امروز امیرحسین ملکی و امیرحسین ابراهیمی، دو تن دیگر از بازداشت شدگان اعتراضات دی‌ماه در میدان علیخانی ملک شهر اصفهان، به دار آویخته شدند. با اعدام این دو، شمار اعدام شدگان این پرونده به ۹ نفر رسید. پیش از این، هفت نفر دیگر در ارتباط با همین پرونده یکی پس از دیگری توسط مستبدان حاکم بر کشور به کام مرگ فرستاده شدند.
قوه قضائیه حکومت اتهاماتی سنگین را به این دو نسبت داده است، اتهاماتی که به شکل کلیشه نزدیک به نیم قرن است که حکومت با شکنجه و اعتراف گیری اجباری و یا حتی بدون اینکه زیر شکنجه اعتراف کرده باشند، به مخالفان خود نسبت می دهد تا توحیهی باشد برای اعدام‌ها.
جمهوری اسلامی بار دیگر نشان داد که در برابر جامعه ای خشمگین، مردمی به ستوه آمده، جز طناب دار پاسخی ندارد. اعدام برای این حکومت داروی معجزه آسایی شده است که قرار است با هر بار به کارگیری آن، یکی از زخم های عمیق و چرکین نظام را بپوشاند، خشم مردم را خاموش کند، وحشت را به جامعه بازگرداند و سایه فروپاشی را از سر حاکمان دور سازد.
جمهوری اسلامی در حالی به کشتار و اعدام ادامه می‌دهد، که هنوز جامعه از شوک و خشم کشتار وسیع دی‌ماه بیرون نیامده است. کشتاری که ابعاد آن حتی نیروهای خود حکومت را نیز بهت زده کرد. حاکمان به خوبی می دانند که آن خشم فروکش نکرده، آن زخم بسته نشده و آن اعتراض به حق خاموش نشده‌است.
شگفت آورتر آن‌که حکومت در گیر و دار جنگی که خود در برافروختن آن نقشی کلیدی داشته و در شرایطی که برای جلوگیری از فروپاشی بیش از هر زمان دیگری به همراهی و اعتماد مردم نیاز دارد، هم‌چنان بر چوبه‌‌های دار تکیه می کند. حکومتی که باید از گذشته سراپا فساد و سرکوبش فاصله گیرد و برای نجات خود دست به سوی جامعه دراز کند، بیش از گذشته به طناب دار پناه برده است. شواهد بیانگر این است که می خواهند سیاست تکیه بر طناب دار را از این پس نیز یا شدت یشتر تداوم بخشند.
سران جمهوری اسلامی و به ویژه جنایتکاران نشسته بر مسند قوه قضائیه باید بدانند اعدام، خشم را از میان نمی برد، بر آن می افزاید. نفرت و بی اعتمادی را عمیق‌‌تر می کند و ترس را برای همیشه در دل ها نمی نشاند. هیچ حکومتی با تبدیل زندان به کشتارگاه و دستگاه قضایی به ماشین مرگ، پایدار نمانده و نخواهد ماند.
حزب چپ ایران اعدام امیرحسین ملکی و امیرحسین ابراهیمی و همه اعدام های سیاسی و عقیدتی را به شدت محکوم می‌کند. ما أحزاب و سازمان های سیاسی و نهادهای دموکراتیک را بار دیگر دعوت می کنیم که موضوع اعدام و زندان را در صدر اهداف مبارزاتی خود قرار دهند. بیائیم مرزبندی در این زمینه را برای نجات جان انسان ها، بی‌رنگ کنیم و دوشا دوش یکدیگر کارزاری بزرگ برای توقف فوری اعدام و لغو این مجازات غیرانسانی و آزادی زندانیان سیاسی برپا کنیم.
اکنون تعدادی در زندان ها منتظر اجرای حکم اعدام اند. نگذاریم نام این جوانان نیز به فهرستی بلند از نام هایی تبدیل شود که حکومت می‌‌خواهد با دفن پیکرشان، حقیقت زندگی و مرگشان را هم دفن کند. باید نامشان را به یاد سپرد، درباره پرونده‌شان پرسید، در برابر اعدام‌‌هایشان سکوت نکرد.
هیچ حکومتی با اعدام زنده نمانده و زنده نمی‌ماند، تنها نفرت از خود را عمیق تر و پایان خویش را نزدیک تر می‌کند.
هیئت سیاسی- اجرائی حزب چپ ایران
سه شنبه ۱۲ آبان ۱۴۰۵- ۳ نوامبر ۲۰۲۶
چاپ
افزودن دیدگاه جدید