شب

شب 

شب طولانی بود و خوب نخوابیدم، تنها چهار ساعت توانستم چشم روی هم بگذارم، از تخت پائین می آیم، دلشوره ی عمیقی در دل دارم، نمیدانم چه است، احساس می کنم یا در انتظار هستم تا اتفاقی بیافتد، اما چه اتفاقی...روزها زیادی یکنواخت شده اند... پشت پنجره می روم، ابرِ نیمه سیاهی خورشید را در آغوش گرفته و نمی گذارد صبح را روشنتر از صبح کند... با کدام سر ناسازگاری دارد، صبح یا خورشید، از نیت او خبر ندارم، نمی خواهم بدانم، دقایقی بیحرکت خیره به آنچه که در بیرون از پنجره می گذرد می ایستم، تماشگر جدال ابر و خورشید هستم. 

پشت به آن دو می کنم و آنها را به حال خود می گذارم. میروم تا قهوه ای برای خود درست کنم تا شاید تلخی قهوه دلشوره گیم را تسکین بخشد، تلخی در مقابل دلشورگی...

به پشت پنجره برمی گردم، هنوز در جدال هستند، کدام یک از آنها پیروز بیرون خواهد آمد.

سیگاری چاشنی قهوه می کنم. پوکی به سیگار می زنم، دود سیگار را با جرعه ای از قهوه می پوشانم تا از ابر تقلید کرده باشم. سیگار و قهوه ترکیب خوبی برای شکم خالی نیست، تهوع را حس می کنم اما اهمیتی به آن نمی دهم... 

روزها زیادی یکنواخت شده است...

 تهوع هم همانند روزهای یکنواخت می ماند...

 افق دیدم کوتاه تر و کوتاه تر می شود، قهوه سرد شده و سیگار به انتهای راه رسیده، دیگر نشانی نه از خورشید است و نه از ابری که او را در خود گرفته بود، تاریکی دوباره برگشته بود تا یک روز یکنواخت را کامل کند.

پایان تابستان ۲۰۲۶

محمود میرمالک ثانی