October 2026

«قیمت برخی داروهای وارداتی بیماری‌های خاص به ۲۰۰ تا ۳۰۰ میلیون تومان رسید». این عین عبارتِ اکبر عبداللهی اصل، مدیرکل فرآورده‌های دارویی سازمان غذا و داروست که در هفته‌های اخیر، با استناد به شرایط سخت کشور، محاصره و تحریم را در این زمینه مقصر می‌داند و بر ضرورت جایگزینی داروهای خاص با نمونه‌های داخلی تاکید می‌کند.

اعتراضات اخیر فرانسه نه صرفاً واکنشی به مشکلات امروز، بلکه جلوه‌ای از تعارضی عمیق‌تر میان اقتدار سرمایه‌داری مالی و خواست جامعه برای مشارکت در تعیین سرنوشت خود است. خیابان نقطه آغاز این مقاومت است؛ اما آینده آن به این بستگی دارد که آیا نارضایتی‌های پراکنده می‌توانند به سازمان‌یابی پایدار و تغییرات واقعی در ساختار اقتصادی و سیاسی تبدیل شوند یا خیر

اروپا با شکافی فزاینده میان اولویت‌های دولت‌ها و نیازهای اجتماعی بخش‌هایی از جامعه روبه‌روست. هنگامی که رهبران سیاسی بر افزایش هزینه‌های جنگی پافشاری می‌کنند، دانش‌آموزان برای آموزش همگانی، اتحادیه‌ها برای حقوق کارگران، شهروندان برای صلح و معترضان برای حقوق فلسطینیان سازمان می‌یابند. این اعتراض‌ها نشان می‌دهند که بخش بزرگی از مردم اروپا با سیاست‌های نظامی ناسازگارند، و اولویت‌های رسمی با پرسشگری و ایستادگی اجتماعی روبه‌رو هستند. پرسش بنیادین این است که ایمنی برای چه کسانی و به چه بهایی فراهم می‌شود. آیا دارایی‌های همگانی در خدمت آسایش و آزادی شهروندان‌اند، یا جامعه باید نیازهای خود را با اولویت‌های نظامی و جنگی سازگار کند؟ پاسخ به این پرسش به شیوه‌ی پخش دارایی، سیاست‌های بودجه‌ای و فراهم شدن زمینه‌ی واقعی برای شرکت مردم در تصمیم‌گیری بازمی‌گردد.

پدر خورشید چاهکن و کارگر ساختمان‌ بود، هر روز صبح با بیلچه وکلنگ سر گذر می رفت و چشم به راه می‌نشست تا شاید کارفرمائی از راه می‌رسید و او را به کار می‌گرفت. من با بقچۀ لباس کار و تیغ و کاردک نقاشی چشم به راه کارفرما، سر گذر نشسته‌ام و می‌دانم انتظار چه معنائی دارد. باری، پدرخورشید اغلب روزها بیکار به خانه بر می‌گشت و به دشواری هزینۀ زندگی‌اش را تأمین می‌کرد. خورشید ما به سن عقل رسیده بود وتوقع زیادی از «بابا» نداشت، ولی کفش، لباس، روپوش، دفتر، قلم، لوازم ابتدائی و ضروری مدرسه را بناچار باید می‌خرید، در غیراین صورت مدیر مدرسه او را جلو بچه‌ها تنبیه و تحقیر می‌کرد.

نظریه نسبیت،  فضا و زمان را به یک ساختار یکپارچه‌ و پیوسته به نام فضازمان پیوند می‌زند. ساختاری که در آن سرعت نور به‌عنوان یک ثابت بنیادینِ جهانشمول عمل می‌کند. این ثابت نه تنها در ساختار هندسهٔ کیهان نقش دارد، بلکه تعیین کننده‌ٔ حداکثر سرعت مجاز برای علت و معلول و ضریب تبدیل جرم و انرژی به یکدیگر‌ است.

در این شرایط حساس که سایه سیاه جنگ ارتجاعی میان قدرت‌های خارجی با کمک اپوزیسیون راست هم‌دست  آن‌ها از یک‌سو و رژیم کشتار جمهوری اسلامی از سوی دیگر، بر فراز جامعه سنگینی می‌کند، باید با هوشیاری و فعالیت آگاهانه زمینه‌ساز تداوم جنبش دادخواهی و علیه زندان و شکنجه و اعدام تلاش کرد. قطع فوری این جنگ ارتجاعی و مبارزه پیوسته علیه سرکوب و ستم و بیداد رژیم اسلامی، شرایط را برای برآمد گسترده جنبش‌های اجتماعی و نیز جنبش دادخواهی هموار می‌کند. در این راستا همکاری، همگرایی و همبستگی همه نهادها، گروه‌ها و تشکل‌های مترقی، دموکراتیک، چپ و کارگری برای گسترش جنبش اجتماعی و برای سرنگونی از پایین رژیم ضدمردمی جمهوری اسلامی را افزایش دهیم.

بدن کودک نه ملک خانواده است، نه ابزار حفظ اعتبار اجتماعی، نه موضوع تصمیم‌گیری رهبران محلی و نه عرصه اجرای سنت‌های به‌جامانده از گذشته. هر دختر حق دارد بدون خشونت، با حفظ تمامیت جسمانی و با برخورداری از سلامت و امنیت رشد کند. این حق را نمی‌توان به نام فرهنگ، مذهب یا مصلحت خانواده از او گرفت.

این شعار در برابر این تصور قرار می‌گیرد که حکومت می‌تواند درباره خصوصی‌ترین بخش‌های زندگی انسان تصمیم بگیرد. در برابر این تصور می‌ایستد که زن باید تابع یک تعریف رسمی از زن بودن باشد. و در برابر این تصور قرار می‌گیرد که قدرت سیاسی می‌تواند خود را به دلیل برخورداری از مشروعیت دینی، فراتر از نقد و پاسخگویی قرار دهد .

جدا از اینکه استراتژی مسلحانه کلاً و به خصوص در دوران کنونی، تضمینی برای استقرار دمکراسی نیست و چشم انداز روشنی عرضه نمی‌دارد، این اما در بلوچستان حتی تاثیرات مضاعف آنی بر مبارزه‌ی دمکراسی خواهانه بر جای می‌نهد. این نوع مبارزه، هم فضا را بیش از پیش امنیتی می‌کند و هم با ایجاد آشوب و اغتشاش مانع از روشنگری‌های دمکراتیک برای ارتقای سطح آگاهی‌های اجتماعی و سیاسی مردم می‌شود. اگر هم در شروع چنین مبارزه‌ای‌ دست قدرت‌های خارجی در کار نبوده باشد، در ادامه اما امکان نداشته و ندارد که ذینفع‌های منطقه‌ای و جهانی‌ آنهم از موضع راستگرایی وارد ماجرا نشوند و مُهر خود بر آن نکوبند. چرا باید مردم بلوچ هزینه‌پرداز و افزار دست دیگران شود؟