نوروز ۱۴۰۵ مردم و کشور ما زیر آوار بمباران و ویرانی جنگ تجاوزگرانە و غیرقانونی آمریکا و اسرائیل و بعد از قتلعام هزاران تن توسط رژیم در دیماه گذشته فرا میرسد. به رغم این روزهای سیاه و سوگ و ماتم، بهار طبیعت به ما آموحتهاست که هیچ زمستانی بیپایان نیست، زمستان سیاه ایران ما نیز به پایان خواهد رسید.
جمهوری اسلامی، در سال ۱۴۰۴ با سرکوب، اعدام، زندان و گسترش استبداد، تلاش کرد فریاد حقخواهی مردم را خاموش کند. اما جنبشازادیخواهانهی مردم از پیشروی باز نایستاد. پیشرفت مبارزات مردم ایران نشان داد که آتش خشمی که در بطن جامعه علیه جمهوری اسلامی تلنبار شدهاست، هر کجا که فرصتی پیدا کند، همچون سیل خروشانی سرریز خواهد کرد. جنبش انقلابی دیماه گذشته جلوهی بارزی از این واقعیت بود.هر چند این جنبش هم با کشتار خونین رژیم مواجه گشت، اما موجبی برای نجات این رژیم ننگین از خشم مردم نخواهد بود.
فاجعهی کشتار رژیم، زمانی گستردهتر شد که تجاوز نظامی آمریکا و اسرائیل، این بار به نام کمک به مردم، در اساس برای تامین منافع خود در منطقه با زیرپانهادن همه قوانین بینالمللی و بر بستر سیاستهای ویرانگر جمهوری اسلامی آغاز گشت، از همان روز نخست با کشتار ۱۶۵ دانشاموز در میناب، ابعاد و ماهیت ضد بشری خود را نمایان ساخت و تاکنون بخش بزرگی از زیرساختهای اقتصادی، اماکن تاریخی و مناطق مسکونی را در سراسر کشور ویران کردهاست.
جنگ و سرکوب فضای تنفس جامعه را تنگتر کردهاست. تجاوز آمریکا و اسرائیل قبل از همه جنبشهای مردمی را به حاشیه رانده و عرصه را بر این جنبشها تنگتر کرده است. با حاکم شدن فضای جنگی رژیم هم بر ابعاد پیگرد و سرکوب افزودهاست. بر خلاف ادعای کسانی که از ترامپ و نتانیاهو درخواست مداخلهی بشردوستانه کردند و یا سلطنتطلبان مدافع این جنگ که همچنان زیر پرچم اسرائیل رژه میروند، این جنگ بار دیگر نشان داد که نه تنها به تغییر رژیم در ایران کمک نمیکند، بلکه شرایط را برای قدرتگیری راست ترین جناح نظامی امنیتی فراهم کرده و ممکن است تا ویرانی کامل ایران ادامه یابد.
اما بهار امید در ایران عزیزمان زیر سایهی حکومت خونریز و خشن جمهوری اسلامی و در میان دود و آتش جنگ آمریکا و اسرائیل سرسختانه راه می جوید. بهار آزادی از دل مبارزات آزادیخواهانهی مردم ایران جوانه زده و شکفتهخواهد شد. امید به آینده، را در فریادهای عدالت خواهانهی هر روزهی کارگران، معلمان، پرستاران و بازنشستگان معترض، در مبارزات مردم در مناطق ملی، در ایستادگی مادران دادخواه و در رقص و پایکوبی دردمندانهی خانوادها بر مزار فرزندان جانباختهشان باید جست.
نوروز، نویدبخش فردایی است که در آن آزادی و عدالت میتواند از آرزو به واقعیت بدل گردد. فردایی که در آن زنان و مردان این سرزمین، در امنیت، آزادی، برابری و رفاه زندگی کنند. در این روزهای جنگ و ویرانی، ماتم و سوگ فراموش نمیکنیم که فردائی بهتر ممکن است.
حزب چپ ایران نوروز باستانی را به همگان، به خانوادههای داغدار کشتار دیماه خونین، به قربانیان تجاوز نظامی آمریکا و اسرائیل به کارگران، پرستاران، بازنشستگان و معلمانی که برای عدالت میجنگند، به نویسندگان، هنرمندان، سینماگران که قلم و هنرشان را در خدمت رهایی و مقابله با تحجر خلاقانه به کار گرفته و میگیرند، به مردم خسته از تبعیض در مناطق ملی که حکومت را روزانه به چالش کشیده و به ستوه درآوردهاند، به مادرانی که با بغض و اشک، فرزندان شان را به آغوش خاک میسپارند، اما سکوت نکرده و نمی کنند، به زندانیان سیاسی که در زنجیر هم تسلیم نشده و نمی شوند و پرچم اعتراض به اعدام را در زیر سرکوب و طناب دار همچنان برافراشتهاند، به خانوادهی همه جانباختگان راه آزادی و برابری که سالهاست حتی در سکوت سنگین دههی شصت ایستادند تا «نگیرد این شعله خاموشی» و به همهی آنهایی که هر روز، با شجاعت و امید، فردای ایران را میسازند، با یاد همهی جانهای شیفتهای که در راه دستیابی به آزادی، دموکراسی و سوسیالیسم جان عزیزشان بر دار شد، شادباش می گوید. باشد که از پس این زمستان سرد، تاریک و طولانی، بهاری روشن و امیدبخش فرارسد.
هیئت سیاسی - اجرائی حزب چپ ایران
اسفند ۱۴۰۴ - ۱۹ مارس ۲۰۲۶
افزودن دیدگاه جدید