بازنشسته گارد ملی ارتش آمریکا، یکی از بحث‌برانگیزترین انتصاب‌های دولت دوم دونالد ترامپ است. از همان ابتدا، صلاحیت حرفه‌ای، تجربه مدیریتی و سوابق شخصی او با پرسش‌های جدی روبه‌رو شد.
هگست نه سابقه فرماندهی در بالاترین سطوح نظامیداشت و نه تجربه اداره سازمانی با ابعاد وزارت دفاع آمریکا را. با این حال، ترامپ او را برای مسئولیت هدایت بزرگ‌ترین نیروی نظامی جهان انتخاب کرد؛ انتخابی که بیش از تخصص نظامی، وفاداری سیاسی و ایدئولوژیک او به رئیس‌جمهور را برجسته می‌کرد.
تأیید شکننده؛ آغاز وزارتخانه‌ای پرحاشیه
در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۵، سنای آمریکا با نتیجه ۵۰ به ۵۰ درباره تأیید هگست به بن‌بست رسید. جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور، با رأی تعیین‌کننده خود نتیجه را به ۵۱ در برابر ۵۰ تغییر داد. سه سناتور جمهوری‌خواه، سوزان کالینز، لیزا مورکوفسکی و میچ مک‌کانل، به او رأی منفی دادند.
در جلسات بررسی صلاحیت، پرسش‌هایی درباره مصرفالکل، مدیریت سازمان حامی کهنه‌سربازان، روابط شخصی و اتهام تجاوز جنسی و پرداخت مصالحه مالی مرتبط با آن مطرح شد. هگست اتهام تجاوز را رد کرد و وعده داد در دوران مسئولیت خود الکل مصرف نکند.
مواضع او درباره نقش زنان در ارتش، برنامه‌هایبرابری جنسیتی و دفاع از نظامیان متهم به جنایات جنگی نیز انتقادهای گسترده‌ای برانگیخت. منتقدان معتقد بودند که انتخاب چنین فردی برای وزارت دفاع، نشانه تقدم ملاحظات سیاسی و فرهنگی بر شایستگی حرفه‌ای است.
پاکسازی فرماندهان؛ وفاداری به جای شایستگی؟
یکی از جنجالی‌ترین اقدامات هگست، تغییرات گسترده در رأس ساختار نظامی آمریکا بوده است. شمار قابل‌توجهی از ژنرال‌ها، دریاسالاران و مدیران ارشد دفاعی در دوران او برکنار شده، کنار گذاشته شده یا از سمت خود خارج شده‌اند.
برکناری ژنرال رندی جورج، رئیس ستاد ارتش، درجریان جنگ ایران و کنار رفتن چند فرمانده ارشد دیگر، این نگرانی را تشدید کرد که مخالفت حرفه‌ای با تصمیم‌های سیاسی دولت ممکن است هزینه داشته باشد.
سناتور دموکرات کریس مورفی احتمال داد که برخی از این فرماندهان درباره عملی نبودن طرح‌های جنگی ایران هشدار داده باشند؛ هرچند این ادعا به‌طور مستقل اثبات نشده است.
مسئله اصلی تعداد برکناری‌ها نیست، بلکه معیار آن‌هاست. در یک ارتش حرفه‌ای، فرماندهان باید بتوانند بدون ترس از مجازات سیاسی، درباره خطرات عملیات نظامی، احتمال شکست و پیامدهای انسانی جنگ هشدار دهند.
اگر وفاداری به رئیس‌جمهور جایگزین تخصص واستقلال حرفه‌ای شود، ارتش به‌تدریج از یک نهاد دفاعی به ابزاری برای اجرای اراده سیاسی تبدیل خواهد شد.
از وزیر دفاع تا وزیر جنگ
در ۵ سپتامبر ۲۰۲۵، ترامپ فرمانی امضا کرد که بههگست اجازه استفاده از عنوان «وزیر جنگ» را می‌داد. البته این تغییر جنبه عنوانی داشت و نام قانونی وزارتخانه همچنان وزارت دفاع باقی ماند.
این انتخاب در کنار ادبیات تهاجمی ترامپ و تأکیدهگست بر نمایش قدرت نظامی، صرفاً یک تغییر لفظی به نظر نمی‌رسد. بازگشت به عنوان «وزارت جنگ» نمادی از نگرشی است که قدرت نظامی و تهاجم را بیش از دیپلماسی و بازدارندگی برجسته می‌کند.
جنگ ایران و مسئولیت هگست
جنگ ایران مهم‌ترین آزمون وزارت هگست بوده است. وزیر دفاع فقط مجری دستورات رئیس‌جمهور نیست؛ او مسئول ارزیابی پیامدهای نظامی، حقوقی و انسانی عملیات نیز هست.
پرسش اساسی این است که آیا هگست در برابر تصمیم‌های ترامپ نقش یک مقام مستقل و مسئول را ایفا کرده یا به مجری بی‌چون‌وچرای سیاست‌های کاخ سفید تبدیل شده است؟
در هر جنگی، موفقیت را نمی‌توان صرفاً با تعداداهداف منهدم‌شده یا میزان تخریب سنجید. رعایت قوانین بین‌المللی، حفاظت از غیرنظامیان، تناسب استفاده از زور و پیامدهای بلندمدت منطقه‌ای نیز معیارهای اساسی ارزیابی‌اند.
وزیری که قدرت آتش را جایگزین ارزیابی راهبردیکند، ممکن است کشورش را وارد جنگی پرهزینه کند که پایان و پیامدهای آن قابل پیش‌بینی نیست.
پرونده اطلاعات محرمانه
در مارس ۲۰۲۵، ماجرای افزودن اشتباهی سردبیر نشریه آتلانتیک به یک گروه گفت‌وگوی محرمانه در پیام‌رسان سیگنال، جنجال بزرگی ایجاد کرد. در این گروه، مقام‌های ارشد دولت درباره جزئیات عملیات نظامی آمریکا علیه حوثی‌ها در یمن گفت‌وگو می‌کردند و هگست نیز اطلاعات عملیاتی را به اشتراک گذاشته بود.
این اتفاق پرسش‌های جدی درباره رعایت مقرراتامنیتی و حفاظت از اطلاعات نظامی ایجاد کرد. وزیر دفاعی که مسئولیت حفاظت از اطلاعات حساس و جان نظامیان را بر عهده دارد، نمی‌تواند در برابر چنین بی‌احتیاطی‌هایی از پاسخ‌گویی معاف باشد.
استیضاح؛ افزایش فشار سیاسی
در آوریل ۲۰۲۶، گروهی از نمایندگان دموکرات با ارائه قطعنامه‌ای شش‌ماده‌ای خواستار استیضاح هگست شدند. اتهامات شامل آغاز جنگ بدون مجوز کنگره، نقض قوانین جنگ، به خطر انداختن غیرنظامیان، سوءمدیریت اطلاعات محرمانه و کارشکنی در نظارت کنگره بود.
در ۹ نوامبر ۲۰۲۶، توماس مسی، نماینده جمهوری‌خواهکنتاکی، ابتکار تازه‌ای برای استیضاح هگست با هشت ماده مطرح کرد. این اتهامات علاوه بر جنگ ایران، موضوعاتی چون حملات نظامی آمریکا به یمن، عملیات ونزوئلا و اقدام علیه سناتور مارک کلی را نیز در بر می‌گرفت.
اهمیت سیاسی این اقدام در آن بود که مخالفت باهگست دیگر به دموکرات‌ها محدود نمانده بود. با این حال، مجلس نمایندگان در ۱۰ نوامبر با ارجاع قطعنامه به کمیته، عملاً مانع پیشرفت آن شد و سایر جمهوری‌خواهان از ابتکار مسی حمایت نکردند.
بنابراین، هنوز نمی‌توان از تصویب استیضاح یابرکناری قریب‌الوقوع هگست سخن گفت. با این حال، تغییر احتمالی موازنه قدرت در کنگره پس از انتخابات میان‌دوره‌ای می‌تواند زمینه تحقیقات گسترده‌تر، احضار مقام‌های پنتاگون و جلسات استماع علنی را فراهم کند.
بر اساس قانون اساسی آمریکا، برکناری نهایی وزیرمستلزم محکومیت در سنا با رأی دو سوم سناتورهای حاضر است؛ آستانه‌ای که عبور از آن بسیار دشوار خواهد بود.
نتیجه‌گیری: ارتش آمریکا، نهاد دفاعی یا ابزار قدرت ترامپ؟
پرونده پیت هگست را نباید صرفاً اختلافی دربارهشخصیت و صلاحیت یک وزیر دانست. مسئله اصلی، نگرشی است که وفاداری سیاسی به رئیس‌جمهور را بر استقلال حرفه‌ای ارتش، پاسخ‌گویی عمومی و رعایت محدودیت‌های قانونی مقدم می‌داند.
ارتش حرفه‌ای نهادی نیست که مأموریتش تأمین رضایت رئیس‌جمهور باشد. فرماندهان باید بتوانند درباره غیرعملی بودن یک عملیات، خطر شکست یا پیامدهای انسانی آن هشدار دهند؛ این نه نافرمانی، بلکه بخشی از مسئولیت حرفه‌ای آنان است.
هگست برای حامیان ترامپ نماد بازگرداندن روحیهجنگجویی و اقتدار نظامی است؛ اما برای منتقدان، نماد سیاسی‌شدن ارتش، حذف فرماندهان مستقل، تضعیف نظارت دموکراتیک و عادی‌سازی استفاده تهاجمی از قدرت نظامی است.
ارتش قدرتمند، ارتشی نیست که وزیرش بیشترینشعارهای جنگ‌طلبانه را سر بدهد؛ ارتشی است که فرماندهانش بتوانند حقیقت را بگویند، قانون را رعایت کنند و در برابر تصمیم‌های فاجعه‌بار مقاومت حرفه‌ای نشان دهند.
از این منظر، سرنوشت سیاسی هگست تنها آزمونی برای یک وزیر نیست؛ آزمونی برای میزان استقلال نهادهای نظامی آمریکا در برابر قدرت‌طلبی دونالد ترامپ نیز هست .
مسعود شب افروز
نوامبر ۲۰۲۶
چاپ
افزودن دیدگاه جدید