دوشنبه ۱۶ نوامبر ۲۰۲۶
دوشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۵

Noviembre 2026

همایون مهمنش
تجربه جمهوری اسلامی و تجربه حکومت پهلوی، با وجود تفاوت‌های مهم میان آن‌ها، باید ما را به یک نتیجه اساسی برساند: تمرکز قدرت در دست یک فرد، حتی اگر در ابتدا با وعده نجات کشور و حل مشکلات همراه باشد، خطر استبداد و تصمیم‌گیری‌های خارج از نظارت عمومی را در خود دارد. آینده دموکراتیک ایران نباید بر این پرسش بنا شود که چه کسی باید در رأس قدرت قرار گیرد، بلکه باید بر این پرسش استوار باشد که چگونه می‌توان قدرت را محدود کرد، مسئولان را پاسخ‌گو نگه داشت و امکان مشارکت واقعی مردم را فراهم آورد.
 «مددکاری گفت تا صبح هم دم در بایستید فایده ندارد؛ داروخانه خصوصی‌ست باید پول داروها را کامل بدهید. در هزینه بیمارستان هم تا جایی که ممکن بوده تخفیف دادیم؛ بیشتر از این نمی‌شود. البته می‌توانید چک و ضامن بیاورید، هزینه را قسطی کنید گفتند قانون است دیگر، گرچه بیمارستان دولتی‌ست اما داروخانه خصوصی‌ست. پول داروها حدود ۲۳۰ میلیون می‌شد اما فقط ۱۰۰ میلیون آن را بیمه سلامت گردن می‌گیرد. باقی برعهده خود بیمار است.»
بهروز فدایی
ایالات متحده در یکی از دوره‌های حساس سیاست داخلی و خارجی خود قرار دارد؛ دوره‌ای که در آن، رقابت میان جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها دیگر صرفاً بر سر مالیات، مهاجرت، اشتغال یا سیاست‌های اجتماعی نیست، بلکه به اختلافی عمیق‌تر درباره ماهیت قدرت آمریکا، جایگاه این کشور در نظام بین‌المللی، توزیع ثروت، آینده دموکراسی و هزینه‌های اقتصادی و انسانی سیاست‌های نظامی گسترش یافته است.