July 2020

بی توجهی مسئولین دولتی و نمایندە خامنەای بە وضعیت دشوار و بحرانی کارگرانی کە ٤ ماە است مزدی نگرفتەاند و خانوادە های شان گرسنە و در استیصال معیشتی روزگار رنج آوری را دارند، نشان می دهد کە گرسنگی و بیکاری کارگران دغدغە آنها نیست و تنها خود کارگران هستند کە بایستی حساب شان را با این جماعت شکم سیر و بی درد و بی رحم یکسرە کنند.

هر برخورد با قرار داد میان چین و جمهوری اسلامی اول باید تکلیف خود در قبال این گزینه استراتژیک را روشن کند که ایران در جهان عملاً موجود مبتنی بر بلوک قدرت‌ها و کانون‌های منافع کجا را باید بگیرد؟ فقط غربی، صرفاً شرقی، نه غربی و نه شرقی، یا که هم غربی و هم شرقی؟! ایران ناگزیر از ورود در بده بستان‌های اقتصادی و سیاسی است، پرسش اما اینست که موازنه را در چه نقطه‌ از مختصات جهانی باید بجوید تا خود نیز بازیگری از صحنه شود و نه که بازیچه این یا آن قدرت انحصاری.

شیون و داد و فغان اپوزیسیون نئولیبرال ناسیونالیستهای غالباً خارج نشین جمهوری اسلامی ایران در این زمینه که مملکت از دست رفت، بیشتر از این بابت است که آنها نه تنها خواهان برقرای چنین توافق نامه هایی با نئو لیبرال های امپریالیستی آمریکایی اروپایی هستند، بلکه خود همیشه مبلغان یک چنین توافق نامه هایی با اربابان خویش بوده و هستند که همیشه موجب به غارت رفتن واقعی ثروت های کشورمان بوده است

آیا اتحاد چپ پیرامون حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی بشر میسر است؟

حسن نایب هاشم مدافع حقوق بشر و کنشگر سیاسی
 در اتاق تلگرامی "اتحاد چپ"پاسخ داد 
پنجشنبه 19 تیر 1399 برابر با 9 جولای 2020 

حکومت ايران نسبت به بحران بزرگ محيط زيستی بی توجه است و برنامه ای برای غلبه بر آن ندارد. گروه های متعدد دوستداران طبیعت و محیط زیست در کشورمان با امکانات بسیار محدود و با ابتکارات فردی اقدامات مفیدی انجام داده اند ولی نه تنها از حمایت دولتی بی بهره اند، بلکه تحت پيگرد ارگان های امنيتی ـ اطلاعاتی قرار دارند.

واقعیت این است که اگر نیروی چپ قصد دارد بعنوان یک نیروی اثرگذار اجتماعی مطرح باشد و بخواهد به هژمونی فرهنگی دست یابد، ناگزیر به طرح نظریه های متناسب با زمان و فراخور شرایط جامعه ایران است. شیوه سنتی نظریه پردازی توسط تشکیلات حزبی-سازمانی در دنیای امروز که مدیریت گستره های گوناگون زندگی اجتماعی - اقتصادی - سیاسی بسیار پیچیده شده و نظر کارشناسی نقش کلیدی بازی می کند، دیگر پاسخگو نیست. بدون اندیشکده های چپ، سیاستگذاری مؤثر و دوام داری ممکن نیست.

حفظ محیط زیست فقط مبارزه با سرمایه و صنعت‌سالاران نیست بلکه مبارزه با مصرف‌گریی توده نیز هست. بدینگونه، یک برنامه محیط زیستی معمولا یک برنامه مناسب برای به هم زدن تعادل قوا به خاطر کسب قوا نیست. کوشش آن به هم زدن تعادل قوا در سمت هدف‌های اعلام شده است. خیلی از احزاب محیط زیستی گاهی و در زمینه هایی خود خویش را با شعارهایشان تضعیف میکنند و خود بر این امر واقف هستند.