September 2026

تظاهرات همبستگی با مردم ایران برای صلح آزادی برابریعلیه جنگ علیه جمهوری اسلامی
یکشنبه ۲۷ سپتامب - پاریس میدان پانتئون ۲۰۲۶

جنبش ما نه فقط از استبداد مذهبی جمهوری اسلامی و سرکوب ناشی از آن صدمه می بیند، بلکه از سوی دیگر از تشدد و پراکندگی اپوزیسیون موجود نیز رنج می بیند. امروز بیش از هر زمان دیگری، جامعه ایران به همبستگی پیرامون دفاع از حقوق اولیه و انسانی خود نیاز دارد. امیدواریم که امضای این سند، گامی در اتحاد هرچه بیشتر نیروهای اپوزیسیون در پایان دادن به استبداد مذهبی، پایان دادن به هرگونه تبعیض و احقاق حقوق انسانی همه شهروندان در کشورمان باشد.

پانزده حزب و سازمان سیاسی از طیف‌های مختلف اپوزیسیون ایران با تأیید سندی مشترک، تعهد خود را به اصول بنیادین حقوق بشر اعلام کردند. نمایندگان ۱۲ تشکل از تأییدکنندگان، امروز در اسلو گرد هم آمدند و این سند را به‌طور رسمی امضا کردند. امضای این سند حاصل ماه‌ها گفت‌وگو میان جریان‌های مختلف سیاسی با تسهیلگری سازمان حقوق بشر ایران است. در میان امضاکنندگان، احزاب کرد، ترک، بلوچ و ترکمن و همچنین احزاب و گروه‌های سراسری با گرایش‌های سیاسی متفاوت حضور دارند و در تدوین و تأیید این سند در کنار یکدیگر مشارکت کرده‌اند.

گزارش جهانیِ نابرابری به‌درستی بر این امر تأکید دارد که نابرابری یک انتخاب سیاسی است و پی‌آمد سیاست‌‌ها، نهادها و ساختارهای حکومتی ماست. هزینه‌‌های افزایش نابرابری آشکار است: شکاف‌‌های فزاینده، دموکراسی‌‌های شکننده و بحران اقلیمی که سنگین‌ترین بار آن بر دوش کسانی است که کم‌ترین مسئولیت را برای گسترش فزاینده‌ی این بحران‌ها داشته‌اند. در واقع، ما در نظام‌هایی زندگی  می‌کنیم که منابع استخراج‌شده از نیروی کار و طبیعت همچنان رفاه و سبک زندگی ناپایدار ثرونمندترین‌‌ها را حفظ  می‌کند. اما امکانات اصلاحات نیز به همان اندازه روشن است. جایی که بازتوزیع نیرومند است، مالیات عادلانه است و سرمایه‌گذاری اجتماعی اولویت دارد، نابرابری محدود  می‌شود. ابزارها وجود دارند. چالش، اراده‌ی سیاسی است.

اعزام «امکانات نظامی» از سوی فرانسه برای «حفاظت» از تأسیسات یَنبُع (Yanbu)، که یکی از حلقه‌های راهبردی شبکه تأسیسات انرژی عربستان سعودی به شمار می‌رود، تنها «اعلام (مهم)» رئیس‌جمهور در این مصاحبه بود. او در توضیح این اقدام گفت: «ما امکانات نظامی، یعنی نیروهای نظامی، رادارها و سامانه‌های دفاعی، اعزام خواهیم کرد تا از این تأسیسات حفاظت کنیم؛ نه برای اینکه وارد هیچ‌گونه درگیری یا جنگی شویم، بلکه برای حفاظت از این تأسیسات.»

جمهوری اسلامی کشور ما ایران را با چندین کشور جهان در تقابل قرار داده‌ و در سطح بین‌المللی منزوی ساخته‌است. تردیدی نیست که در این انزوای جهانی تهدیدهای مکرر ترامپ به نابودی ایران، این بار از تریبون سازمان ملل در هشتاد و یکمین مجمع عمومی آن، نقض آشکار همه‌ی اصولی بود که بر مبنای آن‌ها سازمان ملل به وجود آمده‌است. اما اکثر دولتمردان حاضر در مجمع عمومی سازمان ملل به دلایل مختلف، قبل از همه انزوای سیاسی ایران، در مقابل ترامپ و سخنرانی او سکوت کردند. همان‌طور که در جریان جنگ ۳۹ روزه، هر چند نزدیک‌ترین متحدان هم  آمریکا  را در تجاوز به ایران همراهی نکردند، در عین حال این تجاوز را هم که نقض صریح قوانین بین‌المللی بود، محکوم نکردند و جز در موارد معدودی مثل دولت اسپانیا، واکنش جدی نشان ندادند.

There is no doubt that any effort aimed at opposing war and preventing the outbreak of a new war against Iran would serve this objective. At the same time, however, there is a worrying possibility that the Islamic Republic could become overconfident because of the balance that has emerged in the region in ist favor, and once again squander opportunities.

مجمع عمومی سازمان ملل متحد قرار است صحنه دیپلماسی باشد؛ اما در بسیاری از موارد به تریبونی برای نمایش سیاسی رهبران و مصرف داخلی سخنرانی‌ها تبدیل می‌شود. سخنرانی بنیامین نتانیاهو نمونه آشکاری از این واقعیت بود: او در برابر جهانی سخن گفت که بخشی از نمایندگانش سالن را ترک کرده بودند، اما مخاطب اصلی‌اش بیش از آنکه جهان باشد، جامعه و سیاست داخلی اسرائیل بود.

پرسش اصلی این نوشته نه این است که سازمان باید از بالا شکل بگیرد یا از پایین، بلکه این است که چگونه می‌توان سازمانی ساخت که هم توان تصمیم‌گیری و استمرار داشته باشد و هم قدرت در آن قابل نقد، کنترل و تغییر باقی بماند. از این منظر، نقد «سازماندهی از پایین» نقد مشارکت از پایین نیست. مشارکت اجتماعی و ورود نیروهای تازه از شروط حیات هر سازمان سیاسی‌اند. موضوع نقد، تبدیل این مفهوم به یک اصل مطلق است؛ اصلی که گاه چنان بر خودانگیختگی و افقی‌بودن تأکید می‌کند که ضرورت تصمیم، ساختار و مسئولیت را به تعویق می‌اندازد و در نهایت ممکن است به جای سازمان‌یابی، به بازتولید پراکندگی منجر شود.