کارگری

راە حل برای خلاصی از فقر و استبداد خود شما کارگران، معلمان، کارمندان حقوق بگیر، بازنشستگان و سایر بی چیزان و محروم شدگان از رفاە و آزادی هستید. افزایش دستمزد و زندگی فراتر از خط بقا و فقر حق مسلم و مطالبە مشترک شماست. شما مطالبات مشترک دیگری هم دارید کە هر یک بە تنهایی برای پیوند خوردن شما کافی است. اگر می خواهید بە خواست های مشترک تان برسید، ضرورت اکید دارد کە متحد و همراە بشوید و بە صورت دستە جمعی اقدام بە اعتراض کنید.
در روزهای آیندە کە معلمان می خواهند اعتراض کنند، شما هم تلاش کنید با آنان بە هر شکلی کە می توانید همراە شوید. این می تواند آغازی برای حرکات مطالباتی جمعی شما بشود.

کوتاه این که به جز راجرز، که به خوبی می‌دانست کار بی ثبات نه پدیده ای جدید است و نه غربی، اکثر تحقیقات اجتماعی - اقتصادی و حقوقی دهه 1990 و اوایل دهه 2000 در مطالعۀ کار بی ثبات رویکردی اروپامحور و بی التفاوت به جهات جنسیتی را پیشه کردند و همین رویکرد را ادامه دادند: رویکردی مبتنی بر وجود "مناسبات استخدامی استاندارد" در به اصطلاح "عصر طلایی سرمایه داری"، که به رغم منشأ اکیداً غربی و و حتی محدود به اروپای غربی، معمولاً به عنوان یک واقعیت جهانی و همیشگی تلقی می شد...

راە عملی برچیدن بساط شرکتهای پیمانکاری در مشاغلی کە ماهیت مستمر دارد همان اعتصاب کارگران پیمانی نفت بود کە متاسفانە بە دلیل نداشتن تشکیلات منسجم و پایدار و توطئە هایی کە دولت و کارفرمایان و وابستگان شان بە راە انداختند، نا کام ماند. اکنون اما سازماندهی کارگران پیمانی با اجتناب از خطاهای اعتصاب گذشتە و تدارک یک اعتصاب سراسری دیگر یگانە راهی است کە در مقابل کارگران پیمانی قرار دارد.

معلمان و فرهنگیان بار دیگر برای گرفتن حق شان تحصن می کنند و بە خیابان می آیند
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان با انتشار فراخوانی در کانال تلگرامی رسمی خود از معلمان دعوت نمودە تا در روزهای شنبە و یک شنبە ٩ و ١٠ بهمن آموزش حضوری و مجازی در کلیە مدارس و تمام مقاطع از شهر تا روستا را تعطیل کنند و در ١١ بهمن در تهران مقابل مجلس و درمراکز استانها مقابل ادارە کل آموزش و پرورش و در شهرستانها مقابل ادارە آموزش و پرورش تجمع کنند.

نتیجە اینکە حکومت نە قصد کنار آمدن با مردم و خواستە هایشان را دارد و نە کارآیی لازم برای حل بحرانها و مشکلات فلج کنندە کشور را، بهمین جهت نباید فریب اظهارات و وعدەهای کاذب مقامات دولتی و حکومتی مبنی بر حل مشکلات و بهبود شرایط اقتصادی و سیاسی را خورد. ادامە و گسترش مبارزات و سازماندهی هر چە جمعی تر اعتراضات همراە با آگاە کردن افرادی کە ممکن است فریب وعدەهای دروغ حکومت را بخورند، موثرترین شیوەی مبارزاتی برای رهایی از فقر و استبداد و نیل بە آزادی و دمکراسی است.

در اواخر دهۀ 90 قرن گذشته پژوهش جامع دیگری در بارۀ تحول کار و آیندۀ قانون کار، زیر نام "گزارش ساپیوت"، و به فرمودۀ کمیسیون اروپا انجام گرفته بود. این پژوهش، با تحلیل تغییرات واقع در قوانین کار کشورهای اروپائی بین سالهای دودهۀ 1980 و 1990، به صراحت وجود یک مدل استخدامی را، که همان استخدام دائمی و تمام وقت باشد، مدل نمونه وار یا استاندارد اعلام می کرد، و تحقیق در تحول "اشکال جدید" استخدام همچون استخدام موقت و نیمه وقت عملاً یکی از از اهداف اصلی آن بود.

حالا گیریم کە فرضیات این نوشتە درست باشد، ولی چرا باید تاوان این بحرانهایی را کە حکومت خلق کردە است کسانی بپردازند کە نە نقشی در خلق این بحرانها داشتەاند، بلکە قربانیانآن آن بودەاند بپردازند؟ نویسندە در این مقالە طولانی با افزایش حقوق های زیر خط یا بقول یکی از رهبران اتاق بازرگانی زیر خط "مرگ" سرسختانە مخالفت می کند، اما نمی گوید تکلیف مردمی کە بخاطر فقر و نداری کارشان بە اتوبوس خوابی و مترو خوابی و گور خوابی کشیدە چیست. ایشان کە این همە نگران تورم زا بودن دستمزدهای چند غازی هستند چرا...

در هفتە های اخیر در پی تصویب ١٠ درصد بە حقوق کارکنان دولت در سال آیندە هر هفتە گروهی از کارکنان دولت با برگزاری تجمع و اعتصاب بە این مبلغ ناچیز اعتراض کردەاند. دو هفتە پیش کارکنان دادگستری در ١٠ شهر برای نشان دادن اعتراض و مخالفت شان با این تصمیم مجلس بە خیابان آمدند و یا در تعدادی از شهرها اعتصاب و تعدادی نیز تهدید بە استعفا کردند. در اثر این اعتراض جمعی و گستردە مجلس عقب نشینی کرد و لایحە افزایش حقوق کارکنان دادگستری را کە رد کردە بود مجبور شد در دستور قرار دهد. آری اعتراض موثر است و هرچە جمعی تر و مصممانە تر باشد، زودتر بە نتیجە می رسد.

از آن موقع تا همین الان سرمایە داران طرفدار آزاد سازی قیمتها و منجمد کردن دستمزدها بە مردم وعدە، ارزانی ووفور نعمت می دهند، اما سال بە سال وضع مردم بدتر شدە است و وضع آنهایی کە این وعدە ها را دادە و می دهند سال بە سال بهتر شدە است.
تا دوهفتە پیش همە آنان دادن یارانە و اختصاص ارز ٤٢٠٠ تومانی را گدا پروری می خواندند و خواهان آزادی قیمتها و حذف ارز ترجیحی بودند، حالا از فائزە رفسنجانی گرفتە تا روسای ثروتمند اتاق های بازرگانی، خواستار پرداخت یارانە بە تولید کنندگان یا در واقع ثروتمندان بە جای مردمی کە آنها را بە مرز گرسنگی کشاندەاند شدەاند. 

به نظر می رسد مباحثات اخیر و پیشتر در بارۀ سرمایه داری، از چند نقطه نظر همگی با کار بی ثبات مرتبط بوده اند. اولاً برخی از مؤلفان بر رابطۀ محکم بین انواع جدید کار بی ثبات و روندهای بحران و بازسازی سرمایه تأکید کرده اند. صحت این ارتباط هم در جریان بحران سالهای 70 فرن گذشته و هم در جریان بحران جهانی 2008 به اثبات رسیده است، و ای بسا که مطالعات بعدی تأثیر بحرانهای 1929 و اواخر قرن نوزده را نیز در بروز انواع بیشتری از کار بی ثبات آشکار کنند. برخی از پژوهشگران کار بی ثبات را به عنوان محصول خاص تحولات "اخیر"، "بالغ"، "پیشرفته"، "نئولیبرالی" و ... سرمایه داری تلقی کرده اند، در حالی که بیشتر آنان برای فهم نقش آن از منظر بلندمدت تاریخی کوششی نکرده اند.

این موارد البتە تنها نقاط قوت و آموزندە حرکت سراسری معلمان نیستند. موارد دیگری هم وجود دارند کە مطرح خواهند شد. راە کار ها ی موثر و کارآمد مبارزاتی در حین مبارزات تودەای است کە تدریجا کشف و ابداع و بکار گرفتە می شوند و رهبران جنبش ها نیز در جریان مبارزە است کە تربیت می شوند. حرکتهای اعتراضی و مبارزاتی پیشین معلمان تجربیات گرانقدری برای ستمدیدگان بە ارمغان آوردند. اینبار نیز تظاهرات سراسری فرهنگیان تجربیات و اندوختە های ارزشمند دیگری از خود برای جنبش های اجتماعی مردمی بە ارمغان آورد. تجربیاتی کە اگر بە درستی آموختە و بە کار گرفتە شوند، کامیابی جنبش ها در رسیدن بە اهداف اشان را تسریع خواهند کرد.

این چهارمین اعتراض سراسری طی دو ماە گذشتە است کە با موفقیعت برگزارشدەاند و تاثیرات غیر قابل انکاری از خود بجای گذاشتە و نگاە های همە آزادیخواهان و عدالت پژوهان را متوجە خود کردەاند.
تظاهر کنندگان در شهرهای مختلف علاوە بر اعتراض نسبت بە بی تفاوتی دولت بە خواستە های شان، بر ادامە و گسترش مبارزات شان تا رسیدن بە خواستە های خود  تاکید دوبارە نمودند. آزادی معلمان زندانی در اجتماعات اعتراضی این بار نیز چون دفعات پیش طنین انداز شد و طنین آن در سراسر کشور پژواک یافت و امید بە آزادی زندانیان سیاسی از طریق مبارزە را دو چندان کرد.

در شرایط کنونی آن عاملی کە می تواند موجب توقف رویکرد شوک درمانی و آزاد سازی قیمت ها گردد، گسترش اعتراضات مطالباتی کارگران و مزد بگیران و تلاش برای جلب همراهی همە گروە هایی است کە از از این رویکردها بیشترین آسیب را خواهند دید. روشنفکران خواهان عدالت و آزادیخواهان مخالف شوک درمانی نباید بە انتقاد صرف از این سیاستها اکتفا کنند، آنان باید نقش درخوری در بسیج و سازماندهی نیروهای عدالتخواە علیە این سیاستها بە عهدە بگیرند و از مبارزات و اعتراضات گروە هایی کە مبارزات شان مضمون عدالتخواهانە دارد دفاع  نمایند. انتقاد صرف نە تا کنون اثری در جلوگیری از اجرای سیاستهای این چنینی داشتە و نە از این بە بعد هم خواهد داشت. زمان عمل است!

پژوهندگان دیگری چون دِ ویتو (De Vito)، بوریس و کسلر-هاریس (Kessler-Harris) نیز، در پژوهشهایشان بر این نکته انگشت گذاشته اند که چرخشهای جهانی و جنسیتی در تاریخ کار، موجب تغییر ساختار کار و سپس بازتعریف مفاهیم "کار" و "غیرکاری" (اوقات نامرتبط به کار: non-work) به وسیعترین و محدودترین معنا شده بوده اند. تا همین چند دهه پیش نوع ایدئال کار "کار (آزاد) دستمزدی" در صنعت بود که در اروپای غربی و آمریکای شمالی یک قاعده تلقی می شد.

هیچ کارگری با وجود این همە تهدیدها سرش برای اعتصاب درد نمی کند. اما وقتی کە کارفرمایان متکی بە حمایت نهادهای فاسد حکومتی حقوق کارگر را لگد مال می کنند و مراجعات کارگران بە نهادهایی کە موظف بە پیگری شکایات کارگران هستند بی نتیجە می ماند، راە دیگری برای احقاق حق بە غیر از اعتصاب و اعتراض خیابانی باقی نمی ماند. با این وصف اعتصاب های کارگری در ایران علاوە بر اینکە وسیلە احقاق حق است اعتراض بە فساد ساختاری  و مبارزە با ارگان های قدرت و لاجرم سیستم حاکم نیز هست. هم از این روست کە اعتراضات صنفی هر روز کە می گذرد بە ناگریز بیشتر از پیش صنفی- سیاسی می شوند و کارگران و مزدبگیران نیز بە تبع آن سیاسی می شوند. 

انتظار می رود بعد از وعدە افزایش تنها ١٠ درصد بە حقوق سال آیندە کارکنان دولت موجی از نارضایتی و خشم نسبت بە این افزایش اسمی ناچیز در میان کارمندان شاغل و بازنشستە شکل بگیرد کە در هفتە های آتی بە اعتراضات گستردەای منجر شود. این اعتراضات از آنجا کە اکثر کارکنان دولت فاقد تشکل هستند،عمدتا خود بخودی، نامنسجم و پراکندە خواهند بود و لاجرم تاثیرات شان نیز اندک خواهد بود.

افزایش ارادە گرایانە قیمتها در شرایطی کە تناسبی میان درآمد و قدرت خرید مردم با قیمتها و هزینە های وجود ندارد اگر بە شورش و انقلاب منجر هم نشود، بە رکود اقتصادی و نا امنی اجتماعی و رشد بزەکاری و افزایش جرم و جنایت و دەها معضل دیگر حتما دامن خواهد زد.

آیا کار بی ثبات محصول شرایط تاریخی خاصی مانند پست فوردیسم و ​​نئولیبرالیسم است یا یک قاعدۀ واقعی در نظام سرمایه داری است، و این به اصطلاح «مدل اشتغال استاندارد» است که در واقع استثنائی تاریخی است؟
این مقاله تفاسیر مختلفی را که از نقش کار بی ثبات در تاریخ سرمایه داری در دو دهه گذشته توسط محققان اجتماعی-اقتصادی، حقوقی و اخیراً توسط مورخان، و محققان فمینیسم و پسااستعمار ارائه شده اند، با هم مقایسه می کند و در برابر هم می نهد. هدف این بحث اثبات نسبیت مفاهیم قاعده و استثنا است،

دولت اگر می خواهند بدهی های سرمایەداران بە خودش را ببخشد، مسئلە دیگری است. اما حق بخشیدن بدهی آنان بە تامین اجتماعی را ندارد و باید بدهی آنان را خودش بە تامین اجتماعی وبە کارگران راسا بپردازد.
اقدامات ضد کارگری مجلس فرمایشی با طرح لوایح جدید روز بە روز بیشتر می شود. از زمان تشکیل این مجلس تا کنون چندین طرح و لایحە ضد کارگری توسط اعضای گزینە شدە آن تهیە شدە کە هریک از دیگری ظالمانەتر هستند.

نکتە قابل تامل و مهم در تجمع های اعتراضی بازنشستگان حضور بازنشستگان، فرهنگی، تامین اجتماعی و لشگری و کشوری حول خواستە های مشترک و اولین حرکت در نوع خود بود. تاکید در قطعنامە تظاهرات بر اتحاد همە مزدبگیران و بازنشستگان، حمایت از مطالبات کارگران و مزدبگیران، افزایش دستمزد و حقوق بازنشستگان و شاغلین و تشکیل تشکلهای مستقل مواردی هستند حاکی از روحیە حاکم بر تجمع های ٧ دیماە و گامی است بە پیش در جهت همبستگی و برپایی اعتراضات مشترک بین زحمتکشان.

آزادی سایر معلمان زندانی و همچنین پذیرش سایر خواستە های معلمان با تداوم اعتراضات سازمان یافتە و همبستگی میان معلمان و فرهنگیان است کە میسر خواهد شد و نە با کشاندن اعتراضات در تالارها و سمینارها برای چانە زنی های تکراری و بی نتیجە. مذاکرە زمانی کارآیی پیدا می کند کە تودەها در صحنە و خیابان حضور داشتە باشند و بە صورت تضمینی برای موفقیعت نمایندگان شان کە در حال مذاکرە با مقامات دولتی هستند باشند. حکومت در صورتی کە فشار خیابان پر زور باشد و نتواند بر آن غالب شود در مذاکرە مجبور است عقب نشینی کند و تن بە تعهداتی بدهد کە در مشی چانە زنی زیر بار آنها نرفتە و نخواهد رفت.

جنبش تعاونی امروزی قرنها تاریخ را به دنبال خود دارد. در عین حال جنبش نوینی از یک نسل نو است. این جنبش، همچون هر جنبش اجتماعی دیگری، فراز و فرود دارد، سر برمی کشد و فروکش می کند. اهداف عمیق آن یک بار برای همیشه کسب نخواهند شد، زیرا جامعه مدام در حال تغییر است: تمام اهداف اجتماعی باید مدام تجدید گردند، و تمام جنبشهای اجتماعی باید از دوره های نوسازی گذر کنند

متاسفانە تا وقتی کە کارگرتشکل ندارد و خودش را متشکل و متحد نکردە باشد نباید انتظار داشتە باشد کە از این وضعیت جهنمی کە برایش رژیم ستمگر و عدالت ستیز ایجاد کردە خلاصی پیدا کند.  باید متشکل شد و بە تشکلهای مستقل موجود پیوست و آنها را تقویت کرد و مبارزە برای رهایی را از طریق تشکلها پیش برد.

این بار دایرە تلاشها برای جلوگیری از برگزاری موفقیعت آمیز محدود بە نهادهای سرکوب نبود. برای جلوگیری از این حرکت برخی از عناصر تشکلهای وابستە بە حکومت را وسیعتر از گذشتە بە میدان آوردە بودند. این افراد همانهایی بودند کە با خیابانی کردن مبارزات مطالباتی بە بهانە های مختلف هموارە مخالف و بە چانە زنی با بالایی ها اعتقاد دارند. اغراق نیست اگر گفتە شود این تشکلها کە حکم کبریت بی خطر برای حکومت را دارند آرزوی ناکامی این فراخوان را داشتە و دارند. زیرا کامیابی حرکت های خیابانی و استقبال فرهنگیان از فراخوان شورای هماهنگی، بە منزلە شکست مش آنان و...

مردم خاصە کارگران و بازنشستگان و کارکنان دولت کە بیشترین زیان و رنج از بابت بودجە فلاکت بار دولت را می خواهند بە آنان تحمیل کنند، از هم اکنون باید بە صورت هرچە جمعی تر علیە دولت و بودجە فلاکت آور آن بە اعتراض و مبارزە برخیزند و خواستار قطع بودجە های نجومی بە نیروهای سرکوبگر و نهادهای انگلی و مفتخور همچون حوزەهای علمیە، صدا و سیما و سایر نهادهای حکومتی و اختصاص آن  برای بهبود دستمزد و حقوق مزدبگیران ومعیشت دیگر تهی دستان شهری و روستایی بشوند. متاسفانە راە دیگری برای خلاصی از این وضع و نیفتادن در دام فقر و تنگدستی بیشتر و گرسنگی جز همبستگی و مبارزە دستە جمعی نیست. 

موج اخیر اشغال کارخانه ها، پس از موج نخستین سالهای قرن حاضر، در سال 2007 در اونتاریو برخاست، زمانی که کارگران دست به اشغال سه کارخانۀ بسته شده زدند و صاحب آنها را مجبور به قرارداد پرداخت سنوات کار کردند. در بدو امر هیچ طرحی برای بازگشائی این کارخانه ها به عنوان تعاونی وجود نداشت. این ایده در سال 2008 در شیکاگو در امریکا پا گرفت. 200 کارگر که عضو اتحادیۀ کارگران متحدۀ صنایع برق بودند، دست به اشغال یک کارخانه در مجتمع بسته شدۀ "دروپنجره سازی ریپابلیک" زدند، خواهان پردخت حق تعطیلات و سنوات خود و ادامۀ عملیات کارخانه  شدند. 

از اینها کە بگذریم اعتصاب و اعتراض معلمان حاوی اطلاعات و تجربیات بسیار آموزندە و ارزندەای است برای کارگران و سایر مزدبگیران و آن گروە از تشکلهای کە بە الزامات فعالیت اتحادیەای کە ضامن بقا و موفقیعت و اعتبار هر اتحادیە ای است توجە ندارند.
این حرکت نقش و اهمیت تشکلیابی مستقلانە سراسری در سرنوشت مبارزات زحمتکشان را در عمل بە اثبات رساند. بی ثمر بودن چانە زنی با بالایی ها را عیان کرد و برتری راە کار مبارزە خیابانی و از پائین را برجستە کرد. 

مبارزە معلمان اگر چە با تصویب لایحە تعدیل شدە گامی بە پیش رفتە است کە در اثر آن حقوق معلمان اندکی افزایش می یابد، با این وصف اما مبارزە آنان تا رسیدن بە رتبە بندی واقعی و سایر مطالبات دیگرشان همچنان کە شاهد آن در روزهای بعد از رتبە بندی بودەایم ادامە خواهد یافت و تهدید و سرکوب هم نخواهد توانست ارادە آنان برای پیگری حقوق شان را درهم بشکند. معلمان و فرهنگیان قادر خواهند بود با تقویت تشکلهای مستقل و مبارز خود و حفظ و گسترش اتحاد و همبستگی این راە دشوار را بپیمایند. اعتصاب و اعتراض سە روزە آنان نشان داد کە توان و ظرفیت انجام این کار را دارند.

حال کە مسئلە و دغدغە اصلی همە مزد و حقوق بگیران افزایش دستمزد و حقوق و تامین معیشت است و بهانە دولت تحریم هاست، راە ثمربخش برای رسیدن بە این مطالبە اساسی سازماندهی اعتراضات مشترک و همزمان مزد و حقوق بگیران و بە چالش کشیدن سیاستهای ویرانگر رژیم کە فقر و فلاکت را بر اکثریت بزرگ مزد و حقوق بگیران تحمیل کردە خاصە فشار بە حکومت برای بازگشت بە برجام است. سکوت و انفعال و پراکندگی تنها بە ادامە سیاستهای ضد مردمی تا کنونی رژیم و وخییمتر وتحمل ناپذیرتر شدن اوضاع و تشدید سرکوب منجر خواهد شد.

جنبش  [اشغال] خانه های شهری مبتنی بر حق سکونت جنبۀ قانونی یافته است. این حق معمولاً بر زمین‌های دولتی یا زمین های بی صاحب قانونی اعمال می شود. کسی، مثلاً اشغال کنندۀ یک قطعه زمین، به ازای کار و زحمتی که در یک دوره زمانی معین، معمولاً 10 سال، برای آباد کردن آن می کشد، مالکیت زمین یا خرا به دست می آورد. در بسیاری از موارد افرادی که دست به اشغال خانه می زنند و در آن ساکن می شوند، صاحب خانه می شوند. حقوق اشغال کنندگان و "اشغال نشینی" قرنهاست که بخشی از قوانین عمومی ایالات متحده و بریتانیا را تشکیل می دهد و عمیقاً در تاریخ آمریکا جا افتاده است.

کارگران و مزدبگیران با گسترش مبارزە و متشکل شدن در تشکلهای مستقل کارگری است کە می توانند، تعرض دولتهای سرمایە داری را پس برانند و حقوق سندیکایی و اجتماعی شان را چنانکە شایستە است ارتقا دهند. هم اکنون آنها دارند در سراسر کشور این کار مهم را همە روزە پیش می برند. اگر تردیدی در مجلس و نهادهای قدرت برای تصویب قوانین جدید ضد کارگری بوجود می آید و افراطی ترین جناح های حکومتی را وا می دارد کە قوانین را در نهادهای وابستە بە وزارت کار و بە شکل غیر قانونی بە تصویب برسانند، نتیجە همین مبارزات کارگری است کە سراسر کشور را در برگرفتە و همە روزە در حال رشد و شکوفایی است و نە نق و لاف زنی های سر سپردگان حکومتی در تشکلهای کارگری حکومتی.

اعتصاب شکوهمند و حق طلبانە ٢هزار کارگر معدن مس سونگون در بعد از ظهر ١٤ آذر پس ازقریب سە هفتە مبارزە جانانە و متحدانە با عقب نشینی مدیریت و کارفرما در مقابل کارگران پایان یافت. حتی محاصرە معدن توسط نیروهای سرکوبگر حکومتی، بستن آب و نان بە روی کارگران و سوء قصد بە کارگرانی کە در حال راهپیمایی در محل و پیرامون معدن بودند، هیچ کدام نتوانستند کارگران را مرعوب و وادار بە تسلیم کند. همسان سازی و افزایش دستمزد و استخدام رسمی و اجرای طبقە بندی مهمترین مطالبات کارگران معدن مس سونگون و انگیزە اعتصاب آنان بود. 

برای آگاهی شما متذکر می شویم که "هیات تجدید نطر بررسی تخلفات وزارت آموزش و پرورش" تصمیم نهایی خود را در مورد وضعیت شغلی محمد حبیبی، عضو هیات مدیره و سخنگوی کانون صنفی معلمان تهران، اعلام کرد. این هیات حکم اخراج محمد حبیبی از کار معلمی را با پرداخت مبلغی به عنوان خسارت صادر نمود. بنا به این حکم، محمد حبیبی برای همیشه از تدریس در بخش آموزش عمومی در ایران محروم شده است.

جنبش کارگری ايران در يکی از سخت ترين دوران فعالیت خود قرار دارد. وضعيت جنبش کارگری ايران، با توجه به حضور سنگین پاندمی کرونا در کشور و با وجود تلاش ها و اقدامات سندیکاهای مستقل کارگری مانند سندیکای کارگران شرکت توسعه نیشکر هفت تپه، معلمین و سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه در ایران وخیم تر شده و آزار و اذيت فعالان کارگری شدت گرفته است.

مطالبات مردم در اصفهان و در چهار گوشە ایران تا پاسخ نگیرند سر جایشان خواهند ماند و مبارزە برای متحقق کردن آنها نیز بە رغم سرکوبها تداوم خواهد یافت. کما اینکە سرکوب های خونین جنبشها، خیزشها و اعتراضات یک دهە گذشتە مبارزە برای رسیدن بە مطالبات متحقق نشدە نە تنها پایان نیافتە بلکە دو چنان ببیشتر شدە است. کشاورزان و مردم اصفهان مرعوب این جنایات نخواهند شد و رژیم یقین بدارد کە آنان ساکت نخواهند ماند. با وجود اینکە عدەای از مردم چشم و بعضی ها هم جان عزیزشان را در راە حق خواهی از دست دادند، با این همە بازندە اصلی این رویداد مهم سیاسی – اجتماعی کسی غیر از خود رژیم جنایتکار حاکم نیست.