وزیر خزانە داری دولت ترامپ کە یک وزیر دست راستی و افراطی تر از خود ترامپ است، از افزایش چنان فشار اقتصادی بە ایران اطلاع دادە است کە جهان نظیر آن را ندیدە است.
این تهدید کە بنا بە گفتە وزیر خزانە داری جزئیات آن تا هفتە آیندە منتشر خواهد شد، قرار است بزودی بە اجرا گذاشتە شود.
تصمیم بە تشدید فشار اقتصادی فلج کنندە بجای جنگ در ملاقات آخر ترامپ و ناتانیاهو نیز نظر بە مشکلات و هزینە های سنگین جنگ و مخالفت مردم در امریکا و اکثر کشورهای جهان از سوی ناتانیاهو هم مطرح شدە بود. یکی از راەکارهای این فشار محاصرە دریایی ایران است کە عملا شروع شدە است و مانع از صادرات و ورود کالاهای مورد نیاز کشور بە ایران می شود.
نا گفتە پیداست کە این رویکرد لزوما بە معنای پایان یافتن جنگ نظامی بین طرفین نیست و چە بسا با واکنشهایی کە ایران نسبت بە آن نشان خواهد داد بە گسترش جنگ در منطقە منجر شود و نتایج مورد نظر دولت امریکا را متحقق نکند.
در اینکە محاصرە اقتصادی کشور ها بالاخص از نوعی کە در "جهان بی سابقە" بودە است نفس بە شمارە افتادە اقتصاد ایران را تندتر خواهد کرد و فشار آن مستقیما روی دوش جمعیت کشور وارد خواهد شد جای اندکی تردید نیست. اما فشار تحریم های جبارانە و قلدر مابانە دولت امریکا فقط وضعیت معیشت و سفرەهای مردم را بحرانی تر نخواهد کرد، بلکە همەی مشکلات و بحرانهای موجود از بیکاری و تورم تا تولید و سیاست را بە شدت تحت تاثیر قرار خواهد داد و بە بحرانهای موجود دامن خواهد زد.
در شرایطی کە امریکا همچنان خود را یگانە ارباب و فرماندە جهان تلقی می کند و هر کس را کە با سیاست امریکا همراە نیست سعی می کند با هر وسیلە نامشروعی از جنگ و محاصرە تا تحریم تابع خود نماید و سازمان ملل و دیگر سازمانهای بین المللی قادر نیستند مانع اقدامات نامشروع آن شوند، امتناع از مذاکرە برای یافتن راهی برای اجتناب از "فشار اقتصادی بیسابقە" فعلا فقط از طریق مذاکرە و کنار آمدن با برخی خواستە های امریکا میسر است. و این بە هیچ روی بە منزلە تسلیم نیست، زیرا مجموع وضعیت در جهان، منطقە و خود امریکا این امکان را برای رسیدن بە تفاهمی کە ضرورتا صرفا بە نفع امریکا تنها نیست و می تواند برای ایران هم مفید باشد فراهم کردە است.
متن ١٤ بندی کە قرار بود پایە مذاکرە باشد در واقع نتیجە نوعی عقب نشینی از سوی امریکا بعد از بینتیجە ماندن اهداف ترامپ در سە جنگ پر هزینە است. تعلل ایران در این خصوص و اصرار بر تداوم جنگ بە عنوان راە حل، تنها بە تضعیف مواضع ایران در مذاکرات منجر خواهد شد. دست برداشتن از گرفتن حق عبور از تنگە بە صورتی کە جریانات تندرو مدافع جنگ و مخالف صلح بر آن تاکید می ورزند می تواند بە حل و فصل نسبی اختلافات از کانال مذاکرات کمک کند و بە جنگ و محاصرە دریایی خاتمە دهد.
افزودن دیدگاه جدید