septembre 2026

The Middle East is evolving. New actors will appear on the scene. Prominent US strategic initiatives, such as the Abrahim Accords “peace plan”, will be sidelined together with some current actors, such as the UAE. Meanwhile, other countries further afield, such as India, are already concerned about the ramifications of this pact.

اگر ملاک سیاست مسئولانه در این لحظه از حیات سیاسی و اقتصادی کشور، پرهیز از رفتار جنگی و رفتن پای احیای تفاهم‌نامه‌‌ی اسلام آباد است، در برابر اما هرگونه پافشاری جمهوری اسلامی بر مشی تداوم بسته ماندن تنگه‌ی هرمز یا تشویق این حکومت به لجاجت ورزیدن‌ها، خلاف منافع و مصالح ایران و مردم ایران است. ادامه‌ی ماجراجویی در مورد تنگه‌ی هرمز، نه فقط مانع جدی در راه نیل به تفاهم و توافق متخاصم‌هاست، بلکه از منظر موقعیت ژئوپلتیک، زیان بس جبران ناپذیر دراز مدتی بر کشور است. نباید گذاشت جمهوری اسلامی هرمز را بدل به ترمزی برای ایران کند.

علیرغم این سرکوب خونین ، انقلاب مهسا با شعار " زن زندگی آزادی" همراه با تداوم پویا و عمیق این جنبش نشان داد که حتی در برابر خشن ترین رژیم های دیکتاتوری، پیشروی و پیروزی امکان پذیر است چنانکه برای اولین بار در تاریخ ایران ، مطالبه " اعدام ممنوع" به شعار اصلی جنبشهای مترقی تبدیل شد. ما امضا کنندگان این بیانیه همه فعالین و تشکلها و انسانهای شریف را به گرامیداشت هرچه باشکوهتر سالگرد انقلاب مهسا و بزرگداشت یاد همه جانباختگان راه آزادی فرا می خوانیم.

مجابی از چهره‌های چندوجهی و اثرگذار ادبیات و هنر معاصر ایران بود. او در قزوین زاده شد و تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته حقوق در دانشگاه تهران به پایان رساند و سپس دکتری اقتصاد گرفت. مدتی در دادگستری و وزارت فرهنگ و هنر کار کرد، اما بخش مهمی از زندگی حرفه‌ای او در مطبوعات و عرصه فرهنگ گذشت. از سال ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۸ دبیر فرهنگی روزنامه اطلاعات بود و با نشریاتی چون فردوسی، جهان نو، خوشه، آدینه و دنیای سخن همکاری داشت و مدتی نیز سردبیری دنیای سخن را بر عهده گرفت.

با تأکید بر تداوم رفتار محتاطانهٔ چین اکنون دیگر باید روشن شده باشد که این استدلال - که چین به دلیل حجم به مراتب سنگینتر مبادلات اقتصادی اش با آمریکا نسبت به ایران، در نهایت آمریکا را بر ایران ترجیح خواهد داد - برای فهم سیاست خارجی اش نسبت به این دو کشور کافی نیست.

فوکو مدام شکایت میکرد که قدرت و مکانیسم سلطه همه جوانب زندگی انسان را احاطه نموده. در مقابل داشتن انتظار هویت ثابت از انسان، باید مقاومت نمود چون زندگی یک هنر است و مدام تغییر میکند،و امروز انسان باید با فردای او فرق داشته باشد، عادت های فکری و عملی را باید کنار گذاشت و نباید اجازه داد که دیگران یا دولت برانسان سلطه داشته باشند یا حکومت کنند. فلسفیدن، فلسفه بافی، و فلسفه گری، نوعی انتقال ۴ چوب فکری است که انجام میشود تا بتوان بشکل دیگری اندیشید و عمل کرد، و انسان بتواند در خود تغییر بوجود آورد.

نئولیبرالیسم، یک پروژه سیاسی و طبقاتی است، نه یک نظام اقتصادی ویژه کشورهای صنعتی. این ایدئولوژی برای «بازتوزیع ثروت به سود سرمایه» و «تضعیف نیروی کار» در پهنه جهانی طراحی شده است. کشورهای پیرامونی، جدا از اندازه صنعتی‌شدن خود، بسیار زیر تأثیر این سیاست‌ها هستند، زیرا هدف اصلی نئولیبرالیسم، گشودن فضاهای تازه برای انباشتِ هرچه بیشتر سرمایه است؛ چه از راه صنعت در مرکز و چه از راه بیرون کشیدن مواد خام، نیروی کار ارزان و بازارهای مصرف در پیرامون.

این سوال همیشه برای ما طرح است : چرا دستگیر و شکنجه و اعدامشان کردند؟ چگونه و با چه دلایلی توانستند جان و زندگی هزاران انسان را تباه کنند؟ این کشتارها و زندانها چه تاثیرات مخرب سیاسی،فرهنگی و اجتماعی بر روی خانواده ها و امروز و آینده آنها داشته است؟ در راستای همین سوالات است که میتوان فهمید که کشتارهای دهه خونین۶۰ و خصوصا کشتار ،۱۳۶۷ فقط حذف فیزیکی چند هزار زندانی نبود.

در این شرایط، «نه به جمهوری اسلامی» لازم است اما کافی نیست. اپوزیسیونی که فقط بر نفی حکومت موجود بنا شود، در لحظه‌ای که بحران به نقطه تعیین‌کننده برسد با یک مشکل اساسی مواجه خواهد شد: چه کسی و با چه مشروعیتی تصمیم می‌گیرد؟ پاسخ جمهوری‌خواهان باید از جنس یک ائتلاف سیاسی باشد، نه یک ائتلاف صرفاً رسانه‌ای. اختلاف میان گرایش‌های مختلف دموکراسی‌خواه را نمی‌توان با حذف اختلافات حل کرد ! باید آنها را در چارچوب قواعد مشترک مهار کرد. توافق بر سر آزادی سیاسی، انتخابات آزاد، برابری شهروندی، سکولاریسم سیاسی، تمامیت ارضی و حق تعیین نظام سیاسی از طریق رأی مردم، می‌تواند حداقل مشترکی ایجاد کند که فراتر از اختلافات ایدئولوژیک باشد.