Septiembre 2020

در این اوضاع و احوال جنبشهای کارگری در شمال جهانی بر سر یک دوراهی قرار دارند. در دهه های اخیر تعدادی از اتحادیه ها و فدراسیونهای کارگری به اهمیت گسترش تماسهای خود در میان جمعیت فزایندۀ مهاجران پی برده اند. بسیاری از آنها موضع همبسته ای را با کارگران مهاجر اخذ کرده و به تحولاتی که فوقاً توضیح داده شدند، کمک کرده اند. اما این تغییرات در همۀ بخشهای کار سازمانیافته پذیرفته نشده اند. این واقعیت را ما چندی پیش در صندوقهای انتخابات در آلمان، امریکا و برخی دیگر از کشورها دیدیم که پوپولیستهای راست راهشان را به میان اعضای اتحادیه ها نیز گشوده اند.

مهاجرین که به دنبال کار در مراکز تایلند می گردند به کمبود نیروی کار در مای سوت افزوده اند، درخواست صاحبان کسب و کار های محلی و مسيولین دولتی را بلند می کند که خواستار منع فرار مهاجرین حتی آنها که مجوز اقامت و کار دارند از مناطق مرزی می شوند. بنابراین تحرک کارگران، سازمان محیطی-مکانی سرمایه در مرز و فرامرز را تهدید کرده تا با احضار هژمونی گزینشی دیگری که قبلاً در کامبوج امتحان شده است برای استفاده در تایلند به کار گیرند.

آنهایی کە امروز علیە زندگی زیر خط فقر بە اعتراض برخاستەاند هنگامی کە می بینند گوش شنوایی برای شنیدن صدای شان در میان حاکمان پیدا نمی شود بە جنبش روی می آورند. اکنون جامعە بە چنین مرحلەای فراروئیدە است و خود حاکمیت هم این را لمس و از بابت آن بە وحشت افتادە است. صدور احکام اعدام برای شماری از جوانان آزادە و عدالتخواە بە جرم شرکت در جنبش آبان ٩٨، قتل وحشیانە نوید افکاری در آستانە سالگرد جنبش آبان، و رفتار وحشیانە تر از گذشتە با زندانیان سیاسی و مدنی واکنشی جنایتکارانە از سوی حکومت نسبت بە پیدایش وضعیت جنبشی در جامعە است. 

حزب کمونیست اسپانیا این سرکوب سیستمی و خاموش دیکته شده از سوی دولت ملی کنونی کلمبیا را گزارش می کند. ما به یک تحقیق کامل فرا می خوانیم و درخواست می کنیم که عاملان سرکوب باید هر چه زودتر به دست عدالت سپرده شوند.

هردو سخنران بر اهمیت و ضرورت کارزارها و همگرایی های فراگیر و فراگروهی حقوق بشری برای عقب راندن جمهوری اسلامی تاکید کردند. گرچه اضافه شد که همگرایی و اتحادها نمی بایست به معنای نادیده انگاشتن رقابت های سیاسی سالم منجر شود.

سرکوب، شکنجه و اعدام در جمهوری اسلامی تازگی ندارد، این حکومت چهار دهه است که با زیر پا گذاشتن اصول اولیه اخلاقی، دستگیر شدگان را با شکنجه وادار به اعترافات دروغین و اجباری می کند. هدف از اعدام فقط حذف نیروهای مخالف نیست، ترس از برآمد جنبش دیگری است که پس از خیزش دیماه ۹۶ و آبانماه ۹۸ هستی حکومت را به خطر می اندازد.

جنایت به قتل رساندن نوید در حالی صورت گرفت که مطالبه لغو اعدام و اجرای یک دادرسی عادلانه، از سوی افکار عمومی داخلی و خارجی و از جمله خیل وسیعی از فعالان حقوق بشری و مجامع و شخصیت های ورزشی، هنری و سياسی به اطلاع سنگین‌ترین گوشهای حاکمان نیز رسیده بود. اما بیت ولایی قدرت و رئیس جنایتکار قوه قضائیه بی‌اعتنا به این خواسته عمومی، شتابزده و بدون رعایت حداقل تشریفات معمول قانونی و انسانی نوید ورزشکار و کارگر گچکار را اعدام کردند. نویدی که که گفته بود «آنها برای طناب‌شان دنبال یک گردن می گردند».

این جنگ علیه مردم از خیلی قبل واکنش عادی دولت ملی به این بحران بوده است. پس از اولین روز گردهمایی ها وزیر دفاع اعلام کرد که ممکن است تعداد افسران لباس شخصی را در خیابان های بوگوتا تا 2.000 نفر از جمله 800 سرباز که آریاز خاطر نشان کرد" آموزش یا قابلیت پاسخ به گردهمایی های اجتماعی را ندارند" افزایش دهند.