ژوئن 2026

کسانی که به نام نمایندگان کارگر در ترکیب هیئت نمایندگی دولت ایران عازم کنفرانس سالانه سازمان بین‌المللی کار می‌شوند، نمایندگان واقعی و مستقل کارگران ایران نیستند. آن‌ها دست‌نشاندگان و حامیان دولتمردان و سرمایه‌داران حاکم بر کشور و همان کسانی هستند که در سرکوب حقوق سندیکایی و اجتماعی کارگران با آنان همدست‌اند و به هیچ روی منافع و حقوق کارگران و مزدبگیران ایران را نمایندگی نمی‌کنند.

کانون نویسندگان ایران، به تأسی از بیانیه‌های پیشین خود، تجاوز آمریکا و اسراییل به ایران و سانسور و سرکوب دهشتناک حکومتی را محکوم می‌کند و بار دیگر بر این حقیقت پای می‌فشارد که مردم هرگز ناچار نیستند میان قدرت‌های غارتگر و حکومت سرکوبگر یکی را برگزینند. سرنوشت محتوم جامعه رجعت از سیه‌روزی اکنون به اوهام گذشته نیست. مردم تنها مالکان سرنوشت خویش‌اند ...

در شرایطی که اپوزیسیون ایران سال‌ها از پراکندگی، رقابت‌های فرسایشی و فرهنگ حذف متقابل آسیب دیده است، شکل‌گیری چنین پلتفرمی را می‌توان تلاشی در جهت عبور از این چرخه فرساینده دانست. تجربه‌های گذشته نشان داده‌اند که هیچ جریان سیاسی به تنهایی قادر به نمایندگی همه جامعه ایران نیست و موفقیت هر پروژه دموکراتیک در گرو توانایی ایجاد همکاری میان نیروهای متنوع سیاسی و مدنی است .

محتمل‌‌ترین چشم ‌انداز کوتاه‌ مدت نه جنگی فراگیر و تعیین‌کنندە  و نه حل کامل بحران‌‌ها، بلکه تداوم آتش‌بس نااستوار همراه با تشدید فشارهای اقتصادی و افزایش تدریجی مطالبات اجتماعی و سیاسی  است.
 جان کلام آن‌که سرنوشت تحولات آینده بیش از هر چیز به این بستگی خواهد داشت که آیا ساختار سیاسی قادر خواهد بود برای بحران معیشت و تبعیض‌‌های گوناگون پاسخی مؤثر ارائه کند یا خیر. تا زمانی که این دو مسئله حل نشوند، زمینه‌های نارضایتی اجتماعی هم‌چنان پابرجا خواهد ماند و امکان ظهور موج‌‌های جدید مطالبه‌گری و شکل‌گیری جنبش‌‌ها در اشکال مختلف وجود خواهد داشت.

جمهوری اسلامی بیش از آنکه یک دولت متعارف باشد، به شبکه‌ای از منافع، نهادها و نیروهای سازمان‌یافته تبدیل شده است؛ شبکه‌ای که در تار و پود اقتصاد، سیاست و جامعه ایران ریشه دوانده است. از این رو، هرگونه تحلیل درباره آینده ایران ـ چه در جهت اصلاح، چه گذار و چه تداوم وضع موجود ـ نیازمند درک این معماری پیچیده قدرت است. بدون فهم رابطه میان این چهار ستون، تحلیل جمهوری اسلامی به سطح دولت رسمی یا رقابت‌های جناحی تقلیل خواهد یافت و از درک سازوکار واقعی قدرت باز خواهد ماند.

مبارزه با قتل‌های ناموسی، مبارزه‌ای برای دفاع از حق زندگی، آزادی و کرامت انسانی است. این مبارزه نه تنها زنان را از چرخه خشونت نجات می‌دهد، بلکه مردان را نیز از زندان نقش‌های تحمیلی و فرهنگ مردسالارانه رها می‌سازد. مردی که در برابر قتل ناموسی سکوت می‌کند یا آن را صرفاً «مسئله‌ای فرهنگی» می‌داند که به او ارتباطی ندارد، نمی‌تواند مدعی برابری‌خواهی باشد.

در نهایت، دوگانه ‌سازی را باید هم ابزار ساده‌ سازی شناختی و هم ابزار سیاسی قدرت دانست. این فرایند زمانی خطرناک ‌تر می‌شود که روایت مسلط، خود را حقیقت نهایی معرفی کند و دیگر روایت‌ها را نه متفاوت، بلکه باطل، تهدید کننده و نامشروع بداند. در برابر چنین وضعیتی، تنها پذیرش پیچیدگی، امکان نقد، تحمل ابهام، گفت‌وگوی چند صدایی و به‌رسمیت ‌شناختن تکثر هویت‌ها و روایت‌هاست که می‌تواند از فروغلتیدن جامعه به قطب‌بندی‌های سخت و خشونت‌زا جلوگیری کند.

نقد سیاست‌های جنگ‌طلبانه اسرائیل، مخالفت با تحریم‌های فراگیر آمریکا و دفاع از حل‌وفصل مسالمت‌آمیز اختلافات، صرفاً دفاع از یک کشور یا یک حکومت نیست ، بلکه دفاع از اصولی است که بدون آنها نه عدالت و همریستی و نه حقوق و قوانین بین الملل معنایی خواهد داشت و نه صلحی پایدار برای ملت‌های منطقه و جهان قابل تصور خواهد بود.