اوت 2026

در شرایطی که ایران با بحران فزاینده آب، تخریب محیط ‌زیست، فرونشست زمین و مدیریت ناپایدار منابع طبیعی روبه‌روست، موفقیت دانشمندی ایرانی در بالاترین سطح جهانی، اهمیت دانش، تخصص، آزادی علمی و بهره‌گیری از سرمایه‌های انسانی کشور را بیش از پیش یادآور می ‌شود. ما این افتخار را به کاوه مدنی و خانواده علمی ایران تبریک می‌گوییم و امیدواریم روزی دانش و توانایی متخصصان ایرانی، در ایرانی آزاد، دموکراتیک و برخوردار از حکمرانی شایسته، در خدمت حفظ منابع طبیعی، توسعه پایدار و آینده بهتر مردم ایران قرار گیرد.

رقابت منطقه‌ای را نمی‌توان تنها رقابت «جمهوری اسلامی در برابر عربستان» یا «جمهوری اسلامی در برابر ترکیه» دانست. این رقابت چندلایه است و در زمینه‌های گوناگونی مانند بازرگانی، انرژی، راه‌های ترابری، رسانه، فرهنگ، مذهب، سرمایه‌گذاری، دیپلماسی و فناوری خود را به خوبی نشان می‌دهد. پژوهش‌گران قدرت نرم در خاورمیانه، جمهوری اسلامی، ترکیه و عربستان را از مهم‌ترین بازیگران این رقابت می‌دانند.

سپاه از روز تأسیس، پیش از آنکه نهادی برای دفاع کلاسیک از مرزهای ملی باشد، نهادی برای پاسداری از انقلاب اسلامی و حفظ نظام جمهوری اسلامی بوده است. کارنامه چهار دهه گذشته نیز نشان می‌دهد که این نهاد نه‌تنها در سرکوب مردم نقش محوری داشته، بلکه با سیاست‌های منطقه‌ای و نظامی خود، ایران را بارها در معرض بحران، تحریم و رویارویی نظامی قرار داده است.

پرسش اصلی نه این است که چه کسی بیشتر از جمهوری اسلامی متنفر است. مسابقهٔ نفرت هیچ ملتی را آزاد نکرده است. پرسش این است که چه کسی ایران را آن‌قدر مستقل می‌خواهد که بتواند هم به مستبد داخلی نه بگوید و هم به ناجی خارجی؟ شاید روزی که به این بلوغ برسیم، دیگر محتاج انتخاب میان گرگ و چوپان نخواهیم بود. زیرا خواهیم فهمید مسئلهٔ اصلی این نبوده است که چه کسی از گله محافظت کند. مسئله این بوده که چرا انسان‌ها پذیرفته‌اند گله باشند.

حزب چپ ایران هرگونه ترور، تهدید، خشونت و ارعاب علیه مخالفان سیاسی را، از سوی هر جریان و گروهی که صورت گیرد، مردود و محکوم می‌‌داند. توسل به حذف فیزیکی، خشونت و ایجاد هراس برای تحمیل اراده سیاسی، نه نشانه قدرت، بلکه بیانگر ضعف و ناتوانی در رویارویی سیاسی است. ما این شیوه ‌ها را در خدمت بازتولید استبداد  می‌‌دانیم و وظیفه هر نیروی دموکرات و جریان سیاسی آزادی‌خواه می‌دانیم که نسبت به این روش‌سهای استبدادی واکنش نشان دهند.

جامعه ایران کمبود انرژی اجتماعی ندارد؛ کمبود اعتراض هم ندارد. آنچه کم است، پیوند پایدار میان این انرژی‌های پراکنده است؛ پیوندی که بتواند از دل هم‌افزایی آنها، جامعه‌ای خودآگاه، سازمان‌یافته و صاحب قدرت اجتماعی پدید آورد.

با پیشرفت جهانی شدن و در حالی که دولتها و شرکتها در رقابت با یکدیگر می‌کوشیدند مناسبات کار خود را انعطاف پذیرتر کنند، شمار افرادی که در شکلهای ناامن اشتغال کار می‌کردند، افزایش چشمگیری یافت. این امر نتیجۀ اجتناب ناپذیر پیشرفت تکنولوژی نبود. با گسترش کار انعطاف پذیر، نابرابریها افزایش یافتند و ساختار طبقاتی ای که جامعه صنعتی بر آن استوار بود، جای خود را به ساختاری پیچیده تر داد؛ ساختاری که همچنان طبقاتی و ای بسا بیشتر هم طبقاتی بود.

آنچە کە باید بە بحث و بررسی گذاشتە شود و برای آن چارەای پیدا کرد نە بحث بر سر تغییر مدیران کە بحثی انحرافی و بی ثمر است، بلکە نجات تامین اجتماعی قبل از فروپاشی کامل از دست باندهای مافیایی است کە بر آن چنگ انداختەاند.تا وقتی کە دولت مشغول غارت اموال تامین اجتماعی است، سرمایە دار و کارفرما نیز بە خود حق می دهد با بالا کشیدن حق بیمە کارگر سهمی از این غارت ببرد.

در نهایت، جامعه‌ای که تجربه‌های مبارزات و سازمان‌یابی نسل‌های پیشین خود را ثبت و مطالعه نکند، ناچار است بسیاری از مسیرهای طی‌شده را دوباره، با هزینه‌های سنگین‌تر، طی کند. تاریخ کارگری زمانی واقعاً زنده و مفید است که از کتابخانه و دانشگاه خارج شود و به بخشی از گفت‌وگوی درون تشکل‌ها و میان نسل‌های مختلف فعالان صنفی تبدیل شود.