شنبه ۹ اسفند ۱۴۰۴، با حمله نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران، دور جدیدی از درگیریهای نظامی آغاز شد. در همان دقایق نخست، علی خامنهای، ولی فقیه، به همراه تعدادی از فرماندهان نظامی و امنیتی کشته شدند. پس از شکست مذاکرات میان حکومت و آمریکا، وقوع این جنگ قابل پیشبینی بود و اکنون سایه نبردی دیرپا بر آسمان میهن چیره گشته است.
حکومت اسلامی از بدو پیدایش، شعار نابودی دیگران را در کانون سیاست خارجی و «صدور انقلاب» را سرلوحه برنامههای خود قرار داد؛ بدینسان بخش عظیمی از سرمایههای ملی در این سراب ویرانگر به یغما رفت. اصرار بر پیشبرد برنامههای اتمی و حمایت از نیروهای نیابتی، در کنار سرکوب و کشتار جنونآمیز هزاران جوان وطن، نمیتوانست بیپاسخ بماند. حتی در «تورکمنصحرا» که شاید کمترین اعتراضات حکومتی در آن شکل گرفته بود، حکومت ولی فقیه بدون ذرهای تردید، جوانان بسیاری را کشت، معلول کرد و به بند کشید. بی شک، جمهوری اسلامی بزرگترین دشمن مردم ایران است.
بیت رهبری سالهاست با پیشه کردن سرکوب در داخل و تنشزایی در خارج، کشور را به لبه پرتگاه نیستی رانده است. خامنهای بهعنوان سکاندار این سیاست ویرانگر، تا آخرین دم از توهمِ «نزدیکی به قلههای ترقی» دست نشُست. ما برای مرگ دیکتاتور خونخواری چون او سوگواری نمیکنیم؛ اما صد افسوس که او و دیگر جنایتکاران، پیش از آنکه در دادگاهی عادلانه محاکمه شوند و مرهمی بر زخمهای مردم ستمدیده باشند، از میان رفتند.
امروز ایران در وضعیت متعارضی قرار دارد؛ کشور مورد حمله نظامی قرار گرفته، اما مردم نه تنها به دفاع بر نمیخیزند، بلکه اظهار رضایت میکنند. این واکنش، نشان از گسست کامل مردم از حکومت ولایت فقیه است. مردم هوشیار ایران، این وضعیت را فرصتی برای رهایی از ستمِ نزدیک به نیمقرن حکومت توتالیتر میبینند.
در شرایط کنونی، تحولات ایران میتواند سریع و پیچیده باشد و عوامل داخلی و خارجی متعددی بر آن اثر بگذارند. با این حال، ما به پیروزی مردم ایران، بهویژه زنان و جوانانی که در این ۴۷ سال از مبارزه با این حکومت ستمکار پای پس نکشیدهاند، امیدواریم. امروز با حذف خامنهای، روزنه امیدی برای رهایی از بند این رژیم گشوده شده است؛ هرچند گرههای ناگشوده فراوانی در پیش رو داریم.
وظیفه خطیر تشکلهای مدنی و فعالین داخلی است که برای اتحاد همه نیروها در «ایرانِ رنگینکمان» آستین همت بالا بزنند. اپوزیسیون خارج از کشور نیز باید با ائتلافی وسیع از تمام نیروهای گذارخواه، پشتیبان جنبش مردمی باشد و از بحثهای فرساینده و حذفی بپرهیزد؛ چرا که امروز هیچ نیرویی به تنهایی قادر به عبور از سد جمهوری اسلامی نیست. در این لحظه سرنوشتساز، همه نیروها باید با پایبندی به حداقلهای مشترک، آرمانهای دوردست را به فردای باثباتِ کشور واگذارند.
ما ضمن محکومیت محرکان و آغازگران جنگ، پژواک فریاد صلحطلبی مردم خویش هستیم؛ زیرا این جنگ، هرگز جنگ مردم ایران نبوده و نیست.
تورکمنهای دمکرات ایران
دوشنبه ۱۱ اسفند ۱۴۰۴
افزودن دیدگاه جدید