کارگری

در کشورهای در حال توسعه، با درآمد کم یا متوسط در "جنوب جهانی"، بسیاری از دولت‌ها نقش کمی در کاهش فقر ایفا می کنند، یا هیچ نقشی ایفا نمی کنند. گاوف (Gough) رژِیمهائی را که در آنها کاهش فقر به شبکه های غیررسمی خویشاوندان یا جامعه بستگی دارد، و رژیمهای ناامنی را که در آنها دولت و بازیگران اصلی جامعه در واقع کارکردی مخرب و غارتگرانه به عهده دارند – ژیمهائی که بیشتر از همه در بخشهایی از غرب و مرکز آفریقا مشاهده شده اند - "رژیم های رفاه غیررسمی" می نامد.

رژیم سعی دارد با هزینە کردن از بنیە اقتصادی کشور کە حاصل تلاش نسلهای زیادی است خود را سر پا نگە دارد و در صورت سقوط امکانات مادی برای بازسازی کشور را از بین ببرد. از همین رو باید تلاش کرد با استفادە از همە امکانات مانع اجرای این طرح ضد ملی شد.

مادامی کە زحمتکشان با یک رژیم یکدست ارتجاعی و عدالت ستیز و سرکوبگر مواجە اند نمی توانند بدون سازماندهی و برگزاری اعتراضات گستردە همزمان و سراسری از حق و حقوق خود دفاع کند.
پس پیش بسوی سازماندهی اعتراضات سراسری گستردە برای خواستە های مشترک همچون، افزایش حقوق، اجرای همسان سازی، بیمە درمانی رایگان.

در کشورهای مختلف (از جمله بریتانیا، دانمارک، نروژ، سوئد، کانادا…)، جنبش‌های حمایتی شکل گرفته اند. کلکتیوها و اتحادیه های کارگری به طور منظم کارزارها و اقدامات حمایتی از جمله تظاهرات را سازماندهی می کنند.

ناتوانی دولت و رژیم در مهار رشد شتابان تورم و قیمتها کە اکثریت مردم را از تامین نیازهای اولیە زندگی محروم کردە است و بی اطمینانی از بهبود اوضاع با وجود رژیم حاکم عواملی هستند کە بە نوبە خود در سیل آسا شدن اعتراضات نقش دارند. اعتراضات زحمتکشان گرچە از سایر گروەهای اجتماعی بیشتر و نقش اصلی را در مرحلە کنونی بازی خواهد کرد، اما دامنە ی اعتراضات اقتصادی محدود بە آنها نیست و از کسبە و دکانداران خرد و متوسط تا صاحبان واحدهای تولیدی و موسسات خدماتی بسیاری را در بر می گردد. بە واقع ما علاوە بر نارضایتی اعت

در بسیاری از کشورهای "جنوب" – اصطلاحی که امروزه برای کشورهای "در حال توسعه" جهان مرسوم شده است - فقر گسترده با بیکاری و بی زمینی ارتباط تنگاتنگی دارد. برای مقابله با این نوع فقر، دو برنامه، گاه به عنوان مکمل و گاه به عنوان بدیل، پیشنهاد شده اند: یکی برنامۀ تضمین اشتغال (یا کار برای همه) و دیگری پرداخت نقدی به افراد بی درآمد یا کم درآمد. در قیاسی کلی، ایجاد شغل با دستمزد حداقل برای همۀ کسانی که می توانند و می خواهند کار کنند، گزینه ارجح، هم برای

انکار نداشتن جمعیت زیر خط مطلق و فقر نسبی حاکی از نگاە عدالت ستیزانە دولت رئیسی و رژیم جمهوری اسلامی و تلاشی است برای کاهش بیشتر سطح زندگی مردم عادی و افزودن بر ثروت ثروتمندترین های جامعە.

انجمن صنفی کارگران ساختمانی جا دارد بجای التماس و درخواست و گلایە بی نتیجە از دخالتهای مداوم و مخرب وزارت کار خود را از وابستگی و اسارت بە آن خلاص کند و استقلال خود را بە دست آورد.

ما هیچگونه اعمال قدرتی از بالای سر خود را چه در کار و چه در زندگی بر نمی تابیم. خواست ما اداره شورایی و جمعی جامعه است. اعلام این خواستهای حداقلی اولین قدم برای اعمال اراده جمعی ما مردم برای اتحاد و رقم زدن به سرنوشت و آینده مان است.

مسئلە نویسندە چیزهای دیگری است. او بیهودە تلاش دارد تقصیر بحران ها و ویرانی کشور را کە تحت هدایت ولی فقیە و سیستم فقاهتی در حال تبدیل شدن بە سر زمین سوختە است، بە عوامل فرعی و غیر واقعی نسبت دهد، برای ترمیم نظام ترمیم ناپذیر وقت بخرد، و جریان کارگزاران شریک در قدرت را بعنوان بدیل دولت رئیسی جا بزند. او و سران حزب وی نگران فروپاشی و سقوط حکومت توسط جنبش مردمی نیرومندی است کە در فکر و باور عموم مردم رسوخ کردە است و راە رهایی را در انجام انقلاب می بینند. بهمین جهت است کە نویسندە آسمان و ریسمان را بهم می بافد تا افکار مردم...

قانون فراگیر استخدام و آموزش (CETA) که بین سال‌های 1973 و 1983 در ایالات متحده به اجرا درآمد، کمابیش دارای همین مضمون بود و تا یک سال آموزش و اشتغال مستقیم در بخش دولتی را برای بیکاران طولانی مدت فراهم می کرد. داده‌های مربوط به شرکت کنندگان در این برنامه نشان می دهند که CETA به نحو دقیقی هدف گزاری شده بود و دستاوردهای مثبت قابل توجهی را برای ذینفعان آن، چه در کوتاه مدت و چه در میان مدت به بار آورد.

این تجمع ها با همە اهمیتی کە دارند مادامی کە بە اعتصاب فرا نرویند و چرخ تولید نفت کە همچنان منبع عمدە در آمد رژیم است را از حرکت باز ندارد بە نظر نمی رسد باعث عقب نشینی دولت و رسیدن کارکنان نفت بە مطالبات بە حق و منطقی شان گردد. کما اینکە انجام مکرر تجمع های اعتراضی خاصە در دو سال گذشتە نتایج مورد نظر کارکنان رسمی را ببار نیاوردە است.

اخیرا مقالاتی علیە تعدادی از تشکلهای مستقل و غیر رسمی کارگری کە ساختار غیر سنتی دارند و در شرایط اختناق بالاجبار بە شیوە های دیگری تشکیل شدەاند توسط دو تن از فعالین سندیکایی داخل کشور نوشتە شدە کە بە نظرم بیشتر از آنکە انتقادی باشند دشمنانە و حاوی اتهامات ناروا بە سازماندهندگان آنها است و تفرقە بر انگیز. چکیدە و جوهر هر دو نوشتە یکی است. بهمین دلیل من مروری کردەام بر چکیدە دومی کە با نام "سازمان‌های جعلی از عوامل موثر در گمراهی و بی سازمانی کارگران"در نشریەای بنام "راە کار های سوسیالیستی" درج گردیدە.

تشکل های مستقل کارگری و همۀ کارگران آگاه و حق طلب باید نه تنها بکوشند نقشه های دولت و کارفرمایان برای تحمیل مرگ تدریجی و ذلت به کارگران را خنثی کنند بلکه گروه های به اصطلاح کارگری ساخته و پرداختۀ دولت و کارفرمایان را نیز که به اسم نمایندۀ کارگران با شرکت در کمیته های مزد و شورای عالی کار و غیره به تمکین و اطاعت از ولی نعمتان خود به تداوم سیاست ضد کارگری حاکمان یاری می رسانند افشا کنند و صفوف خود را کاملا از آنها جدا سازند.

کارگران و کارکنان صنعت نفت خواستار اجرای ماده ۱۰ قانون وظایف و اختیارات وزارت نفت، پرداخت بک‌پی مربوط به این قانون، حذف سقف حقوقی و پرداخت فوق‌العاده ویژه، حذف مالیات زیاد از حقوق‌ها، افزایش حقوق و دستمزد، پرداخت پاداش بازنشستگی، بهبود خدمات رفاهی و وضعیت بهداشت و درمان، ابطال اساسنامه صندوق نفت و رسیدگی به دیگر مطالباتشان هستند.

در بحبوحه‌ی جنبش انقلابی مردم، بازداشت، شکنجه و زندان بیش زا ۲۰ هزار تن از فرزندان مردم، محکومیت فعالان کارگری، رضا شهابی و حسن سعید به شش سال زندان و دو سال تبعید، به اتهام‌هائی هم‌چون «فعالیت تبلیغی علیه نظام و اجتماع و تبانی به قصد ارتکاب جرم علیه امنیت کشور» هم اعلام شده‌است.

بر کشیدن رادان مزدوری کە بخاطر جنایات اش در کهریزک از سمت های پیشین اش معزول شدە بود بە فرماندهی نیروهای انتظامی را اگر در کنار اخبار درز کردە از نارضایتی در سطح فرماندهان سپاە از خامنەای و سرکوب قرار دهیم علت هراس و رفتار خامنەای روشن تر خواهد شد. با تشدید کشتار سرکوب اگر می شد مردم را از مبارزە باز داشت بعد از کشتارهای ٨٨، ٩٦و ٩٨ دیگر نمی بایست جنبش زن، زندگی، آزادی کە در واقع جنبش جنبشهاست رخ می داد. در شرایط جنبشی و بحرانی سرکوب و تبلیغات حکومتی بواسطە گستردگی نارضایتی عمومی تاثیر بر عکس روی کنشهای مردمی دارد.

"تضمین اشتغال" از دو جهت با برنامه های تضمین اشتغال تاریخی متفاوت است: اولاً فقط تعداد متقاضیان کار ابعاد آن را محدود می کند و ثانیاً نقطه عزیمت آن این است که ابزار مهمی برای ثبات قیمتهاست. طرفداران "تضمین اشتغال" با الهام از مکتب اقتصادی پرمناقشۀ تئوری پولی مدرن، بر این نظر اند که میزان هزینه های "تضمین اشتغال" واجد اهمیت نیست و بنیان آن، یعنی دستمزدی که کمتر از تمام دستمزدهای بازار است، لنگری برای دستمزدها و قیمتهاست. این گزاره ها در فصل 3 بررسی شدند. نتیجۀ بررسی این بود که نگرانیهای مربوط به هزینه را نمی‌توان با اتکا...

کارکنان دولت سال گذشتە توانستند با برگزاری چندین تجمع و اعتصاب علیە افزایش ناچیز حقوق دولت را وادار بە عقب نشینی بنمایند. امسال نیز آنها کە انگیزە بیشتری برای اعتصاب دارند، برای جلوگیری از تحمیل افزایش حقوقی کە ٣٠ درصد کمتر از نرخ تورم است از هم اکنون لازم است دست بە کار شوند و با سرپیچی مدنی از دستور مدیران و اشکال اعتراضی دیگر مانع سقوط بیشتر قدرت خرید خود شوند. تاوان هزینە های سرکوب مردم و افزایش بودجە بسیج و سپاهی و آخوند و صدا و سیما را نباید کارمندان و کارگران پرداخت کنند.

این تلقی فاشیستی و معیوب ازتاثیر دروغ بزرگ روی ذهنیت مردم کە گویی هنوز نزد مقامات رژیم معتبر تلقی می شود، اگر در دوران گوبلز اعتبار اندکی داشت، ولی در عصر ما کە باد بە گرد گردش اطلاعات نمی رسد فاقد اعتبار است. بهترین گواە آن همین جنبشی است کە بە رغم انتشار خروارها دروغ و افترا و تلفیق "باتوم و پروپاگاندا" آن ٤ ماە است دوام آوردە و تا همین حالا فرهنگ و سیاست کشور را زیر و زبر کردە و تفکر حکومت دینی را تا لبە پرتگاە عقب راندە است.

سندیکای شرکت واحد حکم صادر شده علیه کیوان مهتدی را قویا محکوم میکند و خواستار آزادی بی قید و شرط او و دیگر فعالین کارگری، معلمان، دانشجویی، زنان و کلیه زندانیان سیاسی و عقیدتی است.

کارگران نفت در واقع هنوز همچنان ستون اصلی اقتصاد کشور هستند. بیشترین درآمد کشور هنوز از صادرات نفت و گاز و پتروشیمی بە دست می آید با این همە دە ها بار اعتصاب و اعتراض هم باعث گرفتن مطالبات "حیاتی" شان نشدە. انگار نە اینکە وارث نسلی هستند کە نقش قاطعی در انقلاب ٥٧ داشتند و ضربە نهایی را بر دیکتاتوری سلطنتی وارد کردند. دورە باطل تسلسل ١٠ سالە همچنان در حال تکرار است و معلوم شدە کە رژیم با این سطح از مبارزە حاضر بە گردن گذاشتن بە مطالبات حیاتی شان نیست.

چنان که در این فصل آمد، "تضمین اشتغال" تلاشی است برای "برداشتن دو هندوانه با یک دست"، و از این رو سخت آسیب پذیر. تأمین برخی از الزامات آن ناگزیر مانعی برای تأمین برخی دیگر از الزامات آن است. چهارضلعی ناممکنی که تشریح شد، از "تضمین اشتغال" انتظار دارد که بیکاری ناخواسته را از طریق ایجاد مشاغلی از میان بردارد که بی توجه به سطح مهارت در دسترس همه اند، دارای ارزش اجتماعی اند، اما هرگز توسط بخش خصوصی یا دولتی انجام نمی شوند، و هر لحظه می توان آنها را متوقف کرد.

کنار گذاشتن موقت طرح اصلاح بر خلاف آنچە می گویند نە از روی حجم بالای مطالب در دستور مجلس بلکە بواسطە حساسیت بالایی است کە در شرایط ویژە کنونی نسبت بە افزایش دستمزد میان کارگران وجود دارد. از همە قانون کار حساسیت کارگران نسبت بە قانون دستمزد بیشتر است. بیم دارند با این کار انفجار معیشتی را تسریع کنند. با این وصف این یک اقدام تاکتیکی موقت است و نباید بە عنوان توقف همیشگی تلقی اش کرد.

می بینیم پیمانکار حتی از رد کردن منظم حق بیمە کارگر کە یکی از حقوق پایەای محسوب می شود و ندادنش نقش مهمی در کم و کیف سلامتی و هزینە دارو و درمان کارگر و خانوادەاش دارد هم امتناع می ورزد و سر انجام برای ندادن مطالبات کارکنان خود شرکت را بە پیمانکار تازەای می سپارد تا هم کارکنان حق طلب را مجازات کند و آنها را پس از تصفیە با شرایط نازلتری از نو بە خدمت بگیرد. در این میان نیز کسی نیست کە از پیمانکار قلدر و ارباب قلدر ترش بخاطر این همە حق کشی بگوید مخابرات را کە مفت بردید، اقلا حقوق کارگران تان را بدهید.

تن دادن بە توافق احتمالی و دیر هنگام و ذلت بار برجامی در شرایط اوج استیصال رژیم و مخالفت بە حق جنبش انقلابی با آن در مقطع کنونی اگر هم انجام شود حکم نوشدارو بعد از مرگ سهراب را دارد و نمی تواند کمک چندانی بە بقای رژیم بنماید و مانع از پیشرفت و پیروزی جنبش انقلابی شود. جام زهر بە کامتان اما این جنبش بە هیچ کشوری وابستە نیست کە سازش شما با آن بتواند در حرکت آن خللی وارد آورد. بهمین دلیل با هر سازش خارجی کە بە تقویت اسباب سرکوب رژیم کمک کند مبارزە خواهد کرد.

همچنان که ایدۀ "تضمین اشتغال" تأکید دارد، اگر بیکاری از میان برداشته شود، طبعاً تلقی فرهنگی از "کار" در برابر "تأمین" نیز تغییر خواهد کرد. در این صورت محتملاً ممکن است، کارگران "تضمین اشتغال" به عنوان کسانی دیده شوند که در "کار به معنای واقع" شرکت نمی کنند، و تنبل و پرتوقع اند؛ کما این که کارگران برنامه‌های "نیو دیل" نیز غالباً چنین قضاوت شدند. شغلی که بتوان آن را بلافاصله به دست آورد، بدون آن که "نیازی به داشتن مهارت و تقویت آن باشد، و بدون آن که برایش زحمتی به خودت بدهی"، می تواند پاداش به کسانی تلقی شود که برای...

گفتە می شود ١٣ هزار حادثە شغلی در کشور رخ می دهد و سالانە ٨٠٠ نفر در اثر حوادث کار کشتە می شوند کە علت اکثریت آنها عدم رعایت قوانین مربوطە با انگیزە مالی و سود افزایی و عدم پیگرد کارفرمایان متخلف است. نبود بازرس کافی و تشکل کارگری در محل های کار کە می تواند نقش مهمی در کاهش حوادث داشتە باشند نیز مزید بر علت است.

راەکار البتە برای رهایی از این وضعیت برزخی وجود دارد و آن چیزی نیست بە غیر از این کە کارگران عطای این نوع تشکلهای قلابی و رهبران هیچکارە شان را بە لقایشان ببخشند و دستە جمعی بە مانند همکاران شان در پتروشیمی آبادان و بقیە شرکتهای پیمانی اعتصاب کنند و بە سر کار بر نگردند تا ببینند مجلس آنوقت هم دوسال آنها را سر می دواند.

طنین "زن، زندگی، آزادی" در اتحادیه صنایع فولاد کانادا: متن سخنرانی رزا روزبهان عضو کمیته حقوق بشر سندیکای کارگران فولاد، در روز ۲۰ دسامبر، در اتحادیه صنایع فولاد کانادا

اینجانب و همکارانم ۱۲۰ روز در چنان وضعیتی در بند ۲۰۹ و ۲۴۰ در زندان اوین به سر بردیم که شب و روز را به سختی از هم تشخیص می‌دادیم. پرسیدن ساعت از یک نگهبان توهین استخوان سوزی را در پی داشت. دیدن یک لبخند از یک همنوع، شنیدن صدای یک انسان، حتی یک پرنده برای ما رویایی شده بود.

ادعای تبدیل ایران بە "قدرت اول دنیا" آن هم در شرایطی کە کشور از هر لحاظ گرفتار بحرانهای فلج کنندە، فقر و فلاکت، بیکاری عظیم، انزوای بین المللی، شکاف طبقاتی، فاجعە اکولوژیکی و غیرە است، اگر از روی خرفتی و نادانی مدعیان نباشد عین وارونگری و فریبکاری است. البتە طرح چنین ادعاهایی تازگی ندارد کم نبودە و نیستند مسئولانی کە چنین ادعا هایی را مکررا عنوان کردەاند بدون اینکە مصادیق آن را نشان دهند.

طرفداران "تضمین اشتغال" نتوانسته اند این نگرانی را درک کنند و اغلب برای پاسخ به آن به استدلالات کلی و گنگ متوسل شده اند. مثلاً هم ورای و هم موسلر مطرح می کنند که کار سازمانیافته از یک شبکۀ ایمن از مشاغل تضمین شده استقبال می کند. اما این فکر، "کار" را همچون بلوکی از منافع همگن تصور می کند، در حالی که بخشهایی از جنبش کارگری منافع خود را مشخصاً در معرض تهدید برنامه ای می بیند که خدمات عمومی را از طریق "کارگران روزمزد موقت" عرضه می کند، دقیقاً به این دلیل موجه که دولتها ممکن است کارگران "تضمین اشتغال" را به جای آنان استخدام کنند...

با این سطح از بی تشکلی مبارزە موثر با هیچ یک از طرح های ضد کارگری میسر نیست. اما علی الحساب دو کار مقابل طبقە کارگر قرار دارد کە نباید در انجام آن دو لختی درنگ کند. اول متشکل شدن بە هر وسیلە و استفادە از هر امکانی، دوم حمایت قاطع و همە جانبە از جنبش زن، زندگی، آزادی بە مثابە جنبشی کە می تواند مقدمات آزادی مردم از دیکتاتوری و بی عدالتی را مهیا کند و فصل تازەای را در کشور رقم بزند.

با این همە امسال با سالهای گذشتە دو تفاوت اساسی دارد کە میدان مانور دولت را بە نسبت سالهای گذشتە تنگنتر کردە است. تفاوت اول قرار داشتن جامعە در آستانە یک انفجار معیشتی است، و تفاوت دوم وجود یک جنبش انقلابی پیکارگر است کە دولت تا کنون موفق بە سرکوب آن نشدە است. کارگران می توانند با اتکا بە آن و سازماندهی اعتصابات بسیاری از مطالبات خود از جملە مطالبە افزایش واقعی دستمزد را دنبال کند.