ژوئن 2026

ما تشکل‌های جمهوری‌خواه ایرانی در اسکاندیناوی بر این باوریم که حفاظت از محیط زیست نه یک موضوع فرعی، بلکه بخشی از حقوق شهروندی، عدالت اجتماعی و توسعه پایدار است. هیچ جامعه‌ای در سایه تخریب طبیعت، ضعف قانون، سرکوب جامعه مدنی و تداوم خشونت و جنگ به توسعه پایدار نمی‌رسد. بخش مهمی از بحران‌های زیست‌محیطی ایران نتیجه سیاست‌گذاری غیرشفاف و بی‌توجهی به نظر کارشناسان مستقل است.

حزب چپ ایران درگذشت مرجان ساتراپی را به خانواده، دوستان، همکاران هنری او و به همه دوستداران فرهنگ، هنر و آزادی تسلیت می‌گوید. یاد و نام این هنرمند آزادی‌خواه در حافظه فرهنگی ایران و جهان زنده خواهد ماند. او هنرمندارزشمندی بود که با قلم، تصویر و دوربین خود علیه فراموشی، تبعیض و استبداد ایستاد و میراثی گرانبها برای نسل‌های آینده بر جای گذاشت.

اولین قربانی تخریب محیط زیست، سفره مردم است. وقتی خاک فرسوده می‌شود، رودخانه‌ها خشک می‌شوند و منابع آب از بین می‌روند، کشاورزی نیز آسیب می‌بیند. نابودی زمین‌های کشاورزی به معنای کاهش تولید غذا، افزایش وابستگی به واردات و گسترش فقر است. بیابان‌زایی، فرسایش خاک، نابودی جنگل‌ها، کاهش منابع آبی و تخریب اکوسیستم به کاهش تولید، افزایش بیکاری و گسترش فقر منجر می‌شود. جامعه‌ای که امنیت غذایی خود را از دست بدهد، در برابر هر بحران سیاسی و اقتصادی آسیب‌پذیرتر خواهد شد.

جنگ داخلی اسپانیا آخرین لحظه‌ای بود که انترناسیونالیسم چپ‌گرای واقعی وجود داشت. پس از آن، چپ – در هر دو شکل سوسیالیستی و سوسیال دموکراتیک – خود را به دولت-ملت متعهد کرد. از این نظر، این پروژه‌ای نبود که بتواند به طور مناسب به بحران‌ها پاسخ دهد، زیرا این بحران‌ها در نهایت فراملی هستند. امروزه، به نظر می‌رسد چپ‌ها قادر به تشکیل یک جبهه بین‌المللی گسترده با چشم‌اندازی روشن از اینکه می‌خواهند نقد خود از سرمایه‌داری را به کجا ببرند، نیستند.

هداف ما روشن است: مسیر دستیابی به عدالت اجتماعی و رهایی کارگران و زحمتکشان، در تقویت تشکل‌های مستقل طبقه‌ی کارگر، همبستگی جمعی، و مبارزات سازمان‌یافته‌ی خودِ کارگران و دیگر مردم تحت ستم نهفته است؛ نه در مداخله‌ی نظامی یا اتکا به قدرت‌های خارجی.

این کاملا درست است که حکومت ها ضربات سنگینی بر پیکر چپ طی چندین دهه وارد آورده و "خاوران"ها را از پیکر رفقای ما در جایجای میهن انباشته است. و این هم درست است که رژیم با کمک داغ و درفش ومیله های زندان از سازمان یابی و تشکل چپ ممانعت کرده و با سرمایه گذاری کلان و بهره گیری از صنعت رسانه و تبلیغات،از هیچ اقدامی برای تقلب در تاریخ نگاری دریغ نکرده است.اما، با وجود همه این تهدیدها و مخاطرات،هنوز هم در میهن ما بسیارند کسانی که " نمونه های شخصی" موفقی برای نشان دادن صداقت و پایمردی "چپ"ها در راه آزادی و عدالت اجتماعی هستند.

بدون هیچ تردیدی، مباحث و تبیینات نظری در مورد شکل‌گیری ملت مدرن ایران، روی‌کردها پیرامون اصالت و درون‌زایی ابراز هویت‌‌ ملی - اتنیکی و حد و حدت تبعیض در این عرصه،‌ تا زمان‌های دراز ادامه خواهند یافت که بجای خود لازم و مفید نیز هستند. اما انتظاری بیهوده‌ خواهد بود هرگاه چنین تصور شود که از بطن موضوعات نظریِ هر اندازه ضرور در ارتقای شناخت بغرنجی‌های معضل مزبور، لزوماً بتوان به توافقات کاربُردی دست یافت.

با این همە لاقل بخشی از تقصیر این وضعیت بە خود ما مردم و کارگران بر می گردد کەبە خطا تصور می کنیم با شکوە و شکایت بدون پشتوانە بە همان مقامات و نهادهایی کە ما را بە فقر و فلاکت کشاندەاند و حقوق مان را از بین بردە و می برند، می توانیم بە خواستە هایمان برسیم. تا زمانی کە ما بە این نتیجە نرسیم کە کسی بە غیر از خود ما نمی تواند از حقوق ما حمایت کند و برای پیشرفت در این راە نیاز بە اتحاد و همبستگی و متشکل شدن داریم روزگار مان در هر رژیمی .اگر سال بە سال بدتر نشود، بهتر نخواهد شد.

• در مقایسه با گستردگی فقر، منابع مالی تخصیص یافته به این برنامه ها کافی نیستند. علاوه بر این، اضمحلال و هرز منابع و مشکلات گسترده در اجرای برنامه ها مانع دستیابی به نتایج مورد انتظار می‌شود.
• همچنین سیاستهای دولت در رسیدگی به نیازهای اکثریت عظیم افراد آسیب پذیری که در سطح خط فقر یا اندکی بالاتر از آن زندگی می‌کنند، ناکافی بوده اند.

سه دهه پس از فروپاشی بلوک شرق، کشورهای اروپای غربی شاهد ترکیبی از تداوم و تغییر بوده‌اند. دولت رفاه به طور کامل از میان نرفته است؛ آموزش عمومی، بیمه درمانی همگانی و بخش بزرگی از نظام تأمین اجتماعی همچنان پابرجا هستند. با این حال، منطق بازار و رقابت بیش از گذشته وارد حوزه‌هایی شده که پیش‌تر عمدتاً تحت کنترل دولت قرار داشتند

نت