کارگری

وقت آن رسیده است در کنار هم دست به کار شویم و متحدانه با جنبش دفاع از زندگی و معیشت، دفاع از آزادی بیان، تشکل، اعتصاب، تجمع، اعتراض و آزادی همه زندانیان سیاسی، در مقابل جنگ افروزان و مرتجعان و تروریست‌ها بایستیم.
سازمانیابی کنیم برای پیشروی مبارزات مان و تحقق مطالبات انسانی مان یک صدا شویم

از نهادهای مستقل بین‌المللی، تشکل‌های معلمان جهان و کنشگران صلح می‌خواهیم با فشار بر دولت‌های منطقه و قدرت‌های جهانی، زمینه توقف جنگ و آغاز گفت‌وگوهای صلح‌آمیز را فراهم کنند.
تقویت نهادهای مدنی، احترام به حقوق شهروندی و مشارکت مردم در تصمیم‌گیری‌های کلان، تنها راه برون‌رفت از بحران‌های کنونی است

صدای ما، هرچند کوچک، باید پژواک حق‌طلبی، آگاهی و مقاومت باشد. بر همین اساس، باید تلاش کنیم محتوایی آموزشی، آگاهی‌بخش و حمایتی تهیه کنیم؛ به‌ویژه برای کودکان و گروه‌های آسیب‌پذیر. شاید همین گام‌های کوچک، در میانه‌ی این روزهای دشوار، مرهمی باشند و اندکی از بار سنگین این بحران بر دوش آسیب‌دیدگان بکاهند.

ما تشکل‌ها و فعالان مستقل کارگری و مردمی در ایران، هیچ توهمی نسبت به اینکه آمریکا و اسرائیل می‌خواهند آزادی، برابری و عدالت برای ما به ارمغان بیاورند، نداریم ــ همان‌گونه که هیچ توهمی به ماهیت و عملکرد سرکوب‌گرانه، مداخله‌گرانه، ماجراجویانه و ضدکارگری جمهوری اسلامی نداریم

آن‌چه حاکمان اسرائیل و تندروهای داخلی در حق مردم روا می‌دارند، جنایت است. و ما حق داریم به عنوان یک نهاد صنفی مستقل، هشدار دهیم که:
- هیچ کشوری با مشت گره کرده، صلح نمی‌سازد.
- هیچ ملتی از آوارگی، امنیت نمی‌آموزد.

- ما باور داریم که صدای ما معلمان باید صدای صلح باشد. و این صلح، نه به معنای سازش با ظلم، بلکه به معنای ایستادن کنار انسان‌ها به ویژه کودکان بی‌گناه است

آمادە کردن مردم برای مبارزە علیە جنگ و جنگ طلبان و جلوگیری از تحمیل جنگی دیگر همراە با فشار برای پایان دادن بە مناقشە ویرانگر و فاجعە بار و پرهزینە هستەای برای سرنوشت امروز و فردای مردم اهمیت اساسی دارد. بازندە هر جنگی شک نکنیم کەاز هر لحاظ مردم کشور ما هستند. بنا بر این در زمانی کە زمزمە شوم جنگ ولو در حد تهدید بلند است همەی مردم با اعتراض خود باید تلاش کنند، این صدای شوم جنگ خواهی را کە حاصلی جزء مرگ و یرانی و عقب ماندگی برای ما ندارد از هر سو کە باشد در گلو خفە کنیم.

با این حال، در بسیاری از کشورها، طی دوره‌های زمانی طولانی، نابرابری به طرز شگفت انگیزی پایدار باقی می‌ماند. و هر جا که نابرابری به سرعت تغییر کرده، فقط افزایش داشته است و نه کاهش؛ شواهدی از کاهش سریع نابرابری در دست نیستند. در مورد آن هفت کشوری که در نمونۀ بالا نابرابری داشتند، نرخ متوسط کاهش 0.3 واحد جینی در سال بود. این به آن معناست که اگر کشوری سطح نابرابری مشابه کشورهای آمریکای لاتین داشته باشد، حدود 60 سال طول می‌کشد تا به میانگین نابرابری سایر کشورهای در حال توسعه برسد.

ما آزادی سپیدە عزیز را بە ایشان، خانوادە گرامی و همە ی مبارزان راە آزادی و عدالت اجتماعی صمیمانە شادباش می گوییم و آرزوی آزادی بقیە زندانیان سیاسی خاصە زنان دلاور و سرفراز زندانی را داریم.
از طرف جنگ کارگری

تغییرات بە عمل آمدە در رویکردهای سازمان بین المللی کار نیز تابعی از تضعیف سازمانهای کارگری در بعد جهانی است. بهمین جهت راە تغییر این رویکرد یک جانبە تقویت احزاب و سازمانهای سندیکایی در همە جای جهان است. هم از این رو نباید از بابت بی توجهی سازمان بین المللی کار نسبت بە پایمال سازی حقوق کارگر و سرکوب سازمانهای سندیکایی تعجب کرد.

در هفته‌های اخیر، حرکت‌های اعتراضی و هماهنگ‌شده‌ای از سوی اتحادیه‌های کارگری، نهادهای مردمی و فعالان مدنی مستقل از سراسر جهان شکل گرفته است که راهپیمایی جهانی به‌ سوی غزه یکی از نمونه‌های برجسته‌ی آن است. سندیکای کارگران شرکت واحد از این ابتکارهای مستقل از دولتها، که با هدف پایان‌دادن به نسل‌کشی و محاصره‌ی غزه صورت می‌گیرد، حمایت می‌کند و بر ضرورت همبستگی جهانی برای دفاع از کرامت انسانی تأکید دارد

کارفرمایان از تن دادن بەخواستە اصلی کارگران فروکش کردن آن اعتصاب یک پارچە قبل از گرفتن حق شان بود. آن تجربە و تجربیات دیگر برای کارگران روشن کرد برای درهم شکستن مقاومت صاحبان شرکتهای پیمانی و وادار کردن آنان بە پذیرش خواستە های عادلانە و بدیهی شان بدون سازمانیابی و اعتصابات گستردە و هماهنگ میسیر نیست. با وجود این تجربە و گام برداشتن در این مسیر کارگران قطعا سرانجام پیروز خواهند شد.

کنفدراسیون اتحادیه های کارگری نروژ (ال او) که نمایندگی بیش از یک میلیون کارگر در نروژ را بر عهده دارد، سرکوب بی‌رحمانه‌ی رانندگان کامیون و دیگر فعالان اتحادیه‌ای توسط حکومت در ایران را به‌شدت محکوم می‌کند.

به گزارش خبرنگار ایلنا، جمعی از بازنشستگان مطالبه‌گر تامین اجتماعی شهر اهواز در بیانیه‌ای مطالبات خود از تامین اجتماعی و دولت را مطرح کردند.

این مطالبات به شرح زیر است:

۱- ما بازنشستگان خواهان اجرای قانون ماده ۹۶.۱۱۱ تامین اجتماعی یعنی پرداخت به اندازه سبد معیشتی هرساله هستیم.

۲ - الزام درمان رایگان مطابق  ماده قانونی ۵۴ سازمان تامین اجتماعی و اصل ۲۹ قانون اساسی حق مسلم ما بازنشستگان است.

۳- ما خواهان ساخت و تجهیزات کامل درمانی درمانگاه‌ها و بیمارستان‌های ملکی تامین اجتماعی هستیم. درغیر این‌صورت باید خرید درمان رایگان در کلیه‌ی بیمارستان‌های غیر دولتی توسط سازمان تامین اجتماعی انجام شود. 

من خواستم از همه عزیزان، رفقایی که در این اجلاس شرکت نموده تا صدای دادخواهی مردم تحت ستم، کارگران، معلمان، بازنشستگان، پرستاران و توده های زحمتکش در ایران هستند سپاسگذار و قدردان همه شما باشم ، قدردان همه تشکلها، نهادها وان جی او هایی که در این اجلاس شرکت کرده و صدای کارگران هستند.

تحقق مطالبات بالادرگرو اتحاد و همبستگی بین المللی کارگران و گسترش تشکل های اجتماعی کارگری است که توازن قوا را در مبارزه علیه سرمایه داری به نفع آحاد کارگران تغییر دهد.در حال حاضرمبارزات کارگری در ایران با وجود دستگیری وزندانی و صدوراحکام اعدام برای کارگران معترض ادامه دارد وتشکل یابی و سازماندهی اعتراضات در حال گسترش است

در ایران علاوە بر اینکە سیاستهای اقتصادی نئولیبرالیستی اعمال می شود، حق کارگر و زحمتکش برای دفاع از حقوق خود نیز سلب شدە است. بنا بە همین دلایل اعتراضات صنفی لاجرم و بدون توصیە این و آن شکل سیاسی بە خود می گیرند و تا زمانی کە بە آنها پاسخ دادە نشود تداوم وگسترش پیدا خواهند کرد و هیچ کس نمی تواند مانع از آن شود.

نحوۀ تخصیص درآمد میان اعضای خانوار می‌تواند تأثیر چشمگیری بر شکلگیری و اجرای سیاستها داشته باشد. در مدل یکپارچه، که فرض می‌کند یک مطلوبیت مشترک بر کل یک خانواده حاکم است، سیاستگذاران تنها از طریق تغییر قیمتهای نسبی می‌توانند تخصیص بودجه را در خانوار تغییر دهند.

.
در حال حاضر، زندان های حاکمیت جمهوری اسلامی کارگران، معلمان و معترضین بسیاری را در خود محبوس کرده است و شکنجه و آزار زندانیان سیاست جاری حکومت است. و بسیاری از زندانیان محروم از دارو و درمان جانشان در خطر است

نخیر کارگران همە ی این ترفندها را تجربە کردەاند و فهمیدەاند تا متحد و متشکل نشوند و اعتصابات شان را گسترش ندهند این وعدە ها روی کاغذ می ماند و بە عمل در نمی آیند. رژیمی کە اعتراضات مردم و سندیکاها و نهادهای مدنی را بی امان سرکوب می کند، بە وعدەهایش اعتباری نیست. اولین شرط پیشبرد آنچە در نهمین همایش کار مطرح شد آزاد گذاشتن فعالیت تشکلهای مستقل کارگری است کە در این همایش اشارەای بە آن نشدە است. بقول معروف بی مایە فطیرند

ما بدنبال تحقق خواسته‌هایمان و در راس همه آنها آزاد شدن رانندگان دستگیر شده هستیم.
ما امروز رانندگانی متحد و قوی و صدای واحدِ یک خانواده بزرگ حمل و نقل جاده‌ای هستیم.
ما از همه اقشار مختلف و هموطنان عزیز در ایران و خارج کشور و ارگان‌های بین‌المللی که از این اعتصاب حمایت کردند؛ بسیار سپاسگزاریم و امیدواریم که شایسته این همه محبت و همدلی آنها باشیم

در سال جاری، مرگ کارگران یا فعالان سندیکایی در پنج کشور شامل آفریقای جنوبی، کامرون، کلمبیا، گواتمالا و پرو گزارش شده است. همچنین، ده کشور شامل بنگلادش، بلاروس، اکوادور، مصر، اسواتینی، میانمار، نیجریه، فیلیپین، تونس و ترکیه به عنوان بدترین کشورها در زمینه رعایت حقوق کارگران معرفی شده‌اند

تشکل‌های صنفی معلمان در این بیانیه‌ها نه از سر همدلی احساسی، بلکه با رویکردی آگاهانه، تحلیلی و مبتنی بر دو دهه مبارزه تشکیلاتی و تجربه‌ی زیسته، از کامیون‌داران حمایت کرده‌اند. آن‌ها به‌درستی دریافته‌اند که هیچ مطالبه‌ی صنفی، بدون اتکا به حمایت اجتماعی، به نتیجه نمی‌رسد

محمد حبیبی تاکید می‌کند که شکل‌گیری تغییرات تدریجی درون جامعه ایران، چون در بطن جامعه اتفاق می‌افتد، ربطی به جریانات سیاسی داخل و خارج از کشور به معنای جریان سیاسی اپوزیسیونی، یا اصلاح‌طلبی ندارد، بلکه «تغییرات، کاملا واقعی و پایدار خواهند بود.»

به مناسبت کنفرانس بین المللی کار (سازمان جهانی کار)، تشکلات سندیکایی امضا کننده این فراخوان، همه را به شرکت در یک تظاهرات ایستاده در روز جمعه ۶ ژوئن ۲۰۲۵ در مقابل مقر سازمان ملل متحد در ژنو فرا می خواند.
ما هم چنین به حضور افراد هیأت نمایندگی کارگران برای شرکت در کنفرانس بین المللی کار معترض هستیم ،هیأتی که اعضایش توسط حکومت انتخاب می شوند.

چند نکتە دیگر نیز در این پیام هست کە نشان می دهد کە رهبر جماعت اصلاح طلبان محافظە کار بە رغم نفرتی کە از رژیم اسلامی بین اکثریت قریب بە ٩٠ درصد از مردم وجود دارد، کلامی در ارتباط با آزادی هزاران زندانی آزادیخواە کە در شکنجە خانە ها بە اسارت درآمدەاند نگفت، صحبتی از تشدید سرکوب و اعدام، فقر و فلاکت سە چهارم جمعیت کشور، حذف یارانە و اعتراضات گروە های اجتماعی برای تامین معیشت نکرد. صدها معلم و کارگر، وکیل، نویسندە، هنرمند، روزنامە نگار و زنان مخالف حجاب اجباری را بە زندان انداختند و...

همچنین نادیده گرفتن تفاوت در دسترسی به کالاها و خدماتی که در بازار خرید و فروش نمی‌شوند، می‌تواند به ارزیابیهای گمراه کننده ای از فقر منجر شود. مثلاً دو خانوار که بر اساس معیار "یک دلار در روز" به یکسان فقیر محسوب می‌شوند، ممکن است "سطوح رفاه" بسیار متفاوتی داشته باشند، اگر میزان دسترسی آن‌ها به کالاها و خدمات رایگان، یارانه ای، یا به کالاهای عمومی متفاوت باشد.

در روزهایی که سیاست‌های ضد مهاجرتی حاکمیت با حمایت جریان‌های دست‌راستی افزایش یافته و در دستور کار دولت پزشکیان، با نادیده‌گرفتن اصول بنیادین حقوق بشر، قرار گرفته، ضرورت دارد تشکل‌های صنفی مستقل و نهادهای مدنی و حامی حقوق کودکان در برابر این سیاست‌ها سکوت نکنند. بر اساس اخبار موجود، دولت قصد دارد نه تنها مهاجران فاقد مدارک، بلکه نزدیک به دو میلیون مهاجر قانونی افغانستانی را نیز از کشور اخراج کند؛ تصمیمی که بخش بزرگی از قربانیان آن، کودکان زیر ۱۸ سال هستند.

با این اوصاف نە این افزایش قیمت آخرین افزایش خواهد بود و نە این اعتراض آخرین حرکت نانوانها خواهد بود. هر موج از گرانی بە موجهای تازە منجر خواهد شد و گروە های وسیعتری از جامعە را وادار بە کنش خواهد کرد. راە کار مناسب برای رهایی از این دور تسلسل باطل متحد شدن همە گروە هایی آسیب پذیر برای سرنگون کردن این رژیم فاسد و مستبد و درماندە از رفع بحرانها و تامین نیازها و خواستە های بر حق مردم است.

بحث افزایش حق مسکن تنها دو ماە بعد از شروع سال جدید بخاطر آن مطرح شدە است کە طی دوماە گذشتە اجارە بها و قیمت مواد غذایی چنان افزایش یافتە است کە باعث گسترش نارضایتی و اعتراض کارگری شدە است. وعدە ساخت مسکن برای ریختن آب روی آتش خشم کارگران دادە می شود. کارگران پوچ بودن این وعدەها را خوب می دانند و فریب آنها را نمی خورند. ساخت مسکن برای کارگران توسط تعاونی های کارگری و کارمندی، اگر هم امکانات آن فراهم شود سالها طول می کشد تا ساختە شوند. با این اوصاف همراە با مبارزە جهت افزایش حق مسکن نباید از ...

ایران برای اینکە بتواند از شر این رژیم بنیاد بر بادە رها شود ناگریز بە انقلاب است. کنندە این انقلاب نسل های جدید، همانهایی کە جنبش های انقلابی سالهای ی ٩٦، ٩٨ و ١٤٠١ را رقم زدند و خود را از تفکرات و قید و بندهای محافظە کارانە و اصلاح طلبانە رها کردند، هستند. شکل ونوع انقلاب را هم آنهایی کە انقلاب می کنند، متناسب با شرایط جامعە تعیین خواهند کرد،...

خوشبختانه، استفاده از بیش از یک خط فقر معمولاً تصویری کلی یکسان از توزیع جهانی فقر و روندهای تغییر آن در طول زمان ارائه می‌دهد. جدول 1 این نکته را با استفاده از دو خط فقر نشان می‌دهد: یکی برای شناسایی فقر و دیگری برای شناسایی فقر شدید، چنان که در گزارش توسعه جهانی 1990 تعریف شده اند. صرف نظر از این که از کدام خط فقر استفاده شود، میزان فقر در آسیای جنوبی و آفریقای سیاه بیشترین و در خاورمیانه و شمال آفریقا و شرق آسیا کمترین است.

بیشتر کارگرانی کە در فاجعە انفجار و جهنم بندر رجایی کشتە شدند و یا بقول بعضی از مسئولین پودر شدند، از همین کارگران بی شناسنامە بودند کە با دستمزدهای ناچیز بدون بیمە و برخورداری از حداقل امکانات کشتە شدند. در واقع در این مورد بخصوص مقصر اصلی جان باختن و بی حقوقی این گروە کە بلوچ بودند و نبود کار و نداشتن کارت هویت آنها را بە طعمە خوبی برای سرمایە داران تبدیل کرد حکومت است.

یقین بدانیم با وجود توصیە خامنەای و قول وزیر کار، سال دیگر نیز شمار قربانیان اگر بیشتر نشود کمتر نخواهد شد، زیرا ولی نعمتان رهبران حکومت با تمام ارادتی کە بە رهبر و نظام مقدس شان دارند، جایی کە پای کاهش سود سرشاری کە از بابت این کشتارها بە جیب های گشادشان می ریزند، در میان باشد مثقالی کوتاە نخواهند آمد و ریالی برای ایمن سازی کارخانە ها و معادن شان خرج نخواهند کرد.

اگر آنچه معاون وزارت بهداشت اعلام کرده را مبنا قرار دهیم، باید بگوییم که ماهانه بیش از ۸۰۰ کارگر و روزانه حدود ۲۶ تا ۲۷ کارگر جان خود را از دست می‌دهند. اگر این آمار را با آمار رسمیِ سال گذشته مقایسه کنیم و اگر حتی آنچه در شش ماه ابتدایی سال اتفاق افتاده را به کل سال تعمیم دهیم - یعنی مرگ بیش از ۱۲ کارگر در روز - متوجه تفاوتی غیرمنتظره خواهیم شد؛ تفاوتِ آماری‌ای که تا به امروز اصلا مطرح نبوده است.

با این همە پیداست کە پیروزی بر رژیم تنها با گسترش بیشتر اعتراضات عملی نخواهد شد. هم اعتراضات باید گستردە تر، سازمان یافتە تر شوند و هم با هم پیوند بخورند. زمینە پیوند میان اعتراضات هم اکنون بسیار قوی است و می تواند از کارگر شاغل و بازنشستە و معلم و پرستار تا نانوا و کسبە معترض بە بی برقی تا کارکنان دولت و کشاورزان هستی از دست دادە را در بر بگیرد همە ی اینان انگیزە های مشترکی برای پیوستن بە هم و رفتن بسوی اعتصاب عمومی دارند.