Julio 2019

نسخهٔ پایانی پیش نهادهای مصوب کمیسیون برای تصمیم گیری در نخستین کنگرهٔ حزب.  

ناصر در سال ۱۳۶۱، در حالی‌که همسرش شش ماه باردار بود، مجدداً توسط دژخیمان جمهوری اسلامی دستگیر شد، و پس از تحمل شکنجه های جسمی و روحی در اسفند سال ۶۳ ازادگردید. به دنبال مهاجرت به کشور کانادا، با باور بر اندیشه های بشردوستانه، به فعالیت‌های سیاسی خود ادامه داد و با تشکیل حزب چپ ایران (فدائیان خلق) به این حزب پیوست.

در این شماره می خوانید:

استبداد خطرناکتر از دشمن خارجی است!
بیم و امید در زمانۀ اتوماسیون انبوه: مباحثه در آیندۀ کار- بخش یازدهم
دستفروشی جرم نیست
جنبش کارگری و مبارزه برای دموکراسی در نیجریه - بخش هفتم
این امامزادە کور می کند اما شفا نمی دهد!
برگهایی از تاریخ جنبش سندیکایی کارگران ایران – ٢٠

حزب چپ با پذیرش استقرار یک "جمهوری سکولار و دمکرات" پس از دوران گذار نه تنها در جهت مبارزه برای سوسیالیسم گامی‌برنخواهد داشت، بلکه با چنین استراتژی نخواهد توانست متحدانی در میان جریان های چپ بیابد، زیرا جریان های چپ نه تنها خواهان سرنگونی و عبور از کلیت حکومت اسلامی‌ اند، بلکه با پایبندی بر عدالت اجتماعی و تامین منافع طبقات محروم در پی آنند تا مبارزات خود را در جهت استقرار اشکالی از جمهوری با ساختاری شورایی و غیر متمرکز، جغرافیایی یا منطقه ای پیش برند.

سخنرانان:

بهروز خلیق – عضو هیئت سیاسی - اجرایی حزب چپ ایران (فدائیان خلق)
حسن زهتاب - عضو شورای مرکزی حزب چپ ایران (فدائیان خلق)
مسعود فتحی - عضو هیئت سیاسی - اجرایی حزب چپ ایران (فدائیان خلق)

تجربه‌ زمامداریِ دولت‌های جناح چپ در آمریکای لاتین حاوی درس های مهمی برای چپ ایران است؛ یکی از مهمترین این تجربیات، یعنی انتخاب "الگوی نو - توسعه‌گرایی" توسط این دولت‌ها است.

فعالیت در جامعه‌ی مدنی برای جایگزینی هژمونی طبقه‌ی مسلط با ارزش‌های ترقی‌خواهانه به‌مراتب می‌توانست مهم‌تر از کسب یکی دو کرسی بیش‌تر در پارلمان باشد. این کار نیاز به ایجاد تشکل‌های خودمختارِ محلی و فراگیری از ابتکارات آن‌ها در پیشبرد سیاست‌های حزب و انطباق این سیاست‌ها با شرایط متغیر بود. اما هرچه بیش‌تر این احزاب در فعالیت‌های پارلمانی و زدوبندهای مربوط به آن درگیر می‌شدند، کم‌تر به فعالیت‌های جامعه‌ی مدنی توجه می‌کردند، و پایه‌ی مردمی‌شان بیش از بیش مجذوب فرهنگ، ارزش‌ها و هژمونیِ مسلط می‌شد.