September 2026

این سوال همیشه برای ما طرح است : چرا دستگیر و شکنجه و اعدامشان کردند؟ چگونه و با چه دلایلی توانستند جان و زندگی هزاران انسان را تباه کنند؟ این کشتارها و زندانها چه تاثیرات مخرب سیاسی،فرهنگی و اجتماعی بر روی خانواده ها و امروز و آینده آنها داشته است؟ در راستای همین سوالات است که میتوان فهمید که کشتارهای دهه خونین۶۰ و خصوصا کشتار ،۱۳۶۷ فقط حذف فیزیکی چند هزار زندانی نبود.

در این شرایط، «نه به جمهوری اسلامی» لازم است اما کافی نیست. اپوزیسیونی که فقط بر نفی حکومت موجود بنا شود، در لحظه‌ای که بحران به نقطه تعیین‌کننده برسد با یک مشکل اساسی مواجه خواهد شد: چه کسی و با چه مشروعیتی تصمیم می‌گیرد؟ پاسخ جمهوری‌خواهان باید از جنس یک ائتلاف سیاسی باشد، نه یک ائتلاف صرفاً رسانه‌ای. اختلاف میان گرایش‌های مختلف دموکراسی‌خواه را نمی‌توان با حذف اختلافات حل کرد ! باید آنها را در چارچوب قواعد مشترک مهار کرد. توافق بر سر آزادی سیاسی، انتخابات آزاد، برابری شهروندی، سکولاریسم سیاسی، تمامیت ارضی و حق تعیین نظام سیاسی از طریق رأی مردم، می‌تواند حداقل مشترکی ایجاد کند که فراتر از اختلافات ایدئولوژیک باشد.

خشونت علیه زنان در ایران در سال ۲۰۲۶ همچنان گسترده، مستمر و چندلایه است. این خشونت تنها به محیط خانه محدود نمی‌شود، بلکه از زن‌کشی و خشونت خانوادگی تا اعدام، بازداشت، سرکوب اعتراض‌های مدنی، کنترل پوشش، محرومیت‌های شغلی و اقتصادی، فشارهای امنیتی و تعقیب زنان در فضای مجازی امتداد می‌یابد .

مکانی برای پژ.واک صدای آزادی زندانیان سیاسی و مخالفت با اعدام و اجرای آن؛
فضائی برای همبستگی با مبارزات مردم ایران،
در راه صلح و آزادی؛ لائیسیته؛ صلح و عدالت اجتماعی؛

حزب چپ ایران ـ آلمان ضمن حمایت از تظاهراتی که از سوی «همبستگی برای جمهوری و دموکراسی در ایران» در شهر کلن برگزار می‌شود، از همه انسان‌های آزادی‌خواه، عدالت‌طلب، مدافعان حقوق بشر و نیروهای چپ و دموکرات دعوت می‌کند با حضور گسترده و فعال خود در این تظاهرات، همبستگی خود را با مبارزات مردم ایران برای آزادی و دموکراسی نشان دهند.

از نگاه استاینم، آزادی زنان صرفاً به معنای تغییر موقعیت زنان در جامعه نیست؛ بلکه مستلزم تغییر مناسبات قدرت و رهایی زنان و مردان از نقش‌هایی است که جامعه بر اساس جنسیت برای آنان تعیین کرده است . او جنبش آزادی زنان را از دیگر مبارزات اجتماعی جدا نمی‌دانست. هیچ جامعه‌ای نمی‌تواند حقیقتاً آزاد باشد در حالی که نیمی از اعضای آن تحت تبعیض و ستم قرار دارند. از این منظر، جنبش زنان می‌تواند پلی میان مبارزات مختلف اجتماعی باشد؛ از مبارزه با نژادپرستی و تبعیض طبقاتی گرفته تا مبارزات کارگران، معلمان و دانشجویان، جنبش صلح و مخالفت با خشونت.

ما، شماری از زندانیان سیاسی پیشین ایران، کنشگران، نویسندگان، هنرمندان، روشنفکران، دانشگاهیان، پژوهشگران، و اعضای جامعه مدنی در ایران و در تبعید، پشتیبانی خود را از نامه‌ی سرگشاده‌ای که در تاریخ ۲۰ اوت ۲۰۲۶ با عنوان «خطاب به زندانیان سیاسی ایران، گرفتار میان “دو لبه‌ی یک قیچی”» در روزنامه‌ی گاردین انگلستان منتشر شد، اعلام می‌کنیم.

آیندهٔ این کشور باید به دست مردمی ساخته شود که حق دارند آزادانه حکومت خود را انتخاب کنند؛ زنی که حق دارد دربارهٔ بدن و زندگی خود تصمیم بگیرد؛ کارگری که حق تشکل و اعتصاب داشته باشد؛ دانشجویی که حق اعتراض داشته باشد؛ روزنامه‌نگاری که از نوشتن نترسد؛ زندانی سیاسی که دیگر وجود نداشته باشد؛ و خانواده‌ای که هیچ‌گاه فرزند خود را به جرم عقیده و اعتراض از دست ندهد.

از منظر اقتصاد سیاسی، رابطه میان قطع خدمات حمایتی، سیاست ریاضت اقتصادی و انباشت سرمایه را می‌توان رابطه‌ای کارکردی و ساختاری دانست. سلب حق بیمه و خدمات رفاهی صرفاً یک صرفه‌جویی بودجه‌ای ساده برای سازمان تأمین اجتماعی نیست؛ بلکه سازوکاری به شمار می‌رود که می‌تواند بخشی از هزینه بازتولید نیروی کار را از حساب دولت و سرمایه‌داران خارج و مستقیماً به سفره کارگر منتقل کند.

اعدام، چهره‌‌ای عریان از سرکوب است که قدرت‌های مستبد پس از گرفتن آزادی، کرامت و اختیار انسان، به آن متوسل می‌شوند. هنگامی که حکومتی چوبه‌ی دار را در اختیار می‌گیرد، جنایت به ابزار حذف، ارعاب و خاموش کردن انسان‌ها تبدیل می‌شود. کانون نویسندگان ایران که سال‌ها زیر فشار و سرکوب حاکمیت، دفاع از آزادی بیان بی‌هیچ حصر و استثنا را سرلوحه‌ی خود قرار داده است، صدور و اجرای احکام مرگ را به‌شدت محکوم می‌کند. حق حیات، امتیاز حکومت‌ها نیست و هیچ انسانی را نمی‌توان به نام قانون از این حق محروم کرد.