October 2020

اگر کارگران اتحادیە و سندیکا داشتند کارفرمایان مجبور بودند با آنها قرارداد دستە جمعی منعقد کنند. در آن صورت طفرە رفتن برای کارفرما بسیار دشوارتر می شد. اعتصابات خود بخودی درست بە دلیل نبود تشکل هدایتگر است کە کمتر موفق می شوند بە اهداف شان برسند و دست آوردهای شان را از تعرض دوبارە کارفرمایان محفوظ نگاە دارند!

مادری زحمتکش که فاصله شهرستان تا تهران را به تکرار می‌پیمود بلکه خبر از فرزند گیرد و با پاره تن‌اش دیدار بدارد. در هر ملاقات کوتاهی که با فرزندان در زندان داشت، کارش فقط امید دادن و عاطفه ‌آفریدن بود؛ به سان مادرانی بسیار که چه با نام و چه بی نام، پایوران جنبش آزادیخواهی ایران بوده‌اند و هستند. آنانی که، فراموش نمی‌شوند.

درسی است که فتنه ها، دخالت ها، نایب ها و کنترا ها، پول قاتل و قدرت تبلیغاتی امپریالیستی و امپریالیسم را می توان کنار زد، می توان شکست داد. درسی است که کار پر زحمت سیاسی و سازمانی در بین توده ها راه پیروزی است. درسی است که هواداری از شعار ماجرا جویانه راه نیست. درسی است که آموزش مائو -امپریالیسم ببر کاعذی است- نباید فراموش شود.

فایل صوتی جلسه پرسش و پاسخ تلگرامی جمعه ۲ آبان ۹۹ (۲۳ اکتبر)

میهمان: سیامک طاهری، روزنامه نگار ، نویسنده و فعال حوزه مطبوعات

حسن زهتاب عضو هیئت سیاسی-اجرائی حزب چپ ایران(فدائیان خلق)

،در اتاق تلگرام " اتحاد چپ" به سوالات شما پاسخ داد

پنجشنبه 1آبان ۱۳۹۹ برابر با 22 اکتبر 2020

ساعت 20 بوقت ایران برابر با ساعت 18:30 بوقت اروپای مرکزی

A child commits suicide because he or she finds himself or herself deprived of school because he or she sees that he or she cannot continue school like his or her classmates in the Coronavirus conditions due to poverty. This is not a suicide that happens from time to time and on a large scale in our country, but it can be explained more in crime category.

امروز، رویاهای احیای امپراطوری عثمانی اسلامی به موازات رویای تشکیل ارمنستان بزرگ مسیحی ارتدکس از خزر تا مدیترانه، در قالب جنگ کفار و دینداران ظاهر شده است. اگر جرقه امروزین سرشاخ شدن این رویاها در سال 1992 با حمله ناسیونال فاشیستی داشناکسیون ارمنستان به منطقه قره باغ که منجر به آوارگی و رانده شدن نزدیک به یک میلیون و کشته شدن نزدیک به سی هزار نفر آذربایجانی منجر شد، آغاز گردید، آتش زیر خاکسترآن پس از گذشت بیست و هشت سال به شکل دیگری در منطقه شعله ور شده است.

روزنامه‌نگاران ایرانی ساکن خارج از کشور در همه‌‌ شرایط انعکاس صدای بر حق کسانی بوده‌‌اند که حکومت جمهوری اسلامی ایران در چند ده‌ی گذشته، حقوق بنیادین آنان را نقض وعرصه‌ زیستن در جامعه‌ای آزاد و عادلانه را بر آنان تنگ‌تر کرده‌است. این روزنامه‌نگاران در صف مقدم بازتاب صدای آنانی بوده‌اند که حکومت ایران از هیچ اقدامی برای نقض حقوق صنفی آنان دریغ نکرده‌ است. اکنون روزنامه‌نگاران شاغل در ایران‌اینترنشنال با رفتاری مشابه از سوی مدیریت مجموعه روبرو هستند.