که منتظر تداوم تنش‌ها بود و سروکار کشور را نه در ژئوپولیتیک سازنده‌ی ژئواکونومیک، بلکه با قرار گرفتن جغرافیا و توانایی‌هایش در معرض جنگ دید. و این، همان تناقض درونی مشی ظاهرا تازه‌ی سیاستی دیگر است و باز هم فرصت‌سوزی‌ها.

«شش ماه پس از آنکه نیروهای امنیتی ایران هزاران مرد، زن و کودک را در سراسر کشور طی یک دوره دو روزه به طور غیرقانونی کشتند، عدم اقدام معنادار جامعه بین‌المللی برای پیگیری عدالت بین‌المللی غیرقابل دفاع است. این امر به تداوم چرخه سرکوب مرگبار کمک می‌کند که در آن بازماندگان و خانواده‌های قربانیان از عدالت محروم می‌شوند و جنایات آینده تقریباً اجتناب‌ناپذیر می‌شوند.»