٨ مارس روز جهانی زن است . این روز پایە در سازمانهای کارگری و سوسیالیستی دارد و دو خواستە اصلی پایە گذاران روز جهانی زن در کنگر سوسیالیستی ١٩٠٩ کپنهاک دستمزد برابر برای زنان با مردان وگرفتن حق رای بود. پیشنهاد انتخاب یک روز مختص زنان جهان برای مبارزە مشترک در کنگرە توسط کلرا زتکین مطرح و بە تصویب رسید. در آن هنگام زنان تنها در فنلاند و دانمارک از حق رای برخوردار بودند. پایە تبعیض علیە زنان از کارخانە با پرداخت مزد کمتر شروع می شد و تا محروم بودن از شرکت در انتخابات را در بر می گرفت. از آنجا کە حجاب اجباری در کشور های غربی مانند ایران وجود نداشت، مبارزات زنان پیشرو از درون کارخانە ها کە تبعیض مزدی و استثمار مضاعف علیە زنان کارگر اعمال می شد شروع شد.انتخاب ٨ مارس نیز با الهام از اعتصاب ٨ مارس ١٨٥٧ زنان کارگر نساجی در نیویورک انجام گرفت. بە عبارتی همە ی رگ و ریشە ٨ مارس سوسیالیستی بود. و اکثر دولتها و احزاب سرمایە داری تا سال ١٩٧٧ کە سازمان ملل بعد از حدود ٧٠ سال آن را در یکی از جلسات بە رسمیت شناخت، وز ٨ مارس را برسمیت نمی شناختند و بعضا از دادن حق رای بە زنان طفرە می رفتند. در ایران نیز تا اویل دهە چهل خورشید رژیم پیشین از دادن حق رای طفرە می رفت.
در آن هنگام کە سازمانهای سوسیالیستی برای برابری حقوق زنان با مردان مبارزات سازمان یافتەای را در اروپا و امریکا پیش می بردند، احزاب سرمایەداری حاکم بر این کشورها حتی حق رای برای زنان قائل نبودند. جنبش جهانی زنان اگر چە هنوز در اکثر کشورهای جهان بە همە ی حقوق خود دست نیافتە است با این همە در اثر مبارزات خود زنان و احزاب و سازمانهای مترقی پیشرفتهای شگرفی کردە است کە با سال ١٩٠٩ قابل قیاس نیست. البتە پیشرفتها و دست آوردها در همە کشورها یکسان نیست.
در ایران نیز اولین جریاناتی کە برای رفع تبعیض و نابرابری میان زنان با مردان دست بکار شدند و برای اهداف جنبش بین المللی ٨ مارس مبارزە را شروع کردند. سازمانهای نو پای سوسیالیستی و زنان روشنفکر بودند. امروزە خوشبختانە مبارزە علیە تبعیضات جنسی و جنسیتی در کشور ما بسیار گستردە و عمق پیدا کردە کە ما تجلی و نیرومندی آن در جنبش انقلابی، تحسین برانگیز بزرگ وتاثیر گذار زن، زندگی آزادی دیدیم.
در ایران اما بعد از بە قدرت رسیدن نیروهای ارتجاعی و برقراری حکومت استبدادی شاهد تحرکات دو سویە بودەایم در یکسو نیروهای ارتجاعی تلاش کردە و می کنند، آزادی زنان را در همە زمینە ها محدود کنند و تبعیض علیە آنها را گسترش دهند، از سوی دیگر زنان و نیروهای مترقی و چپ برای دفاع از حقوق و دست آوردهای تاریخی خود و برچیدن تبعیضات مختلف و برابر حقوقی با مردان مبارزات خود را توسعە دهند و بە رغم محدودیت ها و تبعیضاتی کە هنوز وجود دارد پیشرفت های زیادی بنمایند.
در عرصە اشتغال متاسفانە تبعیضات علیە زنان بسیار گستردە است.سهم زنان از اشتغال ١٨ درصد است، دستمزد و حقوق زنان کارگر در کارگاە ها بزرگ و کوچک کمتر است و در کارگاە های کوچک و متوسط دستمزد زنان گاها نصف و حتی در حد یک سوم مردان است. مقررات قانون کار در مورد زنان در بیشتر واحد های صنعتی بویژە بخش خصوصی، مانند، مرخصی زایمان، شیرخوارگاە و مهد کودک رعایت نمی شود،. خیلی از زنان متاهل اگر باردار شوند بعد از مرخصی زایمان بە استثنای موارد نادری اخراج می شوند، زنان مجرد پس از حاملگی اکثرا از کار اخراج می شوند. مدت مرخصی زایمان بە ٩٠ روز کاهش دادە شدە و در برخی محل های کار زنان مورد آزار و اذیت جنسی قرار می گیرند. در کارگاە های زیر زمینی و غیر رسمی شدت تبعیضات و استثمار شدیدتر است. زنان زیادی فاقد بیمە هستند و وقتی ناخواستە کارشان را از دست می دهند، مشکلات شان بیشتر می شود. وضعیت زنانی کە در خانە برای شرکتها و کارگاە ها و در اکثر کارگاە های قالیبافی کار می کنند نیز کم و بیش مشابە است. متاسفانە در اعتراضات زنان کمتر بە مشکلات زنان کارگر توجە می شود.بطوریکە گاهی احساس می شود جنبش زنان این بە گروە میلیونی از هم جنسان خود توجە لازم را ندارد. یکی از دلایل این بی توجهی شاید نداشتن امکان متشکل شدن زنان در اتحادیە های کارگری بە دلیل ممنوعیت فعالیت اتحادیە باشد. بهر حال اگر زنان کارگر بخواهند جدی گرفتە شوند باید سعی کنند خود را سازمان دهند
افزودن دیدگاه جدید