چند روز پیش نوشته ای از رفیق محمد اعظمی با عنوان " به یاد پرویز قلیچ خانی ، خاطره ای از زندگی، نه مرثیه ای بر مرگ" در به پیش منتشر و عاملی شد برای نوشتن این چند خط:
۱-" زبان اصالت " ، درنوشته های رفیق محمد اعظمی ، جلوه ای پررنگ دارد. پیش از این در " رنج راه" و نیز دراکثرمطالبی که از او در "به پیش" منتشر شده است این زبان ساده، بی تکلف و شیوا را شاهدبوده ایم.
نکته اینجاست که علاوه بر ساده نویسی و تاکید بر " محتوا" بجای تکیه بر"فرم"،در نوشته های رفیق محمد اعظمی(سهراب) نوعی آهنگ دلنشین، و رنگ و بوی آشنای واقعیت خواننده را در بر گرفته و سیراب میکند.زمانی که از دوستان قدیمی، اقوام و رفقای مبارزاتی خود سخن میگوید ، معرفت و وفاداری دو مولفه اساسی نوشته های او هستند.
اصالت رفیق سهراب (محمد اعظمی) در زندگی اجتماعی، با ریشه های سترگ در فرهنگ و سنت های درخشان مردم لرستان،و نیز در انعکاس خاطرات خویش از روابط اجتماعی و رخدادهای سیاسی و تشکیلاتی، نوشته های او را آنچنان دلنشین ، قابل فهم و شیرین میسازد که سبک نگارش نویسندگانی مانند بهرنگی و درویشیان را تداعی میکند.
زبان اصالت در نوشته های رفیق سهراب چنانست که وقتی از شکنجه حرف میزند دردمان میگیرد، و زمانی از رفاقت و وفاداری سخن میگوید اشک در چشم حلقه میزند.
۲-این بار در " خاطره ای از زندگی،نه مرثیه ای بر مرگ پرویز قلیچ خانی" رفیق سهراب با یک تصمیم زیبا از مرثیه عبور کرده و خاطراتی را که در زنده بود رفیق پرویز سالها پیش نوشته بود،بازنشر کرده است.در این نوشته علاوه بر ارائه نمونه درخشانی از نثری ساده و باطراوت و تاثیرگذار،به زوایایی از زندگی مبارزاتی پرویز قلیچ خانی پرداخته است که در سایر مقالات و مطالب منتشر شده بمناسبت درگذشت رفیق ، دیده نشده اند. رفیق پرآوازه و خوشنام ، این چهره ملی ومردمی، پرویز قلیچ خانی چه فعالیت مشخص سیاسی و تشکیلاتی داشته است؟ چرا این افراد و جریانات دوستدار قلیچ اشاره ای به تعلقات فکری و سوابق سیاسی و تشکیلاتی او نمیکنند؟
این واقعیت که رفیق پرویز با یک تصمیم درست و عالمانه به انتشار " آرش" همت گمارده و در آن از بسیاری گرایشها ی چپ و ترقیخواه دعوت به همکاری بعمل آورده است،آیا باید به این نتیجه منجر شود که در بزرگداشت یاد و خاطره او،از رویدادهای واقعی سالیان دراز زندگی سیاسی و تشکیلاتی پرویز هیچ سخنی بمیان نیاید؟ وحداکثر به بازداشت در دو رژیم و مهاجرت و انتشار " آرش" اشاراتی انجام شود.
ارزش نوشته محمداعظمی اینجا نمودار میشود.اشاراتی با صداقت و امانت،و با عشق و علاقه به چند فراز حساس و تعیین کننده از حیات سیاسی و فعالیت تشکیلاتی رفیق پرویز ،به شفاف تر شدن چهره اسطوره و قهرمان ملی کمک کرده و از او تصویری و دلنشین از شخصیتی "با معرفت" ودلسوز مردم ارائه میکند.
و چنین است که رفیق سهراب در این نوشته نیز همانند "رنج راه"، با زبان "اصالت" درجستجوی "معرفت" قلم می زند.
۳- این روزها موجودیت "چپ" در جامعه ایران و حضور چپ در حافظه جمعی ایرانیان و بویژه جوانان و طبقه کارگرمیهن مان به یک نگرانی بزرگ و دغدغه جدی تبدیل شده است.
در میان ایرانیان خارج از کشورو در صفوف اپوزیسیون، بویژه جریانات منتسب به "چپ" این نگرانی بسیار بر زبان آمده و بر زبان جاری می گردد. تحلیل ها و تفاسیر بسیاری از ایشان چنین وجه مشترکی دارد: " چپ شکست خورده، در میان مردم جایگاهی ندارد،و چون در جامعه حضور ندارد بر هیچ فرآیند اجتماعی هم تاثیرگذار نیست." برخی نیز پای خود را از دایره سوگ و ماتم برای "چپ"فراتر گذاشته و در پای تخت و تاج "دشمن مردم"زانو زده و از گذشته خویش برائت می جویند.
اما در واقعیت و در میان مردم ایران واقعیت و روندها،به گونه ای متفاوت از تلقی دیاسپورای مسخ شده توسط نئولیبرالیسم راست افراطی جریان دارد.
پرویز قلیچ خانی فرزند زحمتکشان، که با انگیزه مبارزه با بی عدالتی و استثمار به سمت اندیشه های چپ گرویده و به صفوف مبارزه با رژیمهای ضددموکراتیک و ضد مردمی پیوست، در راه مبارزه رنج ها و دشواریهای فراوانی را پذیرفته و از مزایا و امتیازات بسیاری چشم پوشی کرد. رفیق پرویز نمونه یک انسان متعهد و آگاه بود که برای تغییر شرایط ظالمانه و استثماری با تمام وجود مایه می گذاشت.این خصوصیات از سوی مردم میهن دیده می شد و جایگاه والای اجتماعی او،حاصل مقبولیت ایده و عملکرد این فرزند رنج و کار بود.
وجود امثال پرویز قلیچ خانی، "نمونه های شخصی موفقی" هستند که همواره مایه محبوبیت کوشندگان "چپ" در میان مردم خواهند بود.
این کاملا درست است که حکومت ها ضربات سنگینی بر پیکر چپ طی چندین دهه وارد آورده و "خاوران"ها را از پیکر رفقای ما در جایجای میهن انباشته است. و این هم درست است که رژیم با کمک داغ و درفش ومیله های زندان از سازمان یابی و تشکل چپ ممانعت کرده و با سرمایه گذاری کلان و بهره گیری از صنعت رسانه و تبلیغات،از هیچ اقدامی برای تقلب در تاریخ نگاری دریغ نکرده است.اما، با وجود همه این تهدیدها و مخاطرات،هنوز هم در میهن ما بسیارند کسانی که " نمونه های شخصی" موفقی برای نشان دادن صداقت و پایمردی "چپ"ها در راه آزادی و عدالت اجتماعی هستند.
و اینچنین است که "زبان اصالت" از قلم محمد اعظمی جاری شده و بر قلب و روح دوستداران و کوشندگان راه آزادی و سوسیالیسم امیدواری و اطمینان می بخشد.
افزودن دیدگاه جدید