بیانیه مشترک چهار بلوک جمهوری خواه علیه جنگ، جنگ‌طلبان و برای صلح و آزادی

نقد بیانیه چهار بلوک جمهوری خواه: درماندگی در میانه کارزار و انهدام ملی

یکم. مسئولیت گریزی در سایه تساوی کاذب و نادیده گرفتن تبار مبارزات زحمتکشان
بیانیه با قرار دادن مسئولیت جنگ به طور مساوی میان ماجراجویی حکومت و تجاوز نظامی خارجی، تفاوت ماهوی میان علت و بهانه را نادیده میگیرد. محکوم کردن هم زمان ویرانی زیرساخت ها و سیاست های داخلی در لحظه ای که بقای مادی ملت در خطر است، نشان دهنده بن بست فکری جریانی است که توان تشخیص تضاد اصلی را ندارد. این رویکرد، در واقع پوششی برای تبرئه غیرمستقیم متجاوزانی است که هدفشان نه دموکراسی، بلکه به زانو درآوردن جامعه از طریق نابودی ابزار معیشت است.
تاریخ مبارزات زحمتکشان ایران و جهان به ما می آموزد که در لحظات بحران نظامی، دشمنان طبقاتی همواره از دو سو بر توده ها یورش میبرند، استبداد با سرکوب داخلی و امپریالیسم با انهدام بنیان های زیست جمعی. زحمتکشان در طول تاریخ، از قیام های کارگری در سده بیستم تا نبردهای ضد استعماری، آموخته اند که نباید اجازه داد نقد به حاکمیت جور، به جاده صاف کنی برای ویرانی زیرساخت هایی تبدیل شود که دسترنج و سرمایه نسل های متوالی کارگران و دهقانان است. تساوی انگاری بیانیه میان «بی تدبیری داخلی» و «تجاوز خارجی»، عملا چشم بستن بر ماهیت غارتگرانه ماشین جنگی است که هدفش نه رهایی مردم، بلکه تبدیل ایران به زمینی سوخته و محتاج به سرمایه جهانی است. کسی که مسئولیت انهدام نیروگاه ها، پل ها و جاده ها را به گردن هر دو طرف میاندازد، در واقع حق زحمتکشان برای دفاع از محصول کار و زندگی خود را انکار میکند. در منطق اصیل مبارزه، زحمتکشان همواره تضاد با ستمگر داخلی را پیش میبرند، اما هرگز در برابر یورش خارجی که قصد نابودی کل ظرفیت های ملی را دارد، موضع بی طرف یا مساوی نمیگیرند، چرا که میدانند ویرانی زیرساخت ها، نخستین گام برای به زنجیر کشیدن نیروی کار در فردای پس از جنگ است.

دوم. توهم دیپلماتیک و نقد نگاه قربانی محور به مردم
تکیه بیانیه بر نهادهای بین المللی و سازمان ملل برای توقف جنگ، بازتاب همان تفکر سوسیال دموکراسی غرب زده است که همواره نجات را در راهروهای قدرت های جهانی جستجو میکند. در این منطق، مردم نه فاعلان تغییر و صاحبان حق دفاع، بلکه تنها به عنوان قربانی و تن های آسیب پذیر تقدس دارند. سوسیال دموکراسی با تقلیل دادن مردم به توده ای منفعل که باید توسط ترحم نهادهای جهانی نجات یابند، عملا سوژگی و اراده ملت را سلب میکند. این جریان به جای فراخوان برای سازمان یابی مستقل طبقاتی، مردم را در صف انتظار برای کمک های بشردوستانه قرار میدهد و بدین ترتیب راه را برای دخالت بیشتر و تضعیف حاکمیت ملی هموار میکند.

سوم. غیبت استقلال هویت و ناتوانی در تفکیک خاک از حکومت در آینه تاریخ
بیانیه در حالی از ضرورت ایجاد یک آلترناتیو سخن میگوید که در ترسیم مرز میان استبداد داخلی و تجاوز خارجی ناتوان مانده است. حقیقت فروردین هزار و چهارصد و پنج این است که آلترناتیوی که در زمان جنگ، از ترس متهم شدن به هم سویی با حکومت، جرات نمیکند با صدای بلند علیه متجاوز خارجی فراخوان دفاع مستقل مردمی بدهد، چگونه میخواهد فردا از حاکمیت ملی و حقوق زحمتکشان دفاع کند؟ این ناتوانی در تفکیک خاک از حکومت، بزرگترین حفره سیاسی جریانی است که وطن را نه بستر مادی زیست و مبارزه، بلکه مفهومی انتزاعی میبیند که در زمان خطر میتوان آن را به نفع مصلحت اندیشی های دیپلماتیک رها کرد.
نگاهی به تاریخ مبارزات در ایران و جهان نشان میدهد که رهایی ملی همواره با تفکیک دقیق میان «دفاع از موجودیت ملت» و «تایید قدرت حاکم» پیوند خورده است. در تاریخ معاصر ایران، نهضت ملی شدن نفت نمونه بارز سیاستی بود که اجازه نداد تضاد با دربار، مرزهای استقلال ملی را در برابر دست اندازی استعمار پیر مخدوش کند. در سطح جهانی نیز، تجربه مقاومت ضد فاشیستی در اروپا و یا نبردهای رهایی بخش در آمریکای لاتین و آفریقا ثابت کرده است که نیروهای اصیل مردمی، حتی در اوج مبارزه با استبداد داخلی، هرگز اجازه ندادند ارتش های بیگانه به عنوان منجی وارد خاکشان شوند، چرا که میدانستند آزادی که با سرنیزه اجنبی بیاید، تنها به بازتولید برده داری نوین منجر میشود. سوسیال دموکراسی غرب زده با نادیده گرفتن این سنت سترگ، در حال تکرار همان خطای فاحشی است که برخی جریانات در جریان اشغال عراق یا لیبی مرتکب شدند و با سکوت در برابر بمباران ها، راه را برای نابودی ساختار ملی هموار کردند. کسی که امروز برای دفاع از خاک و زیرساخت های ملی در برابر بمب های هوشمند لکنت زبان دارد، فردا در برابر غارت منابع ملی توسط شرکت های چندملیتی نیز لکنت خواهد داشت. استقلال هویت یعنی ایستادن در سنگری که در آن نه به استبداد داخلی باج داده میشود و نه به متجاوز خارجی اجازه داده میشود تا به بهانه آزادی، آینده یک ملت را به توبره بکشد.

چهارم. صلح انتزاعی در برابر سنت مبارزاتی چپ ایران و جهان علیه امپریالیسم
نمیتوان از حفاظت اجتماعی سخن گفت اما در برابر انهدام سیستماتیک زیرساخت ها که ستون فقرات زیست جمعی است، تنها به جملات کلی بسنده کرد. این بیانیه با اتکا به یک صلح طلبی اخلاقی و بی طرف، آگاهانه از تاریخ پرشکوه مبارزات جنبش های چپ ایران و جهان علیه جنگ طلبی و اشغالگری عبور میکند. تاریخ سده بیستم گواه است که صلح واقعی محصول ایستادگی طبقاتی در برابر کشورگشایی امپریالیستی بوده است. در تبارشناسی چپ انقلابی، صلح هرگز به معنای سکوت در برابر متجاوز یا گدایی از نهادهای بین المللی نبوده است؛ بلکه از منطق «جبهه واحد ضد امپریالیستی پیروی میکند که در آن دفاع از تمامیت مادی جامعه در برابر یورش خارجی، پیش شرط هرگونه مبارزه برای رهایی داخلی است.
در ایران، سنت مبارزاتی پیشروان جنبش چپ همواره بر این اصل استوار بود که دفاع از استقلال ملی پاره تنِ مبارزه طبقاتی است. از ایستادگی در برابر اولتیماتوم های استعماری تا سازمان دهی مقاومت های مردمی، چپ اصیل هرگز اجازه نداد تضاد با حکومت حاکم، مرزهای دفاع از خاک را به نفع قدرت های بزرگ مخدوش کند. در سطح جهانی نیز، جنبش های چپ در ویتنام، کوبا و فلسطین به ما آموختند که صلح طلبی انتزاعی در زمان تجاوز، تنها به سود اشغالگر تمام میشود. سوسیال دموکراسی غرب زده در این بیانیه فراموش کرده است که اشغال سرزمین ها تحت نام صدور دموکراسی، تنها نقابی برای غارت منابع و سرکوب جنبش های اصیل است. ایستادن در میانه، در حالی که ماشین جنگی امپریالیسم در حال شخم زدن خاک کشور است، نه یک موضع سیاسی، بلکه خیانت به سنت مقاومت جهانی زحمتکشان در برابر اشغالگری است. هرگونه سیاستی که نتواند میان «بنیان های مادی یک ملت» و «ساختار سیاسی حاکم» تفکیک قائل شود، عملا در جبهه ای قرار میگیرد که هدفش تبدیل ایران به زمین سوخته است تا بر ویرانه های آن، نظمی دست نشانده بنا کند.
پنجم. نتیجه گیری: ضرورت گسست از توهمات لیبرال و بازگشت به اراده مستقل
تحلیل نهایی بر این بیانیه نشان میدهد که سوسیال دموکراسی غرب زده در ایران، حتی در میانه ویرانی زیرساخت ها، همچنان از درک ماهیت خشن و غارتگر نظم جهانی ناتوان است. این جریان با تقلیل سیاست به چانه زنی های حقوقی، عملا نقش جاده صاف کن را برای پروژه های مداخله گرانه ای ایفا میکند که هدفشان جراحی سیاسی ایران از بیرون است. حقیقت عریان هزار و چهارصد و پنج این است که صلح واقعی نه از مسیر قطعنامه ها، بلکه از طریق بازپس گیری سیاست توسط طبقات تحت فشار (کارگران، معلمان و جوانان) میگذرد. هرگونه آلترناتیوی که نتواند به صراحت تجاوز خارجی را به عنوان ابزار سلطه محکوم کند و راهکار عملی برای دفاع از زیرساخت ها ارائه دهد، محکوم به فنا در غبار جنگ است. صلح بدون استقلال و بدون تکیه بر نیروهای مادی داخلی، تنها نامی محترمانه برای تسلیم است. ما نیازمند سیاستی هستیم که بر پایه استقلال هویت بنا شده باشد، سیاستی که نه به دشمن رژیم باج میدهد و نه در برابر رژیم عقب نشینی میکند، بلکه با تکیه بر اراده مستقل مردم، در پی ساختن ایرانی است که نه میدان جنگ قدرت ها باشد و نه زندان آمال ملی.
ح-ت

ایران مورد تجاوز قرار گرفته ست و تنبیه حداکثری متجاوز و درخواست غرامت بدیهی ترین اقدام ست.