جنبش انقلابی و مردمی دیماه توسط رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی به خون کشیده شد و حکومت برای آنکه بتواند خود را برپا نگه دارد، دهها هزار نفر را که بیشترشان جوان و نوجوان بودند، کشت، مجروح کرد یا به زندان انداخت. دانشجویان، جوانان و نوجوانان در این جنبش نقش بزرگی بر عهده داشتند. بر اساس آمارهای معتبر منتشرشده، دستکم ۲۳۰ دانشآموز، ۱۰۰ دانشجو و هزاران جوان و نوجوان دیگر در این جنبش به طرز وحشیانهای به قتل رسیدند. شمار زیادی از دانشجویان و دانشآموزان نیز همچنان در زندان هستند.
اعتراضات گستردهای که از سه روز پیش و در چهلمین روز جنبش مردمی دیماه در دانشگاههای ایران، برای تجلیل از کشتهشدگان این جنبش انقلابی و اعتراض به جنایاتی که به دست رژیم انجام گرفت، آغاز شد، اکنون سه روز است که بهرغم همه تهدیدها و سرکوبها ادامه دارد. مأموران و مزدوران حکومتی، مسلح به تفنگ، چاقو و چماق، که برای سرکوب اعتراضات اعزام شدهاند، تاکنون موفق به پایان دادن به این اعتراضات نشدهاند.
گستردگی تظاهرات، شعارها و مطالبات، پایداری و مقاومت دانشجویان نشان میدهد که جنبش دانشجویی این بار به مثابه جنبشی تمامقد به صحنه پیکار وارد شده است و این حرکت، چون برگ زرین دیگری در تاریخ مبارزات مردم این کشور و جنبش دانشجویی، ماندگار خواهد ماند.
اعتراضات اینبار علاوه بر مخالفت همیشگی آنان با استبداد و بیعدالتی، انفجار خشمی است که طی سالهای پیش و پس از سرکوب جنبش «زن، زندگی، آزادی» و نیز کشتاری که در جنبش دیماه در ابعادی بیسابقه علیه مردم و دانشجویان اعمال شد، انباشته شده بود. حکومت تصور میکرد با کشتار مردم توانسته است نظم استبدادی موجود را حفظ کند، اما تداوم اعتراضات بستگان کشتهشدگان و دانشجویان در ابعادی گسترده، تصور حاکمان جنایتکار را باطل کرد.
اعتراضات از دانشگاههای تهران و شریف گرفته تا دانشگاههای الزهرا و الهیات را دربر گرفت. بسیجیها، اوباش لباسشخصی، نیروهای حراست و اطلاعات در برخی از دانشگاهها برای پایان دادن به اعتراضات با چاقو و چماق به معترضان حملهور شدند. رئیس دانشگاه شریف برای ترساندن دانشجویان تهدید به بستن درِ دانشگاه به روی آنان کرد. کمیتههای انضباطی تهدید به تشکیل پرونده برای دانشجویان معترض کردند و نیروهای حراست شروع به تهیه «لیست سیاه» نمودند. اعتراضات تا پیش از اعزام نیروهای سرکوبگر آرام بود و تنها صدای شعارها و سخنرانیها به گوش میرسید، اما با ورود سرکوبگران که با چاقو و چماق به دانشجویان حمله کردند، آرامش تظاهرات توسط مهاجمان حکومتی برهم خورد و معلوم شد ادعای «آزاد بودن اعتراضات» تا چه حد دروغ و بیپایه است.
اثرات عمیق جنایات تکاندهنده رژیم را میتوان در میان سایر گروههای اجتماعی، در مراسم خاکسپاری، چهلمها و در شعارهای صریح ضدحکومتی در گوشه و کنار کشور دید. اعتراضات دانشجویان در دهها دانشگاه کشور بخشی از این خیزش است که نشاندهنده خشم و انزجار مردم و جنبش دانشجویی و تداوم جنبش انقلابی است.
شعارها و مطالبات مطرحشده در اعتراضات دانشجویان همان شعارها و مطالباتی است که مردم در اعتراضات خیابانی و مادران و پدران داغدار بر سر مزار عزیزان خود سر دادند: «مرگ بر دیکتاتور»، «مرگ بر خامنهای»، «زنده باد آزادی»، «خونی که ریخته میشود با هیچچیز پاک نمیشود»، «بسیجی، سپاهی، داعش ما شمایید»، «هر یه نفر کشته شه، هزار نفر پشتشه»، «آزادی، آزادی، آزادی»
در این میان فرصتطلبان حکومتی سعی در ایجاد تفرقه و عقیم کردن تظاهرات دموکراتیک دانشجویی کردند که با برخورد و ممانعت دانشجویان دادخواه و مبارز مواجه شد. سودجویان جریان های ضد دموکراتیک و حامیان رسانه ای آنها، با بازتاب غیر واقعی این رویداد، تلاش کردند که تظاهرات آزادیخواهانه و دموکراتیک دانشجویان را به مصادره خود درآورند.
حزب چپ ایران سرکوب و کشتار دانشجویان و جوانان را محکوم میکند، به خانوادههای آنان و عموم مردم داغدار ایران تسلیت میگوید و از اعتراضات و مطالبات سیاسی و دموکراتیک دانشجویان شجاع و آزادیخواه علیه حکومت مستبد جمهوری اسلامی، از جمله درخواست محاکمه و مجازات آمران و عاملان کشتار دانشجویان، آزادی دانشجویان زندانی و سایر زندانیان سیاسی، حمایت میکند.
ما از همه جریانات سیاسی آزادیخواه و نهادهای دموکراتیک درخواست میکنیم از مبارزات و مطالبات مترقیانه جنبش دانشجویی، از جمله آزادی دانشجویان زندانی و سایر زندانیان سیاسی، حمایت نمایند.
هیئت سیاسی ـ اجرایی حزب چپ ایران
سهشنبه ۵ اسفند ۱۴۰۴ ـ ۲۴ فوریه ۲۰۲۶
افزودن دیدگاه جدید